Οὕτω δὲ καὶ τὴν ἑβδόμην κατασκοπὴν τοῦ νέφους τῷ παιδαρίῳ προστεταγμένην, Ἑλισσαίου τε τὴν ἴσην διάκαμψιν ἐπὶ τὸν παῖδα τῆς Σουναμίτιδος, τὴν πνοὴν ζωπυρίσασαν. Τοῦ δὲ αὐτοῦ, οἶμαι, δόγματος (ἵνα μὴ λέγω τὴν ἑπτάκαυλον καὶ ἑπτάλυχνον τοῦ ναοῦ λυχνίαν) ἐν ἑπτὰ μὲν ἡμέραις ὁ ἱερεὺς τελειούμενος, ἐν ἑπτὰ δὲ ὁ λεπρὸς καθαιρόμενος, ἐν τοσαύταις δὲ ὁ ναὸς ἐγκαινιζόμενος. Ἑβδομηκοστῷ δὲ ἔτει ὁ λαὸς ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας ἐπαναγόμενος, ἵν᾽ ὅπερ ἐστὶν ἐν μονάσι, τοῦτο ἐν δεκάσι γένηται, καὶ ἀριθμῷ τελεωτέρῳ τὸ τῆς ἑβδομάδος τιμηθῇ μυστήριον.
Μετάφραση
Έτσι εξηγείται και η έβδομη παρατήρηση του νέφους που είχε ανατεθεί στον υπηρέτη, καθώς και η ισάριθμη επίκυψη του Ελισσαίου πάνω στο παιδί της Σουναμίτιδας, η οποία του αναζωπύρωσε την πνοή. Στην ίδια αρχή, νομίζω, υπάγεται (για να μην αναφέρω την επτάκαυλη και επτάλυχνη λυχνία του ναού) και το γεγονός ότι σε επτά ημέρες τελειούται ο ιερέας, σε επτά καθαρίζεται ο λεπρός και σε ισάριθμες εγκαινιάζεται ο ναός. Κατά το εβδομηκοστό έτος, εξάλλου, ο λαός επαναφέρεται από την αιχμαλωσία, ώστε ό,τι ισχύει στις μονάδες, αυτό να πραγματοποιηθεί και στις δεκάδες, και να τιμηθεί το μυστήριο της εβδομάδας με αριθμό τελειότερο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες