Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄ 20:7

Τόσες πολλές, λοιπόν, όμοιες με εκείνη την Ιεζάβελ, σαν κάποιο κώνειο, φύτρωσαν μαζικά από τον τόπο, ξεπερνώντας αυτήν που μνημονεύσαμε ως προς την υπερβολή της πικρίας τους. Εάν όμως δυσπιστείς στα λόγια μου, εξέτασε την ιστορία. Εκείνη χάριζε το αμπέλι του Ναβουθαί στον έκλυτο Αχαάβ, για να μετατρέψει το αμπέλι σε κήπο, σε στολίδι τρυφηλότητας, σε γυναικεία χλιδή· τούτες εδώ επιχείρησαν βίαια να οδηγήσουν σε παντελή αφανισμό το ζωντανό αμπέλι του Θεού, εννοώ την Εκκλησία, ενεργώντας οι ίδιες το κακό. Ποιο παράδειγμα να βρω για τα λόγια μου; Ποια εικόνα να επινοήσω για τούτη την κακία;

Όταν όμως πήγε σε αυτόν η Ιεζάβελ, γύναιο αναίσχυντο και καταδικαστέο, ακάθαρτο και μιαρότατο, του λέει: «Γιατί λυπάσαι και δεν τρως; Σήκω, φάε· εγώ θα σε κάνω να κληρονομήσεις τον αμπελώνα του Ναβουθαί του Ιεζραηλίτη». Και αφού συνέταξε επιστολή εκ μέρους του βασιλιά προς τους πρεσβυτέρους, έγραψε: «Κηρύξτε νηστεία και παρατάξτε ψευδομάρτυρες εναντίον του Ναβουθαί, για να καταθέσουν ότι ευλόγησε τον Θεό και τον βασιλιά, τουτέστιν, ότι τους βλασφήμησε». Ω, νηστεία γεμάτη από ακραία παρανομία! Κήρυξαν νηστεία, για να διαπράξουν φόνο. Τι συνέβη λοιπόν; Λιθοβολήθηκε ο Ναβουθαί και πέθανε. Μόλις το έμαθε η Ιεζάβελ, λέει στον Αχαάβ: «Σήκω, ας κληρονομήσουμε τον αμπελώνα, διότι πέθανε ο Ναβουθαί». Και εκείνος, αν και λυπήθηκε προς στιγμήν, εντούτοις εισήλθε και κληρονόμησε τον αμπελώνα.

Ελάτε όλοι· βαρύς επίκειται ο χειμώνας της αμαρτίας· έχω το λιμάνι της κολυμβήθρας, το οποίο σώζει τους ανθρώπους, ενώ πνίγει τον διάβολο. Ω, τι κλήση που απογυμνώνει την αμαρτία! ω, τι φωνή που αρπάζει όλη την ουσία του δαίμονα! ω, τι φάρμακο που προχωρεί προς τον καθένα από τους ασθενείς! ω, τι δωρεά που ρέει ανεμπόδιστα προς όσους την επιθυμούν! ω, τι πηγή που επείγεται να ποτίσει όλους όσους διψούν για ζωή! Διότι λέγει: «Εάν κάποιος διψά, ας έλθει προς εμένα και ας πιει»· εάν κάποιος διψά τα νάματα της σωτηρίας, εάν κάποιος επιθυμεί το ζων ύδωρ, εάν κάποιος επιδιώκει την αληθινή γνώση, εάν κάποιος διψά τη δίψα της ευσέβειας. Διότι δίψασε και ο Ιούδας τη δίψα της προδοσίας· δίψασε και ο Ηρώδης τον όλεθρο των νηπίων, δίψασε η Συναγωγή τους φόνους των προφητών, δίψασε η Ιεζάβελ τον αμπελώνα του Ναβουθαί, δίψασε η Δαλιδά την αδυναμία του Σαμψών, δίψασε η Ηρωδιάδα το αίμα του Προδρόμου, δίψασαν τον Σωτήρα οι Ιουδαίοι· αλλά δίψασαν δίψα πρόξενο απώλειας, δίψασαν δίψα που προκαλεί πυρετό, δίψασαν δίψα που αποτελεί αιτία της κολάσεως.

Αυτός, εγκαταλείποντας αμέσως τα πάντα, και σπίτι και χωράφια και βόδια, τον ακολουθεί, υπηρετώντας τον στα πάντα και όντας εξ ολοκλήρου αφοσιωμένος σε αυτόν. Είχε περάσει αρκετός καιρός από τότε, και ο βασιλιάς Αχαάβ, από απληστία, ζητά να πάρει το αμπέλι του Ναβουθαί για να το κάνει λαχανόκηπο. Εκείνος όμως δεν του το δίνει, αφενός διότι το είχε ως κληρονομιά από τους πατέρες του, και αφετέρου διότι θεωρούσε το αμπέλι ως κάτι το πολύ σπουδαίο. Και αυτός, κυριευμένος από αθυμία, αναγγέλλει το γεγονός στη γυναίκα του, την Ιεζάβελ. Και εκείνη, που γνώριζε να μηχανεύεται δόλους και να στήνει σκευωρίες, του είπε: «Ας μην σε μέλει για τον άνθρωπο αυτόν. Εγώ θα σε καταστήσω κύριο του αμπελιού και θα θεραπεύσω τη λύπη σου για αυτό».

Του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας περί του Ναβουθέ και του Αχαάβ. Στον Χριστό αναφέρονται τα σχετικά με τον Ναβουθέ· αμπελώνας δε είναι ο Ισραήλ σύμφωνα με τον Ησαΐα· και ο Αχαάβ αποτελεί τύπο των ηγετών του Ισραήλ, οι οποίοι ήθελαν να τον έχουν ως λαχανόκηπο, ποτίζοντάς τον με θολερή ανατροπή· ο δε Χριστός, έχοντας το πρόσωπο του Ναβουθέ, δεν θέλησε να τον παραχωρήσει, καθώς αποτελούσε πατρική κληρονομιά· γι' αυτό η νοητή Ιεζάβελ, δηλαδή η συναγωγή, τον θανάτωσε κατόπιν συκοφαντίας.