Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄ 13:1

Τέτοιος ήταν ο Ηλίας που άκουγε από το Πνεύμα και εμφανιζόταν στον Αχαάβ, και ο προφήτης Μιχαίας που ερχόταν προς τον ίδιο τον Αχαάβ, και ο προφήτης που φώναξε ενάντια στο θυσιαστήριο της Σαμάρειας και έλεγξε τον Ροβοάμ, καθώς και ο Παύλος που επικαλέστηκε τον Καίσαρα. Διότι δεν έφευγαν βέβαια από δειλία, μη γένοιτο· μάλλον θεωρούσαν τη φυγή ως αγώνα και προετοιμασία ενάντια στον θάνατο. Αλλά αυτά τα δύο τηρούσαν και σκέφτονταν ορθά: ότι ούτε τους εαυτούς τους παρέδιδαν απερίσκεπτα· διότι αυτό θα σήμαινε να αυτοκτονήσουν και να γίνουν ένοχοι θανάτου, και να πράξουν αντίθετα στον Κύριο που λέει: «αυτά που ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος να μην τα χωρίζει»· ούτε ήθελαν να υποστούν τη μομφή της ολιγωρίας, σαν να είχαν λυγίσει μπροστά στις θλίψεις της φυγής, οι οποίες προξενούν μεγαλύτερο και φοβερότερο πόνο από τον θάνατο. Διότι εκείνος που πέθανε έχει πάψει να πονά, ενώ εκείνος που βρίσκεται σε φυγή, επειδή περιμένει καθημερινά τις επιθέσεις των εχθρών, θεωρεί τον θάνατο ελαφρύτερο· επομένως, και όσοι τελειώθηκαν κατά τη διάρκεια της φυγής δεν πεθαίνουν άδοξα, αλλά έχουν και αυτοί το καύχημα του μαρτυρίου. Γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε και ο Ιώβ αναγνωρίστηκε ως μέγας στην ανδρεία, επειδή όσο ζούσε υπέμεινε τόσους πολλούς και τόσο μεγάλους πόνους, για τους οποίους δεν θα είχε καμία αίσθηση εάν είχε πεθάνει.

Αυτή κατέστησε βορά άγριου θηρίου ακόμη και κάποιον από τους προφήτες, ο οποίος είχε αποσταλεί από τον Θεό για να ελέγξει έναν ανόσιο βασιλιά· και εκείνος τον οποίο δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει ο βασιλιάς Ιεροβοάμ με όλη τη βασιλική του δύναμη, αφού παρασύρθηκε από την απάτη της γαστέρας, υπέστη ελεεινό θάνατο.

ΙΔ΄. Πάλι, ο Ιεροβοάμ στεκόταν στο θυσιαστήριο. Το χέρι του ξεράθηκε, επειδή διέταξε να συλληφθεί ο προφήτης. Αναγνωρίζοντας μέσα από αυτή την εμπειρία τη δύναμη αυτού που είχε έλθει, λέει: «Παρακάλεσε τον Κύριο, για να αποκατασταθεί το χέρι μου». Επειδή ο Ιεροβοάμ είπε «Παρακάλεσε», ο προφήτης τον θεράπευσε· εσένα, άραγε, δεν μπορεί να σε θεραπεύσει ο Χριστός; Υπήρξε και ο Μανασσής υπερβολικά παράνομος, αυτός που πριόνισε τον Ησαΐα· τι υπάρχει πιο παράνομο από αυτό; Οδηγήθηκε αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα, υπομένοντας από τους εχθρούς όσα άξιζε η προαίρεσή του. Αλλά τι λέει η Γραφή; «Ταπεινώθηκε ο Μανασσής, και εξομολογήθηκε στον Κύριο, και ο Κύριος τον εισάκουσε, και τον επανέφερε στη βασιλεία του». Αυτός που πριόνισε τον προφήτη σώθηκε μέσω της μετάνοιας· και εσύ απιστείς στη μετάνοια;

Το ότι, λοιπόν, ο Θεός γνωρίζει από πολύ πριν το καθετί από όσα πρόκειται να συμβούν, ακόμη και χωρίς την Αγία Γραφή είναι από μόνο του φανερό μέσα από την περί Θεού έννοια σε όποιον κατανοεί το αξίωμα της δυνάμεως του θείου νου. Αν όμως πρέπει να αποδείξουμε τούτο και από τις Γραφές, οι προφητείες είναι γεμάτες από τέτοια παραδείγματα, όπως και στην ιστορία της Σωσάννας, για τον Θεό που γνωρίζει τα πάντα πριν από τη γένεσή τους, όπου εκείνη λέει τα εξής: «Θεέ αιώνιε, που γνωρίζεις τα κρυπτά, που γνωρίζεις τα πάντα πριν από τη γένεσή τους, εσύ γνωρίζεις ότι αυτοί κατέθεσαν ψευδή μαρτυρία εναντίον μου». Με απόλυτη σαφήνεια, εξάλλου, στο Τρίτο Βιβλίο των Βασιλειών καταγράφηκαν προφητικά και το όνομα του μελλοντικού βασιλιά και οι πράξεις του, πολλά χρόνια πριν αυτά συμβούν, ως εξής: «Και έκανε ο Ιεροβοάμ εορτή τον όγδοο μήνα, την δέκατη πέμπτη ημέρα του μήνα, σύμφωνα με την εορτή στη γη του Ιούδα. Και ανέβηκε στο θυσιαστήριο στη Βαιθήλ, το οποίο κατασκεύασε για τα δαμάλια που είχε φτιάξει». Έπειτα, μετά από λίγο: «Και ιδού, ένας άνθρωπος του Θεού έφτασε από τον Ιούδα στη Βαιθήλ κατ' εντολή του Κυρίου, και ο Ιεροβοάμ στεκόταν πάνω στο θυσιαστήριό του για να προσφέρει θυσία. Και φώναξε προς το θυσιαστήριο με τον λόγο του Κυρίου και είπε: Θυσιαστήριο, θυσιαστήριο, αυτά λέει ο Κύριος: Ιδού, ένας γιος θα γεννηθεί στον οίκο του Δαβίδ, το όνομά του θα είναι Ιωσίας, και θα θυσιάσει πάνω σου τους ιερείς των υψηλών τόπων που προσφέρουν θυσίες πάνω σου, και οστά ανθρώπων θα κάψει πάνω σου».

Συνήθειά μου είναι να διώκομαι και να μη διώκω, να εκδιώκομαι και να μην εκδιώκω. Έτσι και ο Χριστός επικράτησε, όχι σταυρώνοντας, αλλά αφού σταυρώθηκε, όχι ραπίζοντας, αλλά αφού ραπίσθηκε. «Αν μίλησα κακά», λέγει, «μαρτύρησε για το κακό· αν όμως καλά, γιατί με δέρνεις;». Ο Δεσπότης της οικουμένης απολογείται στον δούλο του αρχιερέα, αν και δέχθηκε ράπισμα στο στόμα, από το οποίο εξήλθε λόγος που και τη θάλασσα χαλιναγώγησε και τον τετραήμερο Λάζαρο ανέστησε από τους νεκρούς· από όπου η κακία δραπέτευσε, από όπου νοσήματα και αμαρτήματα λύνονταν· αυτό είναι το θαύμα του Σταυρωθέντος. Διότι, αν και είχε τη δύναμη να ρίξει κεραυνό, και να σείσει τη γη, και να ξηράνει το χέρι του δούλου, δεν έκανε τίποτε από αυτά, αλλά αντίθετα απολογείται και επικρατεί με την πραότητα, διδάσκοντάς σε, ως άνθρωπο που είσαι, να μην αγανακτείς ποτέ· ακόμη κι αν σταυρωθείς, ακόμη κι αν δεχθείς ράπισμα, να λες τα ίδια λόγια με τον Δεσπότη σου: «Αν μίλησα κακά, μαρτύρησε για το κακό· αν όμως καλά, γιατί με δέρνεις;». Και παρατήρησε τη φιλανθρωπία Του, πώς τιμωρεί τα όσα υφίστανται οι δούλοι Του, ενώ τα δικά Του τα προσπερνά. Υπήρξε κάποτε ένας προφήτης, ο οποίος ήλεγχε έναν ασεβή βασιλιά, και όταν πήγε, λέγει: «Θυσιαστήριο, θυσιαστήριο, άκουσε». Επειδή ακριβώς ο βασιλιάς Ιεροβοάμ στεκόταν προσφέροντας θυσία στα είδωλα, ο προφήτης, όταν πήγε, απευθύνεται στο θυσιαστήριο.

Αυτός όμως, αφού πείστηκε από κάποιους νέους συντρόφους του, τους απείλησε ότι θα κάνει τη θέση τους ακόμη πιο βαριά. Εξαιτίας αυτού, οι δέκα φυλές αποσχίστηκαν και ανακήρυξαν βασιλιά τους τον Ιεροβοάμ. Και όταν ο Ροβοάμ θέλησε να εκστρατεύσει εναντίον του, τον εμπόδισε ο Θεός. Όταν δε αρρώστησε το παιδί του Ιεροβοάμ, εκείνος στέλνει τη γυναίκα του στον προφήτη Αχιά για να ρωτήσει σχετικά με την ασθένεια. Εκείνος της είπε ότι το παιδί θα πεθάνει, και πράγματι πέθανε. Ο Ιεροβοάμ στήνει χρυσές δαμάλεις, μία στη Βαιθήλ και μία στη Δαν, ώστε να μην ανεβαίνει ο λαός στην Ιερουσαλήμ. Ενώ δε αυτός προσέφερε θυσία εκεί, ιδού, ήλθε ένας άνθρωπος του Θεού και προφητεύει τα σχετικά με τον Ιωσία. Τότε ξηράνθηκε το χέρι του βασιλιά, και σχίστηκε το θυσιαστήριο. Αφού όμως προσευχήθηκε ο προφήτης στον Θεό, ο βασιλιάς θεραπεύτηκε. Κατόπιν, παρακαλούσε τον προφήτη να γευματίσει μαζί του. Εκείνος όμως δεν δέχθηκε, τηρώντας την προσταγή του Θεού, την οποία όμως, επειδή παρέβη αργότερα, θανατώθηκε από το λιοντάρι. Ο δε Ιεροβοάμ εξακολουθούσε να επιμένει στην κακία του, και ο Ροβοάμ υπήρξε ειδωλολάτρης καθ' όλα τα έτη της βασιλείας του.