Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΕΤΡΟΥ 4:2

Απόσχου από κάθε είδους ακολασία, χωρίς να είσαι γαστρίμαργος ούτε φιλήδονος, και στάσου υπεράνω κάθε φιλαργυρίας και τοκογλυφίας. Ούτε να παρευρίσκεσαι σε θεάματα σε ειδωλολατρικές συγκεντρώσεις, ούτε να χρησιμοποιήσεις ποτέ μαγικά φυλαχτά σε ασθένειες. Να αποστρέφεσαι επίσης κάθε χυδαιότητα της συναναστροφής σε καπηλεία. Και να μην ξεπέσεις στον Σαμαρειτισμό ή στον Ιουδαϊσμό, διότι πλέον σε λύτρωσε ο Ιησούς Χριστός. Απόσχου από κάθε τήρηση των σαββάτων και από το να αποκαλείς κάτι από τα αδιάφορα φαγητά ως κοινό ή ακάθαρτο. Ιδιαιτέρως δε, να μισείς όλες τις συνάξεις των παράνομων αιρετικών. Και με κάθε τρόπο να διαφυλάττεις την ψυχή σου, με νηστείες, προσευχές, ελεημοσύνες και αναγνώσεις των θείων λογίων, ώστε, αφού ζήσεις τον υπόλοιπο χρόνο της ένσαρκης ζωής σου με σωφροσύνη και ευσεβή δόγματα, να απολαύσεις τη σωτηρία του ενός λουτρού. Και, αφού στρατολογηθείς με αυτόν τον τρόπο στις ουράνιες στρατιές του Πατέρα και Θεού, να καταξιωθείς και τα ουράνια στεφάνια, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Επομένως, κάθε βαπτισμένος, εάν πρόκειται να επιτύχει την προσδοκώμενη αιώνια μακαριότητα και σωτηρία, θα ζήσει μακριά από κάθε αμαρτία· και αυτό το φανερώνουν ο Πέτρος και ο Παύλος, οι κορυφαίοι του κορυφαίου χορού των ιερών Αποστόλων, όπου ο μεν, λέγοντας για τον Χριστό ότι «τον θάνατο που πέθανε, τον πέθανε ως προς την αμαρτία μια για πάντα· τη ζωή δε που ζει, τη ζει αδιάκοπα για τον Θεό», πρόσθεσε «έτσι και εμείς οφείλουμε να είμαστε νεκροί μεν ως προς την αμαρτία, να ζούμε δε για τον Θεό»· ο δε Πέτρος (λέγει), «Εφόσον λοιπόν ο Χριστός πέθανε για εμάς σαρκικά, οπλιστείτε και εσείς με το ίδιο φρόνημα, ώστε να ζήσετε τον υπόλοιπο χρόνο όχι πλέον με τις επιθυμίες των ανθρώπων, αλλά με το θέλημα του Θεού». Εάν λοιπόν για εμάς έζησε τον βίο που έζησε πάνω στη γη ο Κύριος, αφήνοντας σε εμάς υπογραμμό, και εκείνος έζησε αναμάρτητα, είναι αναγκαίο και εμείς να ζούμε αναμάρτητα κατά μίμηση εκείνου· επειδή δε και στα κατά σάρκα τέκνα του Αβραάμ έλεγε ο ίδιος, «εάν ήσασταν τέκνα του Αβραάμ, θα πράττατε τα έργα του Αβραάμ», πόσο μάλλον θα πει προς εμάς, που δεν έχουμε ούτε κατά σάρκα συγγένεια μαζί του, ότι εάν ήσασταν δικά μου παιδιά, θα πράττατε τα δικά μου έργα;

Και αν επικαλείστε ως Πατέρα εκείνον που κρίνει απροσωπόληπτα σύμφωνα με το έργο του καθενός, πολιτευθείτε με φόβο Θεού κατά τον χρόνο της επίγειας παροικίας σας, γνωρίζοντας ότι δεν λυτρωθήκατε από τη μάταιη διαγωγή σας, την «πατροπαράδοτη, με φθαρτά πράγματα, με ασήμι ή χρυσάφι, αλλά με το τίμιο αίμα του Χριστού, ως αμνού άμωμου και άσπιλου». Γι' αυτό, «αποβάλλοντας κάθε κακία και κάθε δόλο και υποκρισίες και φθόνους και κάθε καταλαλιά, σαν νεογέννητα βρέφη επιποθήστε το λογικό και άδολο γάλα, ώστε με αυτό να αυξηθείτε, εφόσον γευτήκατε ότι ο Κύριος είναι αγαθός», ο οποίος και «αφού έπαθε κατά σάρκα, έχει παύσει από την αμαρτία, ώστε να μη ζει πλέον σύμφωνα με τις ανθρώπινες επιθυμίες, αλλά σύμφωνα με το θέλημα του Θεού στον υπόλοιπο χρόνο της επίγειας ζωής· διότι είναι αρκετός για εσάς ο παρελθών χρόνος του βίου που πέρασε μέσα σε ασέλγειες». «Διότι αν ο Θεός δεν λυπήθηκε τους αγγέλους που αμάρτησαν, αλλά τους έριξε στα τάρταρα με δεσμά σκοταδιού και τους παρέδωσε για να τηρούνται για την κρίση, και δεν λυπήθηκε τον αρχαίο κόσμο, και καταδίκασε σε καταστροφή τις πόλεις των Σοδόμων και της Γομόρρας κάνοντάς τες στάχτη, θέτοντάς τες ως παράδειγμα για όσους θα ζούσαν μελλοντικά με ασέβεια», «θα έρθει η ημέρα του Κυρίου σαν κλέφτης μέσα στη νύχτα, κατά την οποία οι ουρανοί θα παρέλθουν με ορμητικό πάταγο, και τα στοιχεία της φύσεως, φλεγόμενα, θα διαλυθούν, και η γη και τα έργα που υπάρχουν σε αυτήν θα κατακαούν. Εφόσον λοιπόν όλα αυτά διαλύονται, ποταποί πρέπει να είστε εσείς με άγια διαγωγή και ευσέβεια, προσδοκώντας και επισπεύδοντας την παρουσία της ημέρας του Θεού;». «