Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΕΤΡΟΥ 4:3

Πήγαινε στους ομοίους σου ασελγείς. Αγέλη χοίρων ζήτησες για τον εαυτό σου; Καταποντίσου μαζί τους. Δεν θα με έχεις πια δούλο υπάκουο στα θελήματά σου. Αρκετός μου είναι ο χρόνος που πέρασε· από τώρα και στο εξής θα μεριμνήσω για την αλήθεια και θα ικετεύσω τον Θεό μου, για να με λυτρώσει πλήρως από τα έργα σου. Διότι μου έδωσε Πνεύμα Άγιο, και εγώ το παρόργισα· ψυχή και σώμα καθαρό μου έδωσε, αλλά εγώ τα σπίλωσα. Έτσι να λες, αγαπητέ, σε εκείνον που σου υποβάλλει ολέθρια πάθη.

Και αν επικαλείστε ως Πατέρα εκείνον που κρίνει απροσωπόληπτα σύμφωνα με το έργο του καθενός, πολιτευθείτε με φόβο Θεού κατά τον χρόνο της επίγειας παροικίας σας, γνωρίζοντας ότι δεν λυτρωθήκατε από τη μάταιη διαγωγή σας, την «πατροπαράδοτη, με φθαρτά πράγματα, με ασήμι ή χρυσάφι, αλλά με το τίμιο αίμα του Χριστού, ως αμνού άμωμου και άσπιλου». Γι' αυτό, «αποβάλλοντας κάθε κακία και κάθε δόλο και υποκρισίες και φθόνους και κάθε καταλαλιά, σαν νεογέννητα βρέφη επιποθήστε το λογικό και άδολο γάλα, ώστε με αυτό να αυξηθείτε, εφόσον γευτήκατε ότι ο Κύριος είναι αγαθός», ο οποίος και «αφού έπαθε κατά σάρκα, έχει παύσει από την αμαρτία, ώστε να μη ζει πλέον σύμφωνα με τις ανθρώπινες επιθυμίες, αλλά σύμφωνα με το θέλημα του Θεού στον υπόλοιπο χρόνο της επίγειας ζωής· διότι είναι αρκετός για εσάς ο παρελθών χρόνος του βίου που πέρασε μέσα σε ασέλγειες». «Διότι αν ο Θεός δεν λυπήθηκε τους αγγέλους που αμάρτησαν, αλλά τους έριξε στα τάρταρα με δεσμά σκοταδιού και τους παρέδωσε για να τηρούνται για την κρίση, και δεν λυπήθηκε τον αρχαίο κόσμο, και καταδίκασε σε καταστροφή τις πόλεις των Σοδόμων και της Γομόρρας κάνοντάς τες στάχτη, θέτοντάς τες ως παράδειγμα για όσους θα ζούσαν μελλοντικά με ασέβεια», «θα έρθει η ημέρα του Κυρίου σαν κλέφτης μέσα στη νύχτα, κατά την οποία οι ουρανοί θα παρέλθουν με ορμητικό πάταγο, και τα στοιχεία της φύσεως, φλεγόμενα, θα διαλυθούν, και η γη και τα έργα που υπάρχουν σε αυτήν θα κατακαούν. Εφόσον λοιπόν όλα αυτά διαλύονται, ποταποί πρέπει να είστε εσείς με άγια διαγωγή και ευσέβεια, προσδοκώντας και επισπεύδοντας την παρουσία της ημέρας του Θεού;». «

Επομένως, αδελφοί, και εμείς έχουμε συγκαταλεχθεί σε αυτό το μαρτύριο. Διότι, με το να αγαπάμε και να υπομένουμε τον γεμάτο θλίψεις σταυρικό βίο, με το να διαφυλάττουμε την παρθενική μας αφιέρωση, την αμετάκλητη ασκητική υποταγή, μαρτυρούμε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού. Μαρτυρούμε ότι υπάρχει κρίση και ανταπόδοση. Μαρτυρούμε ότι θα δώσουμε λόγο μπροστά στο φοβερό βήμα του Χριστού για τα πεπραγμένα της ζωής μας, αντιστεκόμενοι στον διάβολο, τον εχθρό του Χριστού, ο οποίος μας τιμωρεί τρόπον τινά και μας μαστιγώνει με τις επιθέσεις των αλλεπάλληλων λογισμών και των φθοροποιών ηδονών, με σκοπό να μας κάνει να αρνηθούμε την ύπαρξη του Θεού. Διότι και εκείνοι που διαφθείρονται με τις πράξεις τους υποχωρούν και ακολουθούν τον αντίδικο, λέγοντας με τα ίδια τους τα έργα ότι δεν υπάρχει Θεός, σύμφωνα με αυτό που έχει ειπωθεί από τον άγιο Δαβίδ: «Είπε ο άφρονας στην καρδιά του: δεν υπάρχει Θεός». Επειδή, εάν δεν προκαλέσει λήθη του Θεού στις ψυχές των ανθρώπων και ένα είδος άρνησης, δεν θα μπορούσε να πείσει τον νου να στραφεί προς την επιθυμία της σάρκας, προς τη διάχυση της αμαρτίας, προς τη μέθη, προς τις ασελγείες, προς τα φαγοπότια, προς τις οινοποσίες, προς τις πλεονεξίες, προς τις ειδωλολατρίες και προς οτιδήποτε άλλο άτοπο. Και από εκεί και πέρα, παραλαμβάνοντας την ψυχή, την οδηγεί να τον ακολουθεί ξοπίσω του, αρπάζοντάς την από τον Θεό και προξενώντας της ως επακόλουθο το άσβεστο πυρ της αιώνιας βασάνου.