Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΕΤΡΟΥ 1:6

ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΕΤΡΟΥ. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ. Αν και τώρα για λίγο, εφόσον είναι αναγκαίο, λυπηθήκατε μέσα σε ποικίλους πειρασμούς, ώστε η δοκιμασμένη πίστη σας, η οποία είναι πολύ πιο πολύτιμη από το φθαρτό χρυσάφι που δοκιμάζεται διά του πυρός, να βρεθεί άξια για έπαινο, δόξα και τιμή κατά την αποκάλυψη του Ιησού Χριστού· τον οποίο, αν και δεν έχετε δει, τον αγαπάτε.

Άνδρας απείραστος είναι αδόκιμος. Και ακόμη, αδελφοί μου, λάβετε ως υπόδειγμα κακοπάθειας και μακροθυμίας τους προφήτες, οι οποίοι μίλησαν στο όνομα του Κυρίου. «Ιδού, μακαρίζουμε αυτούς που υπομένουν». Σε συμφωνία με αυτά, και ο κορυφαίος των αποστόλων Πέτρος συμβουλεύει και λέει: «αν είναι ανάγκη να λυπηθείτε μέσα σε ποικίλους πειρασμούς, ώστε η δοκιμασμένη πίστη σας, που είναι πολυτιμότερη από το χρυσάφι το οποίο φθείρεται αλλά δοκιμάζεται με τη φωτιά, να βρεθεί για έπαινο και τιμή και δόξα κατά την αποκάλυψη του Ιησού Χριστού». Και πάλι: «Αυτό είναι χάρη, αν κάποιος χάριν της συνείδησής του απέναντι στον Θεό, υποφέρει λύπες πάσχοντας άδικα· διότι τι είδους δόξα είναι αν αμαρτάνετε, ραπίζεστε και το υπομένετε; Αν όμως αγαθοποιώντας και πάσχοντας το υπομένετε, αυτό είναι χάρη ενώπιον του Θεού. Διότι γι' αυτό κληθήκατε, επειδή και ο Χριστός έπαθε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του· ο οποίος δεν έπραξε αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του· ο οποίος, όταν λοιδορούνταν δεν ανταπέδιδε τις λοιδορίες, όταν έπασχε δεν απειλούσε, αλλά άφηνε την υπόθεση σε εκείνον που κρίνει δίκαια». Μαζί με αυτούς και το στόμα του Χριστού, ο Παύλος, λέει ότι «αφού δικαιωθήκαμε από την πίστη, έχουμε ειρήνη με τον Θεό· και όχι μόνο αυτό, αλλά καυχώμαστε και στις θλίψεις, γνωρίζοντας ότι η θλίψη κατεργάζεται την υπομονή, η υπομονή τη δοκιμή, και η δοκιμή την ελπίδα· και η ελπίδα δεν καταισχύνει».

Από εδώ και εξής περιέχονται στο δεύτερο βιβλίο: νστ΄ περί των εχθρών του Ιούδα και του Βενιαμίν που έχουν έλθει νζ΄ περί του ότι έχει μεγάλη δύναμη η προσευχή του δικαίου όταν ενεργείται νη΄ περί του «στο οποίο αγαλλιάσθε, αν και τώρα για λίγο, εφόσον πρέπει, να λυπηθείτε»

Ερώτηση ΝΗ΄ «Σε αυτό αγαλλιάσθε, αν και τώρα για λίγο, εφόσον είναι ανάγκη, λυπηθήκαμε μέσα σε ποικίλους πειρασμούς». Πώς μπορεί κάποιος που λυπάται στους πειρασμούς να αγαλλιάται μέσα σε εκείνο για το οποίο λυπάται; Απόκριση. Ο λόγος της αλήθειας γνωρίζει ότι η λύπη είναι διττή: η μία συνίσταται αφανώς στην ψυχή, ενώ η άλλη φανερά στην αίσθηση· και η μεν καταλαμβάνει όλο το βάθος της ψυχής, που βασανίζεται από τη μάστιγα της συνείδησης, η δε περικλείει ολόκληρη την αίσθηση, η οποία συστέλλεται από τη φυσική της διάχυση εξαιτίας του βάρους των οδυνών. Επίσης, η πρώτη υπάρχει ως κατάληξη της αισθητής ηδονής, ενώ η δεύτερη ως κατάληξη της ψυχικής ευφροσύνης· ή μάλλον, η μία τυγχάνει να είναι το αποτέλεσμα των γνωμικών παθών της αίσθησης, ενώ η άλλη των παρά γνώμην παθών αυτής.

Επομένως, όπως προείπα, επειδή τη λύπη της ψυχής, δηλαδή τον πόνο —διότι και τα δύο ταυτίζονται—, την προκαλεί η ηδονή των αισθήσεων, ενώ τη λύπη των αισθήσεων, δηλαδή τον πόνο, από τη φύση της τη δημιουργεί η ηδονή της ψυχής, εύλογα εκείνος που ποθεί τη ζωή της ελπίδας, του Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού μέσω της ανάστασης των νεκρών για μία κληρονομιά άφθαρτη, αμίαντη και αμάραντη, που φυλάσσεται στους ουρανούς, ως προς την ψυχή έχει αγαλλίαση και ανεκλάλητη χαρά, καθώς ευφραίνεται ακατάπαυστα με την ελπίδα των μελλοντικών αγαθών, ως προς τη σάρκα όμως και τις αισθήσεις έχει λύπη, δηλαδή τους πόνους που της προκαλούνται από τους ποικίλους πειρασμούς και τις συνακόλουθες οδύνες. Διότι κάθε αρετή συνοδεύεται από ηδονή και πόνο: πόνο της σάρκας, που στερείται την ευχάριστη και απαλότερη αίσθηση, και ηδονή της ψυχής, η οποία εντρυφά στους πνευματικούς λόγους που είναι καθαροί από κάθε τι αισθητό.

να΄ Περί του ότι «δεν ανταπέδωσε ο Εζεκίας σύμφωνα με την ανταπόδοση που του έκανε ο Θεός» και τα εξής. νβ΄ Περί του Εζεκία πάλι, ότι «τον έθαψαν στην ανάβαση των υιών του Δαβίδ» και τα εξής. νγ΄ Περί του χωρίου στο πρώτο βιβλίο του Έσδρα, όπου γράφεται για τον Ζοροβάβελ «σήκωσε το πρόσωπο προς τον ουρανό ενώπιον του Ισραήλ», και περί της προσευχής του. νδ΄ Περί του «όλοι δε οι Ισραηλίτες από δώδεκα ετών, εκτός από τα παιδιά και τις γυναίκες, ήταν τέσσερις μυριάδες τρεις χιλιάδες τριακόσιοι εξήντα» και τα εξής. νε΄ Περί του γραμμένου στο δεύτερο βιβλίο του Έσδρα «και αφού άκουσαν οι εχθροί της φυλής του Ιούδα και του Βενιαμίν, ήλθαν να μάθουν τι είναι η φωνή των σαλπίγγων» και τα εξής. νστ΄ Τι σημαίνει «πολύ ισχύει η δέηση του δικαίου όταν ενεργείται». νζ΄ Περί του «στο οποίο αγαλλιάσθε τώρα για λίγο, αν είναι ανάγκη να λυπηθούμε» και τα εξής, και πώς κάποιος που λυπείται μέσα στους πειρασμούς μπορεί να αγαλλιάται. νη΄ Περί της σωτηρίας την οποία αναζήτησαν και ερεύνησαν οι προφήτες. νθ΄ Περί του «ως αμνού αμώμου και ασπίλου, του Χριστού, που είχε προγνωσθεί», και από ποιον είχε προγνωσθεί. ξ΄ Τι σημαίνει «ότι είναι καιρός να αρχίσει η κρίση από τον οίκο του Θεού» και τα εξής.