Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΕΤΡΟΥ 2:21

Από τον ίδιο λόγο «Γίνεσθε μιμητές μου», λέγει, «καθώς και εγώ είμαι του Χριστού». Είναι φανερό ότι αναφέρεται στον άνθρωπο που έχει τεθεί ως θεμέλιο. Διότι της θεότητας του Λόγου ούτε ο Παύλος ούτε κανείς άλλος δύναται να γίνει μιμητής, παρά μόνον στα παθήματα και στην πραότητα του Χριστού, για τα οποία ο Πέτρος λέγει να ακολουθούμε τα ίχνη Του, καθώς και ο Παύλος είπε ότι αναπληρώνει τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού στη δική του σάρκα. Αναντίρρητα, λοιπόν, εκείνος που θεμελιώθηκε προ του αιώνος στα απόκρυφα της πατρικής διάνοιας βρισκόταν εν προγνώσει, αυτόν δηλαδή που επρόκειτο να δημιουργήσει από τη Μαρία ως Κυριακό άνθρωπο.

Αυτό δε είναι το θέλημα του Χριστού: εκείνος που προσκολλάται σε Αυτόν να μην παρασύρεται καθόλου από τα του αιώνος τούτου, να μη φροντίζει κανένα από τα γήινα, αλλά μόνο να βαστάζει τον σταυρό Εκείνου που σταυρώθηκε για χάρη του, και να έχει ως φροντίδα και μέριμνά του, νύχτα και μέρα, το να Τον υμνεί με ακατάπαυστους ύμνους και δοξολογίες, να έχει φωτισμένο το όμμα της διανοίας, να γνωρίζει το θέλημά Του και να το πράττει, να έχει απλή την καρδιά και καθαρό τον νου· να είναι ελεήμων, ώστε, όπως Εκείνος είναι οικτίρμων και ελεήμων, έτσι και εμείς να Τον ακολουθούμε· να είναι πράος και ήσυχος, ανεξίκακος, να μην ανταποδίδει σε κανέναν κακό αντί κακού· να ανέχεται πολλές ύβρεις, όπως και Εκείνος υβρίστηκε από τους Ιουδαίους, και να υπομένει πληγές και βάσανα· διότι και Εκείνος τα έπαθε αυτά. Όταν δηλαδή ραπίστηκε από τον δούλο του αρχιερέα, δεν έπραξε τίποτα, αλλά μόνο είπε: «Εάν μίλησα κακά, μαρτύρησε για το κακό· εάν όμως καλά, γιατί με χτυπάς;» Δεν μπορούσε άραγε Εκείνος που πρόσταξε τη γη να καταπιεί ζωντανούς τον Δαθάν και τον Αβειρών, να προστάξει να καταπιεί ζωντανό και τούτον που άπλωσε το χέρι του και χτύπησε τον ίδιο του τον Δημιουργό; Αλλά υπέμεινε, αφήνοντας σε εμάς υπόδειγμα, για να ακολουθήσουμε εμείς τα δικά Του ίχνη. Εσύ όμως, άνθρωπε, δεν ανέχεσαι να υβριστείς από τον συνάνθρωπό σου; Μιμήσου τον Δεσπότη σου.

Ας κατανοήσουμε, λοιπόν, τον απόστολο και αρχιερέα της ομολογίας μας, τον Ιησού, ο οποίος είναι πιστός σε Εκείνον που τον κατέστησε· αρχιερέα, δηλαδή, και απόστολο, ο οποίος έγινε πιστός μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρικού, ταπεινώνοντας τον εαυτό του σύμφωνα με την ευδοκία του Πατέρα, ώστε να καταστήσει και εμάς μιμητές του, για να μη φοβόμαστε να υπομείνουμε τον θάνατο για χάρη του, αν αυτός έρθει σε κάποιους καιρούς εξαιτίας της ευσέβειας και της υπακοής κάποιου στον Θεό. Σε αυτό θα μας βοηθήσει και ο μακάριος Πέτρος, λέγοντας τα εξής: «Διότι σε αυτό κληθήκατε, επειδή και ο Χριστός πέθανε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του», και ο ίδιος ο Σωτήρας λέει: «Εάν κάποιος θέλει να έρθει οπίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθήσει». Το γεγονός, ωστόσο, ότι ο Υιός ονομάστηκε πιστός, δεν θα αδικούσε καθόλου τη δόξα του, διότι θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει ότι η λέξη αυτή είναι θεοπρεπέστατη και αποδίδεται ακόμη και στον ίδιο τον Θεό και Πατέρα. Είναι γραμμένο, εξάλλου, ότι: «Ο Θεός είναι πιστός και δεν υπάρχει αδικία σε αυτόν, δίκαιος και όσιος είναι ο Κύριος»· και κάποιος από τους μαθητές του Χριστού είπε: «Ώστε και εκείνοι που πάσχουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, ας παραδίδουν τις ψυχές τους στον πιστό Κτίστη», και βέβαια ο Παύλος λέει: «Πιστός είναι ο Θεός, μέσω του οποίου κληθήκατε σε κοινωνία με τον Υιό του».

«Αλλ' αν αγαθοποιώντας υπομένετε, αυτό είναι χάρη από τον Θεό, διότι και ο Χριστός πέθανε για εσάς, αφήνοντάς σας υπόδειγμα, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του.» Επομένως, ο Λόγος του Θεού δεν έγινε υπόδειγμα σε εμάς όντας ακόμη γυμνός και αμέτοχος των μέτρων της κένωσης, αλλά κατά τις ημέρες της σαρκός του, εφόσον του ήταν ακατάκριτα επιτρεπτό να χρησιμοποιεί τα μέτρα της ανθρωπότητας, και να αναπέμψει ικεσία, και να χύσει δάκρυ, και να φαίνεται πλέον με κάποιον τρόπο ότι έχει ανάγκη Εκείνον που σώζει, και να μαθαίνει την υπακοή, αν και ήταν Υιός. Διότι ο πνευματοφόρος έμεινε τρόπον τινά έκθαμβος ενώπιον του μυστηρίου, ότι, αν και υπάρχει εκ φύσεως και αληθινά Υιός, και πρέπει σε αυτόν να κοσμείται με τα καυχήματα της θεότητας, ταπείνωσε τον εαυτό του, ώστε να υποδυθεί τη μικροπρέπεια της ανθρώπινης πτωχείας. Όμως για εμάς, όπως είπα, ο τύπος αυτού του γεγονότος ήταν καλός και ωφέλιμος· ώστε το ότι δεν πρέπει εμείς να παρεκκλίνουμε σε άλλη οδό, όταν ο καιρός καλεί σε ανδρεία, θα μπορούσε κανείς να το διδαχθεί από αυτό, και μάλιστα πάρα πολύ εύκολα.

Παραγγέλλει και ο Απόστολος Πέτρος λέγοντας: να υποτάσσεστε όχι μόνο στους αγαθούς και τους επιεικείς, αλλά και στους σκληρούς. Διότι αυτό αποτελεί χάρη ενώπιον του Θεού, το να υπομένει κανείς θλίψεις πάσχοντας άδικα, εξαιτίας της συνειδήσεώς του προς τον Θεό. Διότι, ποια δόξα υπάρχει, εάν όταν αμαρτάνετε και τιμωρείστε, δείχνετε υπομονή; Εάν όμως, όταν πράττετε το αγαθό και πάσχετε, δείχνετε υπομονή, αυτό αποτελεί χάρη ενώπιον του Θεού. Διότι σε αυτό κληθήκατε, επειδή και ο Χριστός πέθανε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, ώστε να ακολουθήσουμε τα ίχνη του. Εκείνος, ο οποίος δεν έπραξε αμαρτία ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του, ο οποίος, όταν τον λοιδορούσαν, δεν ανταπέδιδε τις λοιδορίες, όταν έπασχε δεν απειλούσε, αλλά παρέδιδε την κρίση σε Εκείνον που κρίνει δίκαια.

Και πώς αυτοί περιεργάζονται τα του Θεού, επινοώντας κάποιες αισχρές υπόνοιες, για τις οποίες καμία ανάγκη δεν υπήρξε ποτέ για συζήτηση, ούτε σε προφήτη, ούτε σε ευαγγελιστή, ούτε σε απόστολο, ούτε σε συγγραφέα; Διότι όσα τέτοια ισχυρίζονται αυτοί, ακόμη και αν υποθέσουν κακόβουλα μύρια άλλα πέρα από αυτά, δεν πρόκειται να ανατρέψουν την πατρώα μας πίστη, η οποία κηρύττει αληθινά τον Χριστό [ως άνθρωπο]. Διότι ο Χριστός γεννήθηκε εν σαρκί πραγματικά από την αειπάρθενο Μαρία διά του Αγίου Πνεύματος και ευθύς από την κύηση ονομάζεται Εμμανουήλ, που σημαίνει ο Θεός είναι μαζί μας, και [δεν] γεννάται πλέον δεύτερη φορά. Και το Παιδίον διέφυγε στην Αίγυπτο μαζί με τον Ιωσήφ και τη Μαρία, επειδή ζητούσαν τη ζωή του Παιδίου, δεδομένου ότι μπορούσε να θανατωθεί κατά σάρκα· αλλά προσκυνήθηκε από τους μάγους ως αληθινός Θεός, ο οποίος γεννήθηκε εν σαρκί [αληθινά] και όχι φαινομενικά. Και όταν επέστρεψε από την Αίγυπτο, λόγω του φόβου του Ιωσήφ δεν εισήλθε στην Ιερουσαλήμ εξαιτίας του Αρχελάου, επειδή το Παιδίον μπορούσε να συλληφθεί και προ του καιρού * να πάθει εν σαρκί αυτό που έμελλε να πάθει. * Αλλά εμποδίστηκε από τον Ιωάννη, καθώς αναγνωρίστηκε από τον δούλο ως Δεσπότης, διότι ήταν Θεός που ενανθρώπησε αληθινά. Δεν αποδέχθηκε όμως την τιμή του ίδιου του δούλου του σε αυτήν την περίσταση, ώστε να «εκπληρώσει πάσαν δικαιοσύνην» εν σαρκί, με αληθινή και τέλεια ενανθρώπηση, «αφήνοντας σε εμάς υπογραμμό» σωτηρίας.

Αν λοιπόν εκείνοι, οι οποίοι και από μόνοι τους ήταν πανάξιοι να τιμώνται από όλους ακόμη και όταν ζούσαν, υπέφεραν έτσι, πόσο μάλλον εμείς, που εξαιτίας της αχρειότητας του βίου μας είμαστε άξιοι για μαστιγώσεις και έχουμε ανάγκη από παιδαγωγία; Και πώς δεν θα ήταν σημάδι ότι ο δικός μας δρόμος υπέρ της πίστεως είναι ανόμοιος με τους αγώνες των πατέρων υπέρ της ευσέβειας, αν μέναμε έξω από την παιδαγωγία που επακολουθεί, της οποίας εκείνοι έγιναν μέτοχοι; Πώς δεν θα είχε το δικαίωμα ο συκοφάντης να λέει ότι αγωνιστήκαμε για τη δόξα, αν δεν παραμέναμε οι ίδιοι υπομένοντας και τις ατιμώσεις; Γι' αυτό να μην παραξενεύεσαι, αγαπητέ αδελφέ, «για τη φωτιά των δοκιμασιών που ανάβει ανάμεσά μας για να μας πειράξει, σαν να μας συμβαίνει κάτι παράξενο», αλλά να αποδέχεσαι ότι φέρουμε ακόμη ίχνος κοινωνίας με εκείνους που κοινώνησαν τα πάθη του Χριστού, «ο οποίος έπαθε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσουμε τα ίχνη του». Μη ζητάς την απαλλαγή, αλλά να εύχεσαι την καρτερία, ούτε να κρίνεις ότι είναι καλό το να απομακρυνθούν και να απαλλαγούν από τη ζέστη και τον καπνό, πριν σβήσει εντελώς η φωτιά, εκείνοι που με τη συμβολή τους και με τη βοήθεια του Θεού σβήνουν τη φωτιά του πονηρού. Ούτε να δυσανασχετείς υπερβολικά απέναντι σε αυτούς που δεν συμφωνούν απόλυτα ή και κατακρίνουν. Να θυμάσαι τι σημαίνει το λεγόμενο σημείο: πώς ο θεμέλιος και ακρογωνιαίος λίθος γίνεται πέτρα σκανδάλου, και πώς η ευωδία του Χριστού «σε άλλους μεν είναι οσμή ζωής προς ζωή, σε άλλους δε οσμή θανάτου προς θάνατο».

Αλλά ας μην δυσανασχετεί κανείς, αδελφοί, παρακαλώ, ακούγοντάς μας να αναγγέλλουμε ανόθευτα το αγαθό και ευάρεστο και τέλειο θέλημα του Θεού, ούτε ας δυσανασχετεί νομίζοντας ότι τα παραγγέλματα είναι δυσέφικτα, αλλά πρώτα μεν ας αναλογίζεται εκείνο, ότι η βασιλεία των ουρανών κερδίζεται με βία και οι βιαστές την αρπάζουν, και ας ακούει τον Πέτρο, τον κορυφαίο των Αποστόλων του Χριστού, που λέει ότι: «Ο Χριστός έπαθε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσουμε τα ίχνη Του». Έπειτα ας υπολογίζει δικαίως και τούτο, ότι, αφού ο καθένας μάθει αληθινά πόσα οφείλει στον Δεσπότη, όταν δεν μπορεί να τα αποδώσει όλα, προσφέρει με μετριοφροσύνη όσα βεβαίως μπορεί και προαιρείται, ενώ για όσα υπολείπονται ταπεινώνεται και πάλι ενώπιόν Του, και ελκύοντας τη συμπάθεια Του μέσω αυτής της ταπείνωσης, αναπληρώνει την έλλειψη. Εάν λοιπόν κάποιος βλέπει τον λογισμό του να επιθυμεί πλούτο και πολυκτημοσύνη, ας γνωρίζει ότι ο λογισμός αυτός είναι σαρκικός και θα τον χωρίσει από τον Χριστό που σταυρώθηκε μέσα του.

Εάν λοιπόν ο Θεός υπερύψωσε τον Χριστό του επειδή ταπεινώθηκε, επειδή ατιμάστηκε, επειδή πειράστηκε, επειδή υπέμεινε για χάρη μας σταυρό και επονείδιστο θάνατο, πώς εμάς θα μας σώσει, θα μας δοξάσει και θα μας ανυψώσει, εάν δεν επιλέξουμε την ταπείνωση, εάν δεν επιδείξουμε αγάπη προς τους συνανθρώπους μας, εάν δεν κερδίσουμε τις ψυχές μας μέσα από την υπομονή στους πειρασμούς και εάν δεν ακολουθήσουμε, προς τη σωτηρία μας, μέσα από τη στενή πύλη και οδό που οδηγεί στην αιώνια ζωή, Εκείνον που μας καθοδήγησε σε αυτήν; Διότι για αυτόν τον σκοπό κληθήκαμε, λέει ο κορυφαίος των αποστόλων Πέτρος, «επειδή και ο Χριστός έπαθε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσουμε τα ίχνη του».

Επειδή δε όχι μόνο ελεηθήκαμε από τον Θεό και ευεργετηθήκαμε τόσα πολλά, όσα δεν είναι καν δυνατόν να απαριθμήσουμε, αλλά και λάβαμε πάλι εγγυήσεις από Αυτόν, ότι με μέτρο καλό και συμπιεσμένο θα λάβουμε την ανταπόδοση για την αγαθοεργία προς τους αδελφούς μας, γιατί δεν σπεύδουμε προς αυτήν με όλη μας τη δύναμη; Γιατί δεν καταθέτουμε και την ίδια τη ζωή μας υπέρ αλλήλων, αν παραστεί ανάγκη, κατά μίμηση του Δεσπότη, προκειμένου να λάβουμε ως αντάλλαγμα από Αυτόν την αιώνια ζωή; Καίτοι και αυτό αποτελεί χρέος για εμάς, έστω κι αν ίσως όχι προς αλλήλους, αλλά προς Εκείνον που έδωσε τον εαυτό Του σε θάνατο υπέρ ημών όχι μόνο ως λύτρο, αλλά και ως παράδειγμα και έμπρακτη διδασκαλία, η οποία είναι ασυγκρίτως ανώτερη από κάθε έργο και λόγο και νου. Διότι, «προς τούτο», λέγει, «ο Χριστός έπαθε υπέρ ημών, αφήνοντας σε εμάς υπόδειγμα, για να ακολουθήσουμε τα ίχνη Του και να είμαστε έτοιμοι, αν χρειαστεί, να θέσουμε και τη ζωή μας», προς εκπλήρωση των εντολών Του· διότι έτσι θα γίνουμε μέτοχοι και της αιώνιας ζωής και βασιλείας κοντά Του, ζώντας αιώνια μαζί Του και συνδοξαζόμενοι. Βλέπετε αυτόν τον Μυροβλύτη, του οποίου την επερχόμενη μνήμη του ιερού μαρτυρίου αρχίσαμε να προεορτάζουμε σήμερα;

«Αλλ’ εάν αγαθοποιώντας και πάσχοντας δείχνετε υπομονή, αυτό αποτελεί χάρη ενώπιον του Θεού, διότι και ο Χριστός πέθανε υπέρ ημών, αφήνοντάς μας υπόδειγμα για να ακολουθήσετε τα ίχνη του.» Επομένως, ο Χριστός δεν είναι μόνο άνθρωπος ούτε γυμνός Θεός, αλλά, όντας σεσαρκωμένος Θεός, «κατά τις ημέρες της σαρκός του» και έπαθε και έπραξε αυτά, «αφήνοντάς μας υπόδειγμα», επειδή ακριβώς επιπλήττει τον Πέτρο που του είπε: «Ο Θεός να σε ελεήσει, Κύριε, δεν θα σου συμβεί ποτέ αυτό», όταν τους προέλεγε το Πάθος.

Άνδρας απείραστος είναι αδόκιμος. Και ακόμη, αδελφοί μου, λάβετε ως υπόδειγμα κακοπάθειας και μακροθυμίας τους προφήτες, οι οποίοι μίλησαν στο όνομα του Κυρίου. «Ιδού, μακαρίζουμε αυτούς που υπομένουν». Σε συμφωνία με αυτά, και ο κορυφαίος των αποστόλων Πέτρος συμβουλεύει και λέει: «αν είναι ανάγκη να λυπηθείτε μέσα σε ποικίλους πειρασμούς, ώστε η δοκιμασμένη πίστη σας, που είναι πολυτιμότερη από το χρυσάφι το οποίο φθείρεται αλλά δοκιμάζεται με τη φωτιά, να βρεθεί για έπαινο και τιμή και δόξα κατά την αποκάλυψη του Ιησού Χριστού». Και πάλι: «Αυτό είναι χάρη, αν κάποιος χάριν της συνείδησής του απέναντι στον Θεό, υποφέρει λύπες πάσχοντας άδικα· διότι τι είδους δόξα είναι αν αμαρτάνετε, ραπίζεστε και το υπομένετε; Αν όμως αγαθοποιώντας και πάσχοντας το υπομένετε, αυτό είναι χάρη ενώπιον του Θεού. Διότι γι' αυτό κληθήκατε, επειδή και ο Χριστός έπαθε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του· ο οποίος δεν έπραξε αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του· ο οποίος, όταν λοιδορούνταν δεν ανταπέδιδε τις λοιδορίες, όταν έπασχε δεν απειλούσε, αλλά άφηνε την υπόθεση σε εκείνον που κρίνει δίκαια». Μαζί με αυτούς και το στόμα του Χριστού, ο Παύλος, λέει ότι «αφού δικαιωθήκαμε από την πίστη, έχουμε ειρήνη με τον Θεό· και όχι μόνο αυτό, αλλά καυχώμαστε και στις θλίψεις, γνωρίζοντας ότι η θλίψη κατεργάζεται την υπομονή, η υπομονή τη δοκιμή, και η δοκιμή την ελπίδα· και η ελπίδα δεν καταισχύνει».

Κατανοήσατε πόσων αγαθών αιτία έχει γίνει για εμένα ο διωγμός μου, με ποιους με έκανε να συγκαταλέγομαι, και με ποιες ελπίδες να ζω; Επομένως, σύμφωνα με όσα είπα και προηγουμένως: καθένας που επιθυμεί να πράξει κάποιο αγαθό σε αυτόν τον βίο, ανάλογα με το μέγεθος αυτού οφείλει να αναμένει ότι θα επέλθει και πειρασμός. Και κάθε μεγάλο κατόρθωμα είναι συνυφασμένο με πολλούς και ποικίλους πειρασμούς. Και αυτό το μαρτυρούν βασιλείς και στρατηγοί και κυβερνήτες και γεωργοί και έμποροι· μέσα από μύριους πειρασμούς κατορθώνουν αυτό ακριβώς που ονομάζονται. Πάνω από όλα, όμως, αυτό το επιβεβαιώνει ο εκ φύσεως διδάσκαλος Ιησούς Χριστός, ο οποίος, αφού εκπλήρωσε κάθε δικαιοσύνη, πειράχθηκε επί σαράντα ημέρες και ισάριθμες νύχτες με κάθε είδους πειρασμό στην απέραντη έρημο, αφήνοντας σε εμάς υπόδειγμα, όπως έχει προαναφερθεί. Τίποτα λοιπόν το ξένο ούτε το πρωτοφανές δεν συνέβη σε εμένα, αλλά το σύνηθες και αυτό που η φύση των πραγμάτων απαιτεί να γίνεται απαρέγκλιτα. Διότι ο γιος επαναστατεί εναντίον του πατέρα, ο μαθητής επιβουλεύεται τον δάσκαλο, και ο ευεργετηθείς σπεύδει να εξοντώσει τον ευεργέτη. Ακόμη και η δημώδης παροιμία συμφωνεί ότι σε όποιον κάνεις καλό, να περιμένεις από αυτόν κακό ως ανταμοιβή. Εάν λοιπόν κανένα άλλο αμάρτημα δεν γεννήθηκε στον ουρανό παρά μόνο ο φθόνος, και ο φθόνος στρέφεται πάντοτε ενάντια στα καλά, πώς θα ήταν δυνατόν μόνο εγώ, ο οποίος αγωνίζομαι να μιμηθώ τους καλούς ή να αποκτήσω τα καλά, να κατορθώσω να ξεφύγω από τον φθόνο;

«Διότι ποια δόξα υπάρχει, εάν, ενώ αμαρτάνετε και ξυλοκοπείσθε, το υπομένετε; Αλλά εάν, ενώ πράττετε το αγαθό και πάσχετε, το υπομένετε, αυτό είναι χάρις ενώπιον του Θεού». «Διότι κανείς από εσάς ας μην πάσχει ως φονιάς ή ως κλέφτης» ή ως πόρνος ή ως μοιχός ή ως οποιοσδήποτε άλλος κακοποιός «ή ως εκείνος που αναμειγνύεται σε ξένες υποθέσεις· εάν όμως πάσχει ως χριστιανός, ας μην αισχύνεται, αλλά ας δοξάζει» μάλλον «τον Θεό» με το να πάσχει αδίκως. «Επειδή σε αυτό κληθήκατε, διότι και ο Χριστός έπαθε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του· αυτός δεν έπραξε αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του· ο οποίος, όταν τον λοιδορούσαν, δεν ανταπέδιδε τις λοιδορίες, όταν έπασχε, δεν απειλούσε, αλλά παρεδιδόταν σε εκείνον που κρίνει δίκαια· ο οποίος βάσταξε τις αμαρτίες μας στο σώμα του πάνω στο ξύλο, ώστε, αφού πεθάνουμε ως προς τις αμαρτίες, να ζήσουμε σύμφωνα με τη δικαιοσύνη».

Ως προς το δεύτερο εκείνο, της αποκρίνομαι ότι, μολονότι ο Κύριος ευλόγησε τον γάμο στην Κανά για να τιμήσει την αρχή της γεννήσεως των ανθρώπων, παρ' όλα αυτά ο Ίδιος πάλι προτίμησε την παρθενία από τον γάμο. Και έχοντας γεννηθεί παρθένος από παρθένο Πατέρα, κατά την άναρχη γέννηση της θεότητος, στους έσχατους καιρούς γεννήθηκε για εμάς από την αειπάρθενο μητέρα Του, η οποία από τη μια μνηστεύθηκε τον Ιωσήφ για να τιμήσει τον γάμο, από την άλλη όμως παρέμεινε παρθένος και προ του τόκου, και κατά τον τόκο, και μετά τον τόκο, για να προτιμήσει την παρθενία και να μας την υποδείξει ως νέα οδό, ώστε να ακολουθήσουμε τα δικά Του ίχνη και να ενωθούμε μαζί Του μέσω της παρθενίας και της αφθαρσίας, οι παρθένοι με τον Παρθένο και οι άφθαρτοι με τον Άφθαρτο. Και, όπως ακριβώς μέσω της φθαρτής γεννήσεως του γάμου κατασταθήκαμε υιοί του παλαιού Αδάμ και καταλήξαμε στη φθορά του θανάτου, έτσι, μέσω της αφθαρσίας της παρθενίας, ας γίνουμε υιοί του Νέου Αδάμ και ας μετάσχουμε στη δική Του ζωή.

Γνωρίζοντας, λοιπόν, καλά όλα αυτά, αναλογιζόμενοι και στρέφοντάς τα διαρκώς στον νου μας και μελετώντας τα νύχτα και μέρα, ας φροντίσουμε να μην μείνουμε ποτέ πίσω από το καλό και την αρετή. Ούτε να φανούμε κακοί διαχειριστές όσων ήδη μας έχουν δοθεί, ούτε πονηροί και αχάριστοι δούλοι, ξεχνώντας τόσο γρήγορα τις πολλές και μεγάλες δωρεές που μας έγιναν από τον Θεό και, ως εντελώς άχρηστοι δούλοι, εκπέσουμε και από αυτά και από τα προσδοκώμενα αγαθά και παραδοθούμε σε αιώνια κόλαση. Πράγμα που μακάρι να μη μας συμβεί! Απεναντίας, με προθυμία ας ακολουθήσουμε τον δεσπότη, προστάτη και δάσκαλό μας, ακολουθώντας πιστά τα ίχνη του, καθώς αυτός προηγείται κατευθείαν προς τη βασιλεία και μας οδηγεί με όσα είπε, με όσα δίδαξε, με όσα νομοθέτησε και με όσα έπραξε και υπέφερε για εμάς σε όλη του τη ζωή, δίνοντάς μας παράδειγμα και πρότυπο, και υποδεικνύοντάς μας την οδό της άριστης πολιτείας.

Όποιος όμως δεν διαθέτει τα προαναφερθέντα, αλλά κυριαρχείται από τα πάθη, αυτός δεν έχει τη δυνατότητα να εορτάζει. Πώς άλλωστε μπορεί να εορτάζει εκείνος που έχει ως Θεό την κοιλιά του; Πώς εκείνος που φλέγεται από τη σαρκική επιθυμία; Πώς εκείνος που λιώνει από τον φθόνο; Πώς εκείνος που βυθίζεται στη φιλαργυρία; Πώς εκείνος που υποδουλώνεται στην κενοδοξία; Πώς εκείνος που περιπλέκεται στα υπόλοιπα πάθη; Εκτός αν ισχυριζόταν κανείς ότι και εκείνος που έχει πυρετό αναπαύεται και εκείνος που ναυαγεί ταξιδεύει καλά· αλλά αυτό δεν είναι εφικτό· διότι δεν είναι δυνατόν εκείνος που σκοτίζεται να φωτίζεται, ούτε εκείνος που κυριεύεται από τις αμαρτίες να εορτάζει. Έχουμε όμως πειστεί για εσάς, αδελφοί, για τα καλύτερα και για όσα αφορούν τη σωτηρία· διότι ο βίος μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια προετοιμασία εορτής. Διότι, δες τι συμβαίνει: η ψαλμωδία διαδέχεται την ψαλμωδία, η ανάγνωση την ανάγνωση, η μελέτη τη μελέτη, η προσευχή την προσευχή, σαν ένας κύκλος που μας οδηγεί και μας ενώνει με τον Θεό. Πόσο καλός και πραγματικά υπέροχος είναι αυτός ο βίος! Πόσο μακάρια και τρισμακάριστη είναι αυτή η ζωή! Επομένως, εφόσον μας υποδείχθηκε το Πάσχα που αναζητούμε, ας σπεύσουμε προς αυτό, τιμιότατοι αδελφοί, και ας το εορτάζουμε πάντοτε, με όση δύναμη διαθέτουμε, μέσω της νεκρώσεως των παθών και της αναστάσεως των αρετών, κατά μίμηση του Κυρίου, «διότι και ο ίδιος έπαθε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, ώστε να ακολουθήσουμε τα ίχνη του».