Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΕΤΡΟΥ 2:17

Δεύτερη, του Πέτρου. Και αυτή φέρει το όνομα αυτού που την έγραψε· διότι ο ίδιος ο Πέτρος γράφει τη διδακτική επιστολή προς τους Ιουδαίους που βρίσκονται στη διασπορά και έγιναν Χριστιανοί. Επειδή, λοιπόν, πίστεψαν προερχόμενοι από τους Ιουδαίους, τους επιστηρίζει. Και πρώτα μεν εξηγεί και αποδεικνύει ότι η πίστη στον Χριστό εξαγγέλθηκε από τους προφήτες, και μέσω αυτών γνωστοποιήθηκε η λύτρωση δια του αίματός Του· και ότι σε αυτούς και στα έθνη ευαγγελίστηκαν τα πάντα, στα οποία οι άγγελοι επιθυμούν να εγκύψουν. Έπειτα, αφού τους συμβουλεύει να πολιτεύονται επάξια προς Εκείνον που τους κάλεσε, τους προτρέπει να τιμούν και τον βασιλέα, και παραγγέλλει ομοφροσύνη στις γυναίκες και στους άνδρες. Και αφού τους απευθύνει λίγες ηθικές παραινέσεις, επισημαίνει ότι το κήρυγμα της σωτηρίας και της ανάστασης έγινε από τον Κύριο και στον άδη, ώστε και οι νεκροί να αναστηθούν, και να κριθούν μεν ως προς το σώμα, να διαμείνουν όμως με τη χάρη της ανάστασης· και ότι το τέλος των πάντων πλέον πλησίασε, και οφείλουν όλοι να είναι έτοιμοι, εφόσον πρόκειται να δώσουν λόγο στον Κριτή. Και με αυτόν τον τρόπο ολοκληρώνει την Επιστολή.

ΣΤΟΙΧΕΙΟ Τ. ΤΙΤΛΟΣ Αʹ. — Περί τιμής· και ότι πρέπει να τιμούμε ο ένας τον άλλον. «Ο ασεβής δεν σεβάστηκε το πρόσωπο του εντίμου, ούτε γνωρίζει να αποδίδει τιμή σε αυτούς.» «Στη φιλαδελφία να είστε φιλόστοργοι μεταξύ σας, στην απόδοση τιμής να προηγείστε ο ένας του άλλου.» «Ως δούλοι του Θεού, να τιμάτε τους πάντες.» ΤΙΤΛΟΣ Βʹ. — Περί τελωνών.

Το να προσευχόμαστε υπέρ των βασιλέων μάς το προτρέπει πριν από εμάς ο θεσπέσιος Παύλος, καθώς και ο Πέτρος, ο κορυφαίος των μαθητών, λέγοντας: «να υποταχθείτε σε κάθε ανθρώπινη εξουσία για χάρη του Κυρίου, είτε στον βασιλιά ως ανώτατο άρχοντα» και πάλι, «να τιμάτε τον βασιλιά». Αλλά βέβαια, και πριν από αυτούς, ο ίδιος ο κοινός Δεσπότης, Διδάσκαλος και Δημιουργός, αφού πλήρωσε τον φόρο στον Καίσαρα από έναν παράδοξο θησαυρό, μας εκπαίδευσε με τα έργα και τα λόγια του να αποδίδουμε τα προνόμια τα οποία έχουν οριστεί για τους βασιλείς. Γι' αυτόν τον λόγο, και κατά τις μυστικές και φρικτές ιερουργίες μας, αναπέμπουμε δεήσεις υπέρ των βασιλέων. Αυτά ακριβώς τα προνόμια, το να τα διατηρούμε και να τα διασώζουμε και για τους δικούς μας φιλόχριστους βασιλείς, είναι και δίκαιο, και αρεστό στον Θεό, αλλά και απολύτως αρμόζον σε εμάς.

Γι' αυτό, ο μεν, γνωρίζοντας ότι το να παραμένουμε αλώβητοι εξασφαλίζεται μέσω του συνδέσμου της αγάπης μεταξύ μας, την οποία και όρισε ως τη μεγαλύτερη από όλα τα χαρίσματα, καθώς αυτή δεν γνωρίζει να εργάζεται το κακό ενάντια στον πλησίον· «Διότι η αγάπη», λέει, «δεν κάνει κακό στον πλησίον»· και παραγγέλλει σε όσους την έχουν ενδυθεί να αποδέχονται ο ένας τον άλλον· και όχι μόνο αυτό, αλλά διατάσσει να μην επιζητούν το δικό τους συμφέρον, αλλά να ποθούν τον πλησίον χάριν της αγάπης, η οποία καθιστά όσους συμμετέχουν σε αυτήν ένα σώμα και ένα Πνεύμα, και τους θέτει στη μία ελπίδα της κλήσεως, και τους αναδεικνύει κοινωνούς της αιώνιας ζωής. Ο δε, λέει: «Αφού έχετε εξαγνίσει τις ψυχές σας με την υπακοή στην αλήθεια, ώστε να φθάσετε σε ανυπόκριτη φιλαδελφία, αγαπήστε θερμά ο ένας τον άλλον από καρδιάς, και ως δούλοι του Θεού, τιμήστε τους πάντες· να αγαπάτε την αδελφότητα», επειδή γνωρίζει ότι η αγάπη μάς καθιστά αδελφούς μεταξύ μας. Γι' αυτό και μας προτρέπει, πριν από όλα, να διατηρούμε εκτενώς θερμή την αγάπη προς τους αδελφούς· διότι αποφάνθηκε κατηγορηματικά ότι η αγάπη καλύπτει πλήθος αμαρτιών.

Στερείται άραγε προσκυνήσεως η τιμή που αποδίδεται στον Πατέρα και τον Υιό; Αλλά είναι ανόητο έστω και να το σκεφτόμαστε αυτό. Και πάλι, όταν ο Θεός των όλων λέει μέσω του προφήτη Ησαΐα: «Ιδού, τοποθετώ στη Σιών λίθο ακρογωνιαίο, έντιμο»· άραγε, επειδή δεν προστίθεται η λέξη «προσκυνητό», θα στερήσουμε από τον Υιό του Θεού την ιδιότητα του να είναι προσκυνητός; Και πάλι η Γραφή λέει: «Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, για να ευτυχήσεις, και να μακροημερεύσεις πάνω στη γη». Και πάλι: «Εκείνος που τιμά τον πατέρα του θα εξιλεωθεί για τις αμαρτίες του· και σαν αυτόν που θησαυρίζει είναι εκείνος που δοξάζει τη μητέρα του». Μήπως, λοιπόν, ο Θεός δεν προστάζει εδώ να προσκυνούμε τους γονείς, αλλά μόνο να τους τιμούμε; Αυτό δείχνει μεγάλη απερισκεψία. Πάλι ο μέγας Απόστολος λέει: «Τον Θεό να φοβάστε· τον βασιλιά να τιμάτε». Άραγε, λοιπόν, παραγγέλλει μόνο να τον τιμούν ή και να τον προσκυνούν; Και ποιος από τους συνετούς δεν το καταλαβαίνει; Εγώ μάλιστα, ακούγοντας και τον ιερέα, αντιλαμβάνομαι ότι η τιμή είναι ισότιμη και ισοδύναμη με την προσκύνηση: «Διότι σε εσένα πρέπει», λέει, «κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση».