Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄ 18:32

Ο δε ζηλωτής Ηλίας θανάτωσε τετρακόσιους πενήντα άνδρες ιερείς της αισχύνης και τετρακόσιους άνδρες ιερείς των αλσών, οι οποίοι τρέφονταν από την τράπεζα της Ιεζάβελ, με λελογισμένο και σώφρονα θυμό, προς όφελος όλου του Ισραήλ. Έτσι, πολλές φορές, ο θυμός γίνεται υπηρέτης αγαθών πράξεων.

Επειδή όμως δεν προήλθε από εκείνους τίποτε άλλο παρά γέλωτας και χλευασμός —διότι σε τι θα μπορούσαν να τους ωφελήσουν αυτοί που επικαλούνταν, εφόσον ήταν ξόανα και λίθοι;—, παρευθύς τότε ο Ηλίας είπε προς τον λαό: «Πλησιάστε τώρα σε εμένα και γνωρίστε τη δύναμη του δικού μου Θεού». Και αφού συγκεντρώθηκαν όλοι γύρω του, έλαβε δώδεκα λίθους, σύμφωνα με τον αριθμό των δώδεκα φυλών, και οικοδόμησε με αυτούς θυσιαστήριο, έπειτα τοποθέτησε πάνω σε αυτό και τα ξύλα, αφού τα έκοψε σε κομμάτια, καθώς και το ολοκαύτωμα. Επειδή δε επρόκειτο να καταστήσει τη θυσία πιο παράδοξη, γέμισε τον τόπο με νερό, και από κάτω σε βάθος και ολόγυρα και πάνω στα ξύλα, αφήνοντάς το να ρέει παντού. Διότι τι λέει αυτός; «Πάρτε για εμένα», λέει, «τέσσερις υδρίες με νερό και χύστε το πάνω στο ολοκαύτωμα και πάνω στα ξύλα. Και είπε: Επαναλάβετέ το δεύτερη φορά, και το επανέλαβαν· και πάλι: Κάντε το τρίτη φορά, και το έκαναν». Και το νερό ήταν πλέον σαν θάλασσα που κατέκλυζε ολόκληρο το θυσιαστήριο.

Αλλά και δώδεκα ζώδια, λένε οι ειδικοί σε αυτά τα θέματα, ότι σχηματίζονται από άστρα, στα οποία ο ήλιος, παραμένοντας έναν ολόκληρο μήνα στο καθένα από αυτά, διασχίζει μέσα στους δώδεκα μήνες του έτους τα δώδεκα ζώδια, των οποίων τα ονόματα, σύμφωνα με τους σοφούς εφευρέτες τους, είναι τα εξής: Κριός, Ταύρος, Δίδυμος, Καρκίνος, Λέων, Παρθένος, Ζυγός, Σκορπιός, Τοξότης, Αιγόκερως, Υδροχόος, Ιχθύες. «Πόσο μεγαλύνθηκαν τα έργα σου, Κύριε· τα πάντα με σοφία τα εποίησας». Και όχι μόνο αυτό, αλλά και το ισραηλιτικό έθνος αποτελούνταν από δώδεκα φυλές, για τις οποίες παίρνοντας ισάριθμους λίθους ο Ηλίας «ανοικοδόμησε και επισκεύασε», λέει η Γραφή, «το θυσιαστήριο» του Κυρίου «το οποίο είχε καταστραφεί», πράγμα που σημαίνει ότι ο ισραηλιτικός νους που βλέπει τον Θεό οικοδομείται και ανυψώνεται προς μια τέτοια θέαση μέσω δώδεκα αρετών, οι οποίες είναι οι εξής: μετάνοια, υπακοή, πνευματική πτωχεία, ταπεινοφροσύνη, υπομονή, κατά Θεόν πένθος, ελεημοσύνη κατά το δυνατόν, καθαρότητα καρδιάς από ρυπαρούς λογισμούς, σωφροσύνη, φρόνηση, «δικαιοσύνη και ανδρεία, από τις οποίες», λέει, «δεν υπάρχει τίποτα πιο χρήσιμο στη ζωή των ανθρώπων». Αυτές λοιπόν οι δώδεκα αρετές υπερέχουν, λέει, όλων των αρετών, από τις οποίες γεννιέται και ο φωτισμός και η αγαθή ελπίδα και ο ζήλος για τον Θεό, όπως λένε εκείνοι που τις απέκτησαν και τις διδάχθηκαν στην πράξη.

Αν θέλεις δε να δεις και εκείνο από τη ζωή όσων ζούσαν σύμφωνα με τον Νόμο, ότι δηλαδή δεν επιτρεπόταν σε κανέναν να τολμήσει να προσφέρει θυσία πουθενά αλλού παρά μόνο στη Σκηνή (διότι η θανατική ποινή περίμενε τον παραβάτη), ούτε βέβαια και έξω από τον ναό επιτρεπόταν να τελούνται οι ιεροτελεστίες μετά την ανοικοδόμησή του, εντούτοις ο θαυμαστός Σαμουήλ έστησε θυσιαστήριο ενώ η Σκηνή υφίστατο, και άφησε εκείνην, για να προσφέρει τις θυσίες αλλού· και όχι μόνο αυτός, αλλά και ο ιερός Ηλίας, μολονότι ο ναός στα Ιεροσόλυμα ορθωνόταν λαμπρός, ανήγειρε βωμούς στο όρος Κάρμηλο και προσέφερε θυσίες. Και κανένας από αυτούς όχι μόνο δεν εγκαλέστηκε, αλλά και έγιναν απολύτως δεκτοί από τον Θεό, ο οποίος είχε νομοθετήσει μέσω του Μωυσή να μην τολμάται τίποτα από αυτά, και μάλιστα με ουράνιο πυρ ανέδειξε την ολοκαύτωση των θυμάτων τους πιο περίλαμπρη και πιο θαυμαστή από όλες τις άλλες, οι οποίες είχαν τον Νόμο ως οδηγό για την τέλεσή τους.