Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΕΤΡΟΥ 2:20

Επιπλέον, ήταν χρήσιμο να γνωρίζουμε πού ακριβώς καταλήγει το τέρμα της υπακοής, με ποια βραβεία συνοδεύεται, και πόσος και ποιος είναι ο μισθός της υπομονής. Ο Χριστός, λοιπόν, έγινε για εμάς το πρότυπο σε αυτά τα ζητήματα, και σε αυτό μας στερεώνει ο θεσπέσιος Πέτρος λέγοντας: «Διότι ποια δόξα υπάρχει, αν, ενώ αμαρτάνετε και γρονθοκοπείστε, κάνετε υπομονή;»

«Αλλ' αν αγαθοποιώντας υπομένετε, αυτό είναι χάρη από τον Θεό, διότι και ο Χριστός πέθανε για εσάς, αφήνοντάς σας υπόδειγμα, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του.» Επομένως, ο Λόγος του Θεού δεν έγινε υπόδειγμα σε εμάς όντας ακόμη γυμνός και αμέτοχος των μέτρων της κένωσης, αλλά κατά τις ημέρες της σαρκός του, εφόσον του ήταν ακατάκριτα επιτρεπτό να χρησιμοποιεί τα μέτρα της ανθρωπότητας, και να αναπέμψει ικεσία, και να χύσει δάκρυ, και να φαίνεται πλέον με κάποιον τρόπο ότι έχει ανάγκη Εκείνον που σώζει, και να μαθαίνει την υπακοή, αν και ήταν Υιός. Διότι ο πνευματοφόρος έμεινε τρόπον τινά έκθαμβος ενώπιον του μυστηρίου, ότι, αν και υπάρχει εκ φύσεως και αληθινά Υιός, και πρέπει σε αυτόν να κοσμείται με τα καυχήματα της θεότητας, ταπείνωσε τον εαυτό του, ώστε να υποδυθεί τη μικροπρέπεια της ανθρώπινης πτωχείας. Όμως για εμάς, όπως είπα, ο τύπος αυτού του γεγονότος ήταν καλός και ωφέλιμος· ώστε το ότι δεν πρέπει εμείς να παρεκκλίνουμε σε άλλη οδό, όταν ο καιρός καλεί σε ανδρεία, θα μπορούσε κανείς να το διδαχθεί από αυτό, και μάλιστα πάρα πολύ εύκολα.

Παραγγέλλει και ο Απόστολος Πέτρος λέγοντας: να υποτάσσεστε όχι μόνο στους αγαθούς και τους επιεικείς, αλλά και στους σκληρούς. Διότι αυτό αποτελεί χάρη ενώπιον του Θεού, το να υπομένει κανείς θλίψεις πάσχοντας άδικα, εξαιτίας της συνειδήσεώς του προς τον Θεό. Διότι, ποια δόξα υπάρχει, εάν όταν αμαρτάνετε και τιμωρείστε, δείχνετε υπομονή; Εάν όμως, όταν πράττετε το αγαθό και πάσχετε, δείχνετε υπομονή, αυτό αποτελεί χάρη ενώπιον του Θεού. Διότι σε αυτό κληθήκατε, επειδή και ο Χριστός πέθανε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, ώστε να ακολουθήσουμε τα ίχνη του. Εκείνος, ο οποίος δεν έπραξε αμαρτία ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του, ο οποίος, όταν τον λοιδορούσαν, δεν ανταπέδιδε τις λοιδορίες, όταν έπασχε δεν απειλούσε, αλλά παρέδιδε την κρίση σε Εκείνον που κρίνει δίκαια.

Διότι ο πνευματοφόρος Παύλος εξέθεσε το μυστήριο και την οικονομία του Θεού για εμάς, καθώς και τη φιλάνθρωπη συγκατάβασή Του προς εμάς, ότι «αν και ήταν Υιός», «κατά τις ημέρες της σάρκας του» τα υπέμεινε όλα αυτά προσλαμβάνοντας τη δική μας φύση, για να την ενδυναμώσει ενάντια στα πάθη και να μας διδάξει μέσα στους πειρασμούς να προσβλέπουμε στον Θεό και Αυτόν να επικαλούμαστε για βοήθεια, και να δείξει σε πόση τελείωση και σε ποια έπαθλα καταλήγει η υπομονή των παθημάτων και η υπακοή. Γι' αυτό και ο μακάριος Πέτρος έγραφε: «Διότι ποια δόξα υπάρχει, αν, όταν αμαρτάνετε και ραπίζεστε, δείχνετε υπομονή;»

«Αλλ’ εάν αγαθοποιώντας και πάσχοντας δείχνετε υπομονή, αυτό αποτελεί χάρη ενώπιον του Θεού, διότι και ο Χριστός πέθανε υπέρ ημών, αφήνοντάς μας υπόδειγμα για να ακολουθήσετε τα ίχνη του.» Επομένως, ο Χριστός δεν είναι μόνο άνθρωπος ούτε γυμνός Θεός, αλλά, όντας σεσαρκωμένος Θεός, «κατά τις ημέρες της σαρκός του» και έπαθε και έπραξε αυτά, «αφήνοντάς μας υπόδειγμα», επειδή ακριβώς επιπλήττει τον Πέτρο που του είπε: «Ο Θεός να σε ελεήσει, Κύριε, δεν θα σου συμβεί ποτέ αυτό», όταν τους προέλεγε το Πάθος.

Άνδρας απείραστος είναι αδόκιμος. Και ακόμη, αδελφοί μου, λάβετε ως υπόδειγμα κακοπάθειας και μακροθυμίας τους προφήτες, οι οποίοι μίλησαν στο όνομα του Κυρίου. «Ιδού, μακαρίζουμε αυτούς που υπομένουν». Σε συμφωνία με αυτά, και ο κορυφαίος των αποστόλων Πέτρος συμβουλεύει και λέει: «αν είναι ανάγκη να λυπηθείτε μέσα σε ποικίλους πειρασμούς, ώστε η δοκιμασμένη πίστη σας, που είναι πολυτιμότερη από το χρυσάφι το οποίο φθείρεται αλλά δοκιμάζεται με τη φωτιά, να βρεθεί για έπαινο και τιμή και δόξα κατά την αποκάλυψη του Ιησού Χριστού». Και πάλι: «Αυτό είναι χάρη, αν κάποιος χάριν της συνείδησής του απέναντι στον Θεό, υποφέρει λύπες πάσχοντας άδικα· διότι τι είδους δόξα είναι αν αμαρτάνετε, ραπίζεστε και το υπομένετε; Αν όμως αγαθοποιώντας και πάσχοντας το υπομένετε, αυτό είναι χάρη ενώπιον του Θεού. Διότι γι' αυτό κληθήκατε, επειδή και ο Χριστός έπαθε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του· ο οποίος δεν έπραξε αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του· ο οποίος, όταν λοιδορούνταν δεν ανταπέδιδε τις λοιδορίες, όταν έπασχε δεν απειλούσε, αλλά άφηνε την υπόθεση σε εκείνον που κρίνει δίκαια». Μαζί με αυτούς και το στόμα του Χριστού, ο Παύλος, λέει ότι «αφού δικαιωθήκαμε από την πίστη, έχουμε ειρήνη με τον Θεό· και όχι μόνο αυτό, αλλά καυχώμαστε και στις θλίψεις, γνωρίζοντας ότι η θλίψη κατεργάζεται την υπομονή, η υπομονή τη δοκιμή, και η δοκιμή την ελπίδα· και η ελπίδα δεν καταισχύνει».

«Διότι ποια δόξα υπάρχει, εάν, ενώ αμαρτάνετε και ξυλοκοπείσθε, το υπομένετε; Αλλά εάν, ενώ πράττετε το αγαθό και πάσχετε, το υπομένετε, αυτό είναι χάρις ενώπιον του Θεού». «Διότι κανείς από εσάς ας μην πάσχει ως φονιάς ή ως κλέφτης» ή ως πόρνος ή ως μοιχός ή ως οποιοσδήποτε άλλος κακοποιός «ή ως εκείνος που αναμειγνύεται σε ξένες υποθέσεις· εάν όμως πάσχει ως χριστιανός, ας μην αισχύνεται, αλλά ας δοξάζει» μάλλον «τον Θεό» με το να πάσχει αδίκως. «Επειδή σε αυτό κληθήκατε, διότι και ο Χριστός έπαθε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του· αυτός δεν έπραξε αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του· ο οποίος, όταν τον λοιδορούσαν, δεν ανταπέδιδε τις λοιδορίες, όταν έπασχε, δεν απειλούσε, αλλά παρεδιδόταν σε εκείνον που κρίνει δίκαια· ο οποίος βάσταξε τις αμαρτίες μας στο σώμα του πάνω στο ξύλο, ώστε, αφού πεθάνουμε ως προς τις αμαρτίες, να ζήσουμε σύμφωνα με τη δικαιοσύνη».