Ἔξεστι δὲ καὶ ἐκ τούτου πάλιν αὐτὴν καταμαθεῖν καὶ μᾶλλον αὐτῆς καταγνῶναι. ὁ μὲν γὰρ φίλος καὶ συνασεβῶν ἐκείνοις, κἂν ἐν ἄλλοις πλημμελήμασι καὶ μυρίοις ἐγκλήμασιν ὑπεύθυνος τυγχάνῃ, κἂν ἔχῃ τοὺς ἐλέγχους καὶ τὰς ἀποδείξεις λευκοτάτας, οὗτος δόκιμος παρ᾽ αὐτοῖς καὶ βασιλέως εὐθὺς γίνεται φίλος ἔχων τὴν σύστασιν ἐκ τῆς ἀσεβείας, χρηματισθείς τε πλεῖστα λαμβάνει καὶ παρρησίαν ποιεῖν, ἃ βούλεται, παρὰ τοῖς δικασταῖς. ὁ δὲ τὴν ἀσέβειαν ἐκείνων ἐλέγχων καὶ τὰ Χριστοῦ γνησίως πρεσβεύων, οὗτος, κἂν καθαρὸς ἐν πᾶσιν ὑπάρχῃ, κἂν μηδὲν ἑαυτῷ συγγινώσκῃ, κἂν μὴ κατήγορον ἔχῃ, ἀλλ᾽ ἐκείνων προφάσεις πλασαμένων εὐθὺς ἁρπάζεται καὶ κρίσει βασιλέως αὐτὸς μὲν ὑπερόριος γίνεται ὡς ὑπεύθυνος, οἷς ἂν ἐκεῖνοι θελήσωσιν, ἢ ὡς βασιλέα ὑβρίσας ὡς ὁ Ναβουθέ. ὁ δὲ πρεσβεύων τὰ τῆς αἱρέσεως ἐκείνων ζητεῖται καὶ εὐθὺς ἀποστέλλεται εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἐκείνου καὶ λοιπὸν δημεύσεις καὶ ὕβρεις καὶ πάντα τὰ δεινὰ κατὰ τῶν μὴ δεχομένων ἐκεῖνον. καὶ τὸ παραδοξότατον, ὃν μὲν οἱ λαοὶ βούλονται καὶ γινώσκουσιν ἀνεπίληπτον, τοῦτον ἀφαιρεῖται καὶ ἐξορίζει βασιλεύς, ὃν δὲ μήτε βούλονται μήτε γινώσκουσι, τοῦτον μακρόθεν μετὰ στρατιωτῶν ἀποστέλλει καὶ γραμμάτων ἑαυτοῦ.
Μετάφραση
Είναι δυνατόν, λοιπόν, και από αυτό πάλι να την κατανοήσουμε και ακόμη περισσότερο να την καταδικάσουμε. Διότι, εκείνος που είναι φίλος και συμμερίζεται την ασέβειά τους, ακόμη και αν είναι ένοχος για άλλα παραπτώματα και αναρίθμητα εγκλήματα, ακόμη και αν οι έλεγχοι και οι αποδείξεις εναντίον του είναι ολοφάνερες, αυτός είναι αποδεκτός από αυτούς και γίνεται αμέσως φίλος του βασιλιά, έχοντας την ασέβεια ως συστατική του πρόταση· και αφού χρηματιστεί, λαμβάνει πάρα πολλά και αποκτά την ελευθερία να πράττει ό,τι επιθυμεί ενώπιον των δικαστών. Εκείνος δε που ελέγχει την ασέβειά τους και πρεσβεύει γνησίως τα του Χριστού, αυτός, ακόμη και αν είναι καθαρός σε όλα, ακόμη και αν δεν αισθάνεται καμία ενοχή, ακόμη και αν δεν έχει κατήγορο, συλλαμβάνεται αμέσως με τις προφάσεις που εκείνοι έπλασαν, και με απόφαση του βασιλιά εξορίζεται υπερόριος ως ένοχος για όσα εκείνοι θελήσουν, ή ως υβριστής του βασιλιά, όπως ο Ναβουθαί. Ενώ εκείνος που πρεσβεύει τα δόγματα της δικής τους αίρεσης αναζητείται και αποστέλλεται αμέσως στην εκκλησία του προηγούμενου, και έκτοτε ακολουθούν δημεύσεις και ύβρεις και όλα τα δεινά εναντίον όσων δεν τον αποδέχονται. Και το πλέον παράδοξο: αυτόν μεν που οι λαοί επιθυμούν και γνωρίζουν ως άμεμπτο, τον αφαιρεί και τον εξορίζει ο βασιλιάς, ενώ εκείνον που ούτε επιθυμούν ούτε γνωρίζουν, τον αποστέλλει από μακριά με τη συνοδεία στρατιωτών και με δικές του επιστολές.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες