Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΕΤΡΟΥ 4:19

Διότι οι θυσίες που προσφέρονταν σύμφωνα με τον νόμο δεν είχαν το αξιόπιστο, εφόσον παρέρχονταν καθημερινά και είχαν ανάγκη πάλι από καθαρμό· η θυσία όμως του Σωτήρος, η οποία προσφέρθηκε άπαξ, τελειοποίησε τα πάντα και κατέστη αξιόπιστη, παραμένοντας παντοτινή. Και ο μεν Ααρών είχε διαδόχους, και γενικότερα η ιεροσύνη κατά τον νόμο, λόγω του χρόνου και του θανάτου, αντικαθιστούσε τους προηγούμενους· ο δε Κύριος, επειδή έχει την αρχιεροσύνη απαράβατη και αδιάδεκτη, έγινε πιστός αρχιερέας, παραμένοντας πάντοτε, και αποδείχθηκε πιστός στην υπόσχεσή του, ώστε να εισακούει και να μην πλανά όσους προσέρχονται σε αυτόν. Αυτό άλλωστε μπορεί να το μάθει κανείς και από την Επιστολή του μεγάλου Πέτρου, ο οποίος λέγει: «Ώστε και εκείνοι που πάσχουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, ας παραθέτουν τις ψυχές τους στον πιστό Κτίστη»· διότι είναι πιστός, καθώς δεν μεταβάλλεται, αλλά παραμένει πάντοτε και εκπληρώνει όσα υποσχέθηκε.

Και ο Ααρών βέβαια είχε τους διαδόχους του, και γενικά η κατά τον νόμο ιερωσύνη, λόγω του χρόνου και του θανάτου, αντικαθιστούσε τους προηγούμενους· ο Κύριος όμως, «έχοντας την αρχιερωσύνη απαράβατη» και αδιάδεκτη, αναδείχθηκε πιστός αρχιερέας που παραμένει πάντοτε και στάθηκε πιστός στην υπόσχεσή του, με σκοπό να εισακούει και να μην πλανά όσους προσέρχονται σε αυτόν. Αυτό εξάλλου είναι δυνατόν να το διδαχθούμε και από την επιστολή του μεγάλου Πέτρου, ο οποίος λέγει: «ώστε και εκείνοι που πάσχουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, ας παραθέτουν τις ψυχές τους στον πιστό Κτίστη»· διότι είναι πιστός, καθώς δεν μεταβάλλεται, αλλά παραμένει πάντοτε και εκπληρώνει όσα υποσχέθηκε.

Και γνωρίζοντας αυτό ο άγιος Στέφανος είπε: «Κύριε Ιησού, δέξου το πνεύμα μου»· αλλά και ο μακάριος Πέτρος γράφει: «Ώστε και αυτοί που πάσχουν κατά το θέλημα του Θεού, ας παραδίδουν τις ψυχές τους σε πιστό Κτίστη».

Ας κατανοήσουμε, λοιπόν, τον απόστολο και αρχιερέα της ομολογίας μας, τον Ιησού, ο οποίος είναι πιστός σε Εκείνον που τον κατέστησε· αρχιερέα, δηλαδή, και απόστολο, ο οποίος έγινε πιστός μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρικού, ταπεινώνοντας τον εαυτό του σύμφωνα με την ευδοκία του Πατέρα, ώστε να καταστήσει και εμάς μιμητές του, για να μη φοβόμαστε να υπομείνουμε τον θάνατο για χάρη του, αν αυτός έρθει σε κάποιους καιρούς εξαιτίας της ευσέβειας και της υπακοής κάποιου στον Θεό. Σε αυτό θα μας βοηθήσει και ο μακάριος Πέτρος, λέγοντας τα εξής: «Διότι σε αυτό κληθήκατε, επειδή και ο Χριστός πέθανε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του», και ο ίδιος ο Σωτήρας λέει: «Εάν κάποιος θέλει να έρθει οπίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθήσει». Το γεγονός, ωστόσο, ότι ο Υιός ονομάστηκε πιστός, δεν θα αδικούσε καθόλου τη δόξα του, διότι θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει ότι η λέξη αυτή είναι θεοπρεπέστατη και αποδίδεται ακόμη και στον ίδιο τον Θεό και Πατέρα. Είναι γραμμένο, εξάλλου, ότι: «Ο Θεός είναι πιστός και δεν υπάρχει αδικία σε αυτόν, δίκαιος και όσιος είναι ο Κύριος»· και κάποιος από τους μαθητές του Χριστού είπε: «Ώστε και εκείνοι που πάσχουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, ας παραδίδουν τις ψυχές τους στον πιστό Κτίστη», και βέβαια ο Παύλος λέει: «Πιστός είναι ο Θεός, μέσω του οποίου κληθήκατε σε κοινωνία με τον Υιό του».

Ματθ. 27, 50 Μέγα και εξαιρετικό κατόρθωμα επιτεύχθηκε μέσω του Χριστού για τις ψυχές μας· διότι, επειδή δικαιωθήκαμε μέσω της πίστεως στον Θεό και στο πρόσωπό Του η ανθρώπινη φύση βρέθηκε να πλουτίζει από την αναμαρτησία, εισήγαγε για εμάς την καινοτομία να μην κατεβαίνουν πλέον στον άδη οι ψυχές που χωρίζονται από τα σώματα, όπως γινόταν παλαιότερα, αλλά μάλλον να παραδίδονται στα χέρια του ζώντος Θεού. Και γνωρίζοντας το αυτό, ο άγιος Στέφανος είπε: «Κύριε Ιησού, δέξου το πνεύμα μου». Και ένας άλλος από τους αποστόλους γράφει: «ώστε και εκείνοι που πάσχουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, ας παραθέτουν τις ψυχές τους στον πιστό Κτίστη».

Ότι η λέξη «πιστός» δεν θέλει να σημάνει τίποτε άλλο παρά το ότι είναι αληθινός και αναλλοίωτος. Δικαίως ο Σωτήρας ονομάζεται πιστός, επειδή προσέφερε μία θυσία υπέρ πάντων, πάντοτε την ίδια και μη μεταβαλλόμενη. «Διότι, αφού πέθανε μία φορά για εμάς, δεν θα γνωρίσει θάνατο για δεύτερη φορά». Και πάλι ο Απόστολος γράφοντας επιστολή σε κάποιους λέει: «Πιστός είναι ο Θεός, μέσω του οποίου κληθήκατε σε κοινωνία με τον Υιό του». Ομοίως ο Πέτρος: «Ώστε και εκείνοι που πάσχουν ας εμπιστεύονται τις ψυχές τους στον πιστό Δημιουργό». Ο Απόστολος προς τους Θεσσαλονικείς: «Πιστός είναι εκείνος που μας καλεί, ο οποίος και θα το πράξει». Και ομοίως προς άλλους: «Εάν εμείς απιστήσουμε, εκείνος παραμένει πιστός». Διότι δεν είναι δυνατόν να αρνηθεί τον εαυτό του. Πιστός λοιπόν είναι ο Χριστός, διότι, αν και έγινε άνθρωπος, παρέμεινε ο ίδιος, χθες, σήμερα και στους αιώνες· και είναι πιστός με τον ίδιο τρόπο που και ο Πατέρας ονομάζεται πιστός στις Θείες Γραφές.

Έπειτα, αφού έχουμε ενωθεί με τον Χριστό, πώς θα βρεθούμε σε χειρότερη κατάσταση; Και πώς λέει την αλήθεια ο ίδιος όταν λέει: «Τα δικά μου πρόβατα ακούνε τη φωνή μου, και εγώ τα γνωρίζω, και με ακολουθούν, και εγώ τους δίνω ζωή αιώνια, και δεν θα χαθούν ποτέ, και κανείς δεν θα τα αρπάξει από τα χέρια μου· ο Πατέρας μου, που μου τα έδωσε, είναι μεγαλύτερος από όλους, και κανείς δεν μπορεί να τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου;» Μήπως εξαπάτησε άραγε τους αθλητές της ευσέβειας προς τον Χριστό ο σοφότατος Πέτρος, γράφοντας τα εξής: «Ώστε και όσοι πάσχουν σύμφωνα με το θέλημά του, ας παραθέτουν τις ψυχές τους στον πιστό Κτίστη»; Αν όμως την ψυχή που έχει παραδοθεί στον Θεό την βιάζει ο Σατανάς, σέρνοντας και φέροντάς την όπου εκείνος επιλέγει κατά καιρούς, πώς θα μπορούσε να θεωρηθεί πιστός εκείνος που προστατεύει τους αγίους και έχει λάβει το πνεύμα του καθενός ως παρακαταθήκη; Ανοησία, λοιπόν, είναι αυτά και φοβερή παράνοια, το να νομίζει κανείς στ' αλήθεια ότι η ψυχή του προφήτη παρασύρθηκε από τους τόπους που της είχαν οριστεί προς τα κάτω, εξαιτίας των μάταιων επωδών ενός μιαρότατου γυναίου. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Ποια θα μπορούσε, επομένως, να είναι η ερμηνεία αυτών των θεωρημάτων; Διότι νομίζω ότι είναι ανάγκη αυτά τα τόσο αισχρά πράγματα ούτε καν να τα προφέρουμε, αλλά ούτε καν να τα συλλαμβάνουμε ως απλές σκέψεις. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Αφού παραθέσουμε το ίδιο το ιερό Γράμμα, θα καταστήσουμε σαφή όσα έρχονται τότε στον νου μας, κρατώντας σφιχτά σε κάθε περίπτωση το πρέπον.