Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΕΤΡΟΥ 1:9

Και ο Πέτρος έγραψε: «Αποκομίζοντας το τέλος της πίστεως, τη σωτηρία των ψυχών· για αυτή τη σωτηρία αναζήτησαν και ερεύνησαν οι προφήτες, οι οποίοι προφήτευσαν για τη χάρη προς εσάς, ερευνώντας ποιον ή τι είδους καιρό φανέρωνε το Πνεύμα του Χριστού που βρισκόταν μέσα τους, όταν προμαρτυρούσε τα πάθη του Χριστού και τις δόξες που θα ακολουθούσαν». Και ο μεν Ιωάννης έγραψε στην επιστολή του: «Από τούτο γνωρίζουμε ότι μένουμε σε αυτόν, και αυτός σε εμάς, διότι μας έδωσε από το Πνεύμα του»· ο δε Παύλος γράφει προς τους Ρωμαίους: «Εσείς όμως δεν είστε στη σάρκα, αλλά στο πνεύμα, εάν πράγματι το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα σας».

Και ο Πέτρος έγραψε: «Αποκομίζοντας το τέλος της πίστεως, τη σωτηρία των ψυχών· για αυτήν τη σωτηρία αναζήτησαν και ερεύνησαν οι προφήτες, οι οποίοι προφήτευσαν για τη χάρη που προοριζόταν για εσάς, ερευνώντας σε ποιον ή σε τι είδους καιρό αναφερόταν το Πνεύμα του Χριστού που βρισκόταν μέσα τους, όταν προμαρτυρούσε τα πάθη του Χριστού και τις δόξες μετά από αυτά.» Και ο μεν Ιωάννης έγραψε: «Από αυτό γνωρίζουμε ότι μένουμε σε αυτόν, και αυτός σε εμάς, διότι μας έδωσε από το Πνεύμα του·» ο δε Παύλος γράφει προς τους Ρωμαίους: «Εσείς όμως δεν είστε στη σάρκα, αλλά στο πνεύμα, εφόσον το Πνεύμα του Θεού κατοικεί μέσα σας.»

ΕΙΣ ΤΗΝ Α' ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΕΤΡΟΥ. Στον οποίο, αν και τώρα δεν τον βλέπετε, αλλά πιστεύετε, αγαλλιάζεσθε με χαρά ανεκλάλητη και δεδοξασμένη, αποκομίζοντας το τέλος της πίστεώς σας, τη σωτηρία των ψυχών. Του Κυρίλλου. Φοβερό και οδυνηρό πράγμα, λοιπόν, είναι η απιστία, ενώ το μέγιστο των αγαθών είναι η πίστη, η οποία καθίσταται πρόξενος κάθε σωτηρίας.

Σωτηρία των ψυχών κυρίως είναι το τέλος της πίστεως· τέλος δε της πίστεως είναι η αληθής αποκάλυψη αυτού που έχει πιστευθεί· αληθής δε αποκάλυψη αυτού που έχει πιστευθεί είναι η, σύμφωνα με την αναλογία της πίστεως που υπάρχει στον καθένα, άρρητη περιχώρηση αυτού που έχει πιστευθεί· περιχώρηση δε αυτού που έχει πιστευθεί καθίσταται η επάνοδος των πιστών προς την αρχή κατά το τέλος τους· η δε επάνοδος των πιστών προς τη δική τους αρχή κατά το τέλος τους είναι η εκπλήρωση της εφέσεως· εκπλήρωση δε της εφέσεως είναι η αεικίνητη στάση αυτών που επιθυμούν γύρω από το επιθυμητό· αεικίνητη δε στάση είναι η διηνεκής και αδιάστατη απόλαυση του επιθυμητού· απόλαυση δε διηνεκής και αδιάστατη καθίσταται η μέθεξη στα υπερφυσικά θεία αγαθά· μέθεξη δε στα υπερφυσικά θεία αγαθά είναι η ομοίωση αυτών που μετέχουν προς εκείνο στο οποίο μετέχουν· η δε ομοίωση αυτών που μετέχουν προς εκείνο στο οποίο μετέχουν είναι η κατ' ενέργειαν εφικτή ταυτότητα αυτών που μετέχουν, μέσω της ομοιότητας, προς αυτό το ίδιο στο οποίο μετέχουν· η δε κατ' ενέργειαν εφικτή ταυτότητα αυτών που μετέχουν, μέσω της ομοιότητας, προς αυτό στο οποίο μετέχουν είναι η θέωση αυτών που αξιώνονται τη θέωση· η δε θέωση είναι, σύμφωνα με τον λόγο της περιγραφής της, η περιοχή και το πέρας όλων των χρόνων και των αιώνων και όσων υπάρχουν μέσα στον χρόνο και στον αιώνα· περιοχή δε και πέρας των χρόνων και των αιώνων και όλων όσα υπάρχουν μέσα σε αυτούς είναι η αδιάστατη ενότητα της ακραιφνούς και κυρίως αρχής προς το κυρίως και ακραιφνές τέλος μέσα σε εκείνους που σώζονται· αδιάστατη δε ενότητα της ακραιφνούς αρχής και του τέλους μέσα σε αυτούς που σώζονται είναι η ανώτερη των κατά φύσιν έκβαση εκείνων που ουσιωδώς μετρούνται με την αρχή και το τέλος· έκβαση δε εκείνων που περιγράφονται από την αρχή και το τέλος είναι η άμεση και άπειρη και επ' άπειρον πανσθενής και υπερδύναμη ενέργεια του Θεού μέσα σε όσους έχουν αξιωθεί τη νοούμενη ως ανώτερη των κατά φύσιν έκβαση· άμεση δε και άπειρη και επ' άπειρον πανσθενής και υπερδύναμη ενέργεια του Θεού είναι η άρρητη και υπεράρρητη ηδονή και χαρά, κατά την άφθεγκτη και ανώτερη από κάθε νόηση ένωση, εκείνων που δέχονται την ενέργεια, για την οποία δεν είναι δυνατόν να βρεθεί απολύτως κανένας νους ή λόγος ή νόηση ή έκφραση μέσα στη φύση των όντων.

Τη σωτηρία δε των ψυχών, όπως νομίζω, ο κορυφαίος των αποστόλων Πέτρος ενδεχομένως ονόμασε, ως τέλος της πίστεως, τη μέθεξη στα υπέρ φύσιν· για την οποία σωτηρία, δια του Αγίου Πνεύματος δηλαδή, σαφώς αναζήτησαν και ερεύνησαν οι προφήτες, εξετάζοντας σε ποιον ή σε τι είδους καιρό έδειχνε το Πνεύμα του Χριστού που βρισκόταν μέσα τους, όταν προμαρτυρούσε τα παθήματα του Χριστού και τις δόξες μετά από αυτά.

Για τον οποίο και ο απόστολος Πέτρος έγραψε σε όσους πίστεψαν στον ίδιο τον Χριστό τον σωτήρα: «Τον οποίο, αν και δεν τον είδατε, τον αγαπάτε, στον οποίο, αν και τώρα δεν τον βλέπετε, αλλά πιστεύετε, αγαλλιάζεστε με χαρά ανεκλάλητη και δεδοξασμένη, αποκομίζοντας το τέλος της πίστης σας, τη σωτηρία των ψυχών· για την οποία σωτηρία αναζήτησαν και ερεύνησαν οι προφήτες, οι οποίοι προφήτευσαν για τη χάρη που προοριζόταν για εσάς, ερευνώντας για ποιο ή τι είδους καιρό φανέρωνε το Πνεύμα του Χριστού που ήταν μέσα τους, όταν προμαρτυρούσε τα πάθη του Χριστού και τις δόξες μετά από αυτά· στους οποίους αποκαλύφθηκε ότι όχι για τους εαυτούς τους, αλλά για εμάς διακονούσαν αυτά, τα οποία τώρα σας αναγγέλθηκαν μέσω εκείνων που σας ευαγγελίστηκαν εν Πνεύματι Αγίω, το οποίο εστάλη από τον ουρανό, και στα οποία επιθυμούν άγγελοι να παρακύψουν». Αν, λοιπόν, δίκαιοι και προφήτες και άγγελοι επιθυμούν να δουν τη γέννηση του Χριστού και τον τόπο στον οποίο γίνεται η πολυπόθητη γέννηση του Χριστού, πώς δεν θα το επιθυμήσουμε και εμείς, που είμαστε ταπεινοί και ελάχιστοι, εμείς που είμαστε συμμέτοχοι της δικής τους ευσέβειας και συγκληρονόμοι της ορθόδοξης πίστης; Και για ποιο λόγο ο θεσπέσιος Δαβίδ, ο οποίος ήταν γνησιότατος Βηθλεεμίτης και καταγόταν από τη θεογόνο πόλη της Βηθλεέμ, επιθυμούσε και λαχταρούσε να πιει νερό από το πηγάδι της Βηθλεέμ, και δεν μπόρεσε να επιτύχει αυτό που ποθούσε, αλλά, όπως εμείς, έτσι και αυτός εμποδιζόταν να τρέξει στην αγία Βηθλεέμ και να πιει;