Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΕΤΡΟΥ 1:7

ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΕΤΡΟΥ. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ. Αν και τώρα για λίγο, εφόσον είναι αναγκαίο, λυπηθήκατε μέσα σε ποικίλους πειρασμούς, ώστε η δοκιμασμένη πίστη σας, η οποία είναι πολύ πιο πολύτιμη από το φθαρτό χρυσάφι που δοκιμάζεται διά του πυρός, να βρεθεί άξια για έπαινο, δόξα και τιμή κατά την αποκάλυψη του Ιησού Χριστού· τον οποίο, αν και δεν έχετε δει, τον αγαπάτε.

Άνδρας απείραστος είναι αδόκιμος. Και ακόμη, αδελφοί μου, λάβετε ως υπόδειγμα κακοπάθειας και μακροθυμίας τους προφήτες, οι οποίοι μίλησαν στο όνομα του Κυρίου. «Ιδού, μακαρίζουμε αυτούς που υπομένουν». Σε συμφωνία με αυτά, και ο κορυφαίος των αποστόλων Πέτρος συμβουλεύει και λέει: «αν είναι ανάγκη να λυπηθείτε μέσα σε ποικίλους πειρασμούς, ώστε η δοκιμασμένη πίστη σας, που είναι πολυτιμότερη από το χρυσάφι το οποίο φθείρεται αλλά δοκιμάζεται με τη φωτιά, να βρεθεί για έπαινο και τιμή και δόξα κατά την αποκάλυψη του Ιησού Χριστού». Και πάλι: «Αυτό είναι χάρη, αν κάποιος χάριν της συνείδησής του απέναντι στον Θεό, υποφέρει λύπες πάσχοντας άδικα· διότι τι είδους δόξα είναι αν αμαρτάνετε, ραπίζεστε και το υπομένετε; Αν όμως αγαθοποιώντας και πάσχοντας το υπομένετε, αυτό είναι χάρη ενώπιον του Θεού. Διότι γι' αυτό κληθήκατε, επειδή και ο Χριστός έπαθε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του· ο οποίος δεν έπραξε αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του· ο οποίος, όταν λοιδορούνταν δεν ανταπέδιδε τις λοιδορίες, όταν έπασχε δεν απειλούσε, αλλά άφηνε την υπόθεση σε εκείνον που κρίνει δίκαια». Μαζί με αυτούς και το στόμα του Χριστού, ο Παύλος, λέει ότι «αφού δικαιωθήκαμε από την πίστη, έχουμε ειρήνη με τον Θεό· και όχι μόνο αυτό, αλλά καυχώμαστε και στις θλίψεις, γνωρίζοντας ότι η θλίψη κατεργάζεται την υπομονή, η υπομονή τη δοκιμή, και η δοκιμή την ελπίδα· και η ελπίδα δεν καταισχύνει».

Και βέβαια αυτό είναι οπωσδήποτε μια δοκιμασία και ένας έλεγχος της αρετής, ώστε, από εκείνα για τα οποία νομίζουμε ότι έχουμε εγκαταλειφθεί, να διαπιστώσουμε στη συνέχεια ότι έχουμε ευεργετηθεί από τον αγαθό Θεό. Ο Οποίος μέσα από τα δεξιά και τα αριστερά, μέσα από δόξα και ατιμία, μέσα από δυσφήμιση και ευφημία και όλα τα άλλα, όσα όρισε η αποστολική φωνή, γνωρίζει να οικονομά προς το συμφέρον μας τη ζωή μας. Και αυτό είναι μια αρχαία αρχή και χαρακτηριστικό γνώρισμα του τρόπου ζωής των θεόληπτων ανδρών. Πάρε για παράδειγμα τον Άβελ, τον δίκαιο που έλαβε μαρτυρία από την κρίση του Θεού· δεν έγινε θύμα από αδελφικό χέρι; Τον Ενώχ εκείνον, ο οποίος ευαρέστησε τον Θεό, δεν τον άρπαξε ο Θεός από τη μέση εξαιτίας των τότε διεφθαρμένων και εκείνων που επιδίωκαν να τον φθείρουν, μεταθέτοντάς τον σε άγνωστους τόπους, ο οποίος και παραμένει μέχρι τώρα για να γίνει προάγγελος της δεύτερης επιφανείας του Χριστού; Αναλογίσου τον Αβραάμ, που δοκιμάστηκε από τον Θεό με πολλούς τρόπους, του οποίου η δοκιμασία της πίστεως αποδείχθηκε απείρως πολυτιμότερη από το χρυσάφι. Και για να παραλείψω τους άλλους, που είναι πολλοί και δεν είναι δυνατόν να αναφερθούν στα όρια μιας επιστολής, σκέψου τον Ιώβ τον μυρίαθλο· ίσως, αν παραβάλουμε τα δικά μας με τα δικά του παθήματα, θα διαπιστώσουμε ότι υπολειπόμαστε κατά πολύ, και θα συμφωνήσουμε μαζί του επαναλαμβάνοντας κάθε φορά την περίφημη φωνή του.