Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΕΤΡΟΥ 3:4

Ότι, εξάλλου, το Πνεύμα είναι ανώτερο από την κτίση, και διαφορετικό από τη φύση των δημιουργημάτων, αλλά και ίδιον της θεότητας, μπορεί κανείς να το αντιληφθεί και από το εξής. Άτρεπτο και αναλλοίωτο είναι το Άγιο Πνεύμα· «Διότι», λέγει, «το άγιο πνεύμα της παιδείας θα αποφύγει τον δόλο, και θα απομακρυνθεί από ασύνετους λογισμούς». Και ο μεν Πέτρος λέγει: «με την αφθαρσία του πράου και ησύχιου Πνεύματος»· και πάλι στη Σοφία: «Διότι το άφθαρτό σου Πνεύμα υπάρχει μέσα σε όλα»· και εφόσον «κανείς δεν γνωρίζει τα του Θεού, παρά μόνον το Πνεύμα του Θεού που είναι μέσα Του»· δεν υπάρχει δε στον Θεό, όπως είπε ο Ιάκωβος, «παραλλαγή ή σκιά μεταβολής»· όντας το Άγιο Πνεύμα μέσα στον Θεό, εύλογα είναι άτρεπτο, απαράλλακτο και άφθαρτο. Η φύση, όμως, των δημιουργημάτων και των κτισμάτων είναι τρεπτή, επειδή ακριβώς βρίσκεται έξω από την ουσία του Θεού και έλαβε υπόσταση εκ του μη όντος· διότι «κάθε άνθρωπος», λέγει, «είναι ψεύστης». Και «όλοι αμάρτησαν και στερούνται τη δόξα του Θεού. Ακόμη, τους αγγέλους που δεν διατήρησαν το αρχικό τους αξίωμα, αλλά εγκατέλειψαν το δικό τους οικητήριο, τους έχει φυλάξει κάτω από το ζόφο με αιώνια δεσμά για την κρίση της μεγάλης ημέρας». Στο δε βιβλίο του Ιώβ αναφέρεται: «Αν δεν έχει εμπιστοσύνη στους αγίους αγγέλους Του, και στους αγγέλους Του διέκρινε κάποιο ελάττωμα· και τα άστρα δεν είναι καθαρά ενώπιόν Του»· ο δε Παύλος γράφει: «Δεν γνωρίζετε ότι θα κρίνουμε αγγέλους, πόσο μάλλον τα βιωτικά ζητήματα;»

Το ότι, πάλι, το Πνεύμα βρίσκεται πάνω από την κτίση, και ότι είναι διαφορετικό από τη φύση των δημιουργημάτων αλλά αποτελεί ίδιον της θεότητας, μπορεί κανείς να το κατανοήσει και από το εξής. Το άγιο Πνεύμα είναι άτρεπτο και αναλλοίωτο· διότι λέει: «Το άγιο Πνεύμα της παιδείας θα αποφύγει τον δόλο, και θα απομακρυνθεί από ασύνετους λογισμούς». Και ο μεν Πέτρος λέει: «Με την αφθαρσία του πράου και ήσυχου Πνεύματος»· και πάλι στη Σοφία του Σολομώντα αναφέρεται: «Διότι το άφθαρτο Πνεύμα σου υπάρχει μέσα σε όλα»· και αν «κανείς δεν γνωρίζει τα του Θεού, παρά μόνο το Πνεύμα του Θεού που είναι μέσα Του»· και επειδή στον Θεό δεν υπάρχει, όπως είπε ο Ιάκωβος, «παραλλαγή ή σκιά μεταβολής»· εφόσον το άγιο Πνεύμα βρίσκεται μέσα στον Θεό, εύλογα είναι άτρεπτο, απαράλλακτο και άφθαρτο. Αντιθέτως, η φύση των γενητών και των κτισμάτων είναι τρεπτή, επειδή ακριβώς βρίσκεται έξω από την ουσία του Θεού και έλαβε υπόσταση εκ του μη όντος· διότι, λέει, «κάθε άνθρωπος είναι ψεύστης». Και, «όλοι αμάρτησαν και στερούνται της δόξης του Θεού. Τους δε αγγέλους, που δεν διατήρησαν το αρχικό τους αξίωμα αλλά εγκατέλειψαν το ίδιο τους το οικητήριο, τους έχει φυλάξει με αιώνια δεσμά στο βαθύ σκοτάδι για την κρίση της μεγάλης ημέρας». Επίσης, στο βιβλίο του Ιώβ αναφέρεται: «Αν δεν εμπιστεύεται τους αγίους αγγέλους Του και έχει διαπιστώσει κάτι στρεβλό στους αγγέλους Του· και τα άστρα δεν είναι καθαρά ενώπιόν Του»· και ο Παύλος γράφει: «Δεν γνωρίζετε ότι θα κρίνουμε αγγέλους, πόσο μάλλον τα βιοτικά ζητήματα;»

ΚΑ΄. Αυτοί είναι οι λόγοι για τους οποίους εγώ θεωρώ τη δική μας ιατρική κατά πολύ πιο δύσκολη και κοπιαστική από εκείνη που αφορά τα σώματα, και για τον λόγο αυτόν πιο πολύτιμη. Διότι εκείνη μεν, εξετάζοντας λίγα από όσα βρίσκονται στο βάθος, στρέφει το μεγαλύτερο μέρος της ενασχόλησής της στο ορατό και το φαινόμενο· σε εμάς όμως, όλη η θεραπεία και η φροντίδα περιστρέφεται γύρω από τον κρυπτό άνθρωπο της καρδιάς, και η μάχη μας δίνεται εναντίον εκείνου που μας πολεμά και μας αντιπαλεύει εκ των έσω, ο οποίος —και αυτό είναι το πιο φοβερό— χρησιμοποιώντας εμάς τους ίδιους ως όπλα εναντίον του εαυτού μας, μας παραδίδει στον θάνατο της αμαρτίας. Απέναντι λοιπόν σε αυτά, υπάρχει ανάγκη μεγάλης και τέλειας πίστης, ακόμη μεγαλύτερης συνεργίας από τον Θεό, αλλά και όχι ολίγης δικής μας επιδέξιας αντιμετώπισης (όπως τουλάχιστον έχω πεισθεί), η οποία να εκδηλώνεται και με τον λόγο και με το έργο, εάν πρόκειται να θεραπευθούμε και να καθαρθούμε σωστά, και να αποκτήσει τη μέγιστη αξία το πιο πολύτιμο αγαθό από όσα έχουμε: οι ψυχές μας.

Αλλά όπως η Εκκλησία υποτάσσεται στον Χριστό, έτσι και οι γυναίκες στους άνδρες σε όλα. Ο καθένας ας αγαπά τη δική του γυναίκα σαν τον εαυτό του· η δε γυναίκα να σέβεται τον άνδρα.» «Οι γυναίκες, να υποτάσσεστε στους δικούς σας άνδρες, ώστε, αν κάποιοι απειθούν στον λόγο του Θεού, να κερδηθούν χωρίς λόγια μέσω της διαγωγής των γυναικών, όταν παρατηρήσουν τη γεμάτη σεβασμό διαγωγή σας. Ο στολισμός σας ας μην είναι ο εξωτερικός, με πλεξούδες μαλλιών και περίθεση χρυσών κοσμημάτων ή με την ένδυση πολυτελών ιματίων, αλλά ο κρυφός άνθρωπος της καρδιάς, με το άφθαρτο κάλλος του πράου και ήσυχου πνεύματος, το οποίο είναι πολύτιμο ενώπιον του Θεού. Διότι έτσι κάποτε οι γυναίκες που ήλπιζαν στον Θεό στόλιζαν τον εαυτό τους, υποτασσόμενες στους δικούς τους άνδρες, όπως η Σάρρα υπάκουσε στον Αβραάμ αποκαλώντας τον κύριο, της οποίας γίνατε τέκνα, εφόσον πράττετε το αγαθό και δεν φοβάστε καμία απειλή.