Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ΄ 22:19

Και για να κατανοήσεις ότι το να κάθεται κανείς αποτελεί γνώρισμα της ομότιμης και απαράλλακτης δεσποτικής εξουσίας, ενώ το να στέκεται παραστάτης είναι γνώρισμα της δουλικής και υποταγμένης τάξεως, άκουσε τι λέει ο Δανιήλ: «Κοιτούσα μέχρι που τοποθετήθηκαν θρόνοι, και κάθισε ο Παλαιός των ημερών. Μύριες μυριάδες τον υπηρετούσαν, και χίλιες χιλιάδες στέκονταν μπροστά του». Και πάλι ο Ησαΐας: «Είδα τον Κύριο να κάθεται σε θρόνο ψηλό και υπερυψωμένο, και τα σεραφείμ στέκονταν γύρω του». Αλλά και ο Μιχαίας λέει: «Είδα τον Κύριο, τον Θεό του Ισραήλ, να κάθεται στον θρόνο του, και όλη η στρατιά του ουρανού στεκόταν στα δεξιά του και στα αριστερά του». Βλέπεις παντού τις μεν άνω δυνάμεις να στέκονται ως παραστάτες, ενώ αυτόν να κάθεται. Όταν λοιπόν δεις και τον Υιό να κατέχει την καθέδρα στα δεξιά του Πατρός, μην νομίσεις ότι έχει λειτουργικό και υπηρετικό αξίωμα, αλλά δεσποτικό, το οποίο κατέχει και την απόλυτη αυθεντία. Γι' αυτό και ο Παύλος, έχοντας επίγνωση και των δύο αυτών καταστάσεων, ότι δηλαδή το να στέκεται κανείς είναι γνώρισμα εκείνων που υπηρετούν, ενώ το να κάθεται είναι γνώρισμα εκείνων που εξουσιάζουν και προστάζουν, δες πώς τα διαχωρίζει και τα δύο λέγοντας τα εξής: Για μεν τους αγγέλους λέει: «Αυτός που κάνει τους αγγέλους του πνεύματα, και τους λειτουργούς του φλόγα πυρός»· για δε τον Υιό: «Ο θρόνος σου, ω Θεέ, παραμένει εις τον αιώνα του αιώνος»· φανερώνοντάς μας μέσω της αναφοράς στον θρόνο τη βασιλική του εξουσία.

Και έχετε μάθει ότι ο Θεός υπόσχεται να αποστείλει τον άγγελό Του στον τόπο Του, για να αναπαύσει τον λαό· από το οποίο, τι θα μπορούσε να είναι πιο τιμητικό; Και ο μακάριος Μιχαίας λέει ότι είδε σε οπτασία τον Θεό και όλη τη δύναμη του ουρανού να παρίσταται ενώπιόν Του, και ο Δανιήλ λέει ότι είδε χίλιες χιλιάδες να Τον υπηρετούν, ενώ ο Ιακώβ ονομάζει «παρεμβολή Θεού» τη συνάντηση με τους αγγέλους. Και θα μπορούσε κανείς να βρει χιλιάδες αναφορές όπου η θεία Γραφή μαρτυρεί την ύψιστη δόξα στις ουράνιες δυνάμεις. Διότι διστάζουμε να παραθέσουμε τον λόγο του Αποστόλου, μήπως υποστεί πάλι την κατηγορία: «Από πού τα πήρε αυτά και τα λέει;». Ειδάλλως, και ο ίδιος διακηρύσσει ρητά: «Διαμαρτύρομαι ενώπιον του Θεού, και του Κυρίου Ιησού Χριστού, και των εκλεκτών αγγέλων». Και αναφέρει ότι με φωνή αρχαγγέλου θα σημανθεί η παρουσία του Κυρίου. Όσο βέβαια για τα Χερουβίμ ή τα Σεραφίμ, δεν μπορούμε να πούμε τίποτα, επειδή ο συγγραφέας έμαθε από τον Εβραίο —όποιος και αν είναι ο Εβραίος που υπονοείται από αυτόν— ότι ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα σεμνύνονται με αυτά. Ποιος λοιπόν είναι τόσο τολμηρός, ώστε να ισχυριστεί ότι εκείνοι που απομακρύνθηκαν από τη δική τους αξία και υπέστησαν πτώση, μαρτυρούνται με τόση δόξα από το Άγιο Πνεύμα;

Τι σημαίνει η ιστορία του Αχαάβ, κατά την οποία ο προφήτης είδε τις αγγελικές δυνάμεις εκ δεξιών και εξ αριστερών; Ο προφήτης εδώ υφαίνει τον καθολικό λόγο περί της θείας πρόνοιας, γνωρίζοντας ότι σε όλα έχει αναμειχθεί ο αρχικός Λόγος· και μέσω μεν των δεξιών εισάγει τους λόγους που προβάλλουν τις καθήκουσες πράξεις, μέσω δε των αριστερών τους λόγους της κρίσεως, δηλαδή όσων δεν εξαρτώνται από εμάς. Εκείνος όμως που δεν οδηγείται στο ορθό ούτε με τη διδασκαλία του θείου νόμου ούτε με την επέλευση των θλίψεων που του συμβαίνουν, αυτός παραδίδεται, εγκαταλειπόμενος στη φιλαυτία, δηλαδή στην αμαρτία που υπάρχει μέσα του, η οποία, ωθώντας τον σε μεγαλύτερο βάθος κακών, δεν σταματά μέχρις ότου, αφού τον θανατώσει αμετανόητο, τον παραπέμψει στο εκεί δικαστήριο.

Τι θα μπορούσε να πει κανείς για τις οργές, τις λύπες, τους κάθε είδους όρκους, τις μεταμέλειες, τις κατάρες, τους θυμούς, τα πολυειδή και στρεβλά σοφίσματα της αθέτησης των υποσχέσεων· για τη γιγαντομαχία στη Γένεση, κατά την οποία λέγεται ότι επιβουλεύτηκε από φόβο εκείνους τους δυνατούς άνδρες, και μάλιστα ενώ αυτοί είχαν μηχανευτεί την οικοδόμηση όχι προς αδικία κάποιων άλλων, αλλά υπέρ της δικής τους σωτηρίας· και για εκείνο το συμβούλιο στον ουρανό που στήθηκε με σκοπό τον δόλο και την απάτη του Αχαάβ· και για τα υλόφρονα και εταιρικά πάθη των Ασμάτων, και για όσα άλλα ιερά σύμβολα της θεοπλαστίας που τολμά τα πάντα, τα οποία προβάλλονται ως ορατά φαινόμενα έναντι των κρυφών, πεπληθυσμένα και μεριστά έναντι των ενιαίων και αμερίστων, και μορφοποιημένα και πολύμορφα έναντι των άμορφων και ατύπωτων; Αν κάποιος μπορέσει να διακρίνει την εσωτερική και κρυμμένη ευπρέπεια αυτών, θα τα βρει όλα μυστικά και θεοειδή και γεμάτα από άφθονο θεολογικό φως.