εἰ γὰρ διὰ τὸ μὴ εἶναι τὰ ῥήματα τοῦ υἱοῦ, ἃ διεξήρχετο, ἀλλ’ ὅτι «τοῦ πατρὸς» ἦν καὶ τὰ «ἔργα», πῶς ἔλεγεν· «ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί»; καὶ ὁ μὲν Δαβὶδ λέγει· «ἀκούσομαι τί λαλήσει ἐν ἐμοὶ ὁ θεός», ὁ δὲ Σολομών· «οἱ ἐμοὶ λόγοι εἴρηνται ὑπὸ θεοῦ», καὶ ὁ μὲν Μωσῆς τοὺς παρὰ τοῦ θεοῦ διηκόνει λόγους, ἕκαστος δὲ τῶν προφητῶν οὐ τὰ ἴδια, ἀλλὰ τὰ παρὰ τοῦ θεοῦ ἔλεγε, «τάδε λέγει κύριος»· καὶ τὰ ἔργα, ἃ ἐποίουν οἱ ἅγιοι, οὐκ ἴδια, ἀλλὰ τοῦ δεδωκότος τὴν δύναμιν τοῦ θεοῦ ἔλεγον εἶναι, ὡς ὁ μὲν Ἠλίας καὶ Ἐλισσαῖος ἐπικαλούμενοι τὸν θεόν, ἵνα τοὺς νεκροὺς αὐτὸς ἐγείρῃ. ὅτε καὶ τῷ Νεεμὰν λέγει ὁ Ἐλισσαῖος καθαρίσας αὐτὸν ἀπὸ τῆς λέπρας· «ἵνα γνῷς, ὅτι ἐστὶ θεὸς ἐν Ἰσραήλ», ὁ δὲ Σαμουὴλ καὶ αὐτὸς ἐν ἡμέραις θερισμοῦ ηὔχετο τὸν θεὸν «δοῦναι ὑετόν», οἵ τε ἀπόστολοι ἔλεγον οὐκ «ἰδίᾳ δυνάμει» ποιεῖν τὰ σημεῖα, ἀλλὰ τῇ τοῦ κυρίου χάριτι. δῆλον ὅτι κατ’ αὐτὸν κοινὴ ἂν εἴη πάντων καὶ ἡ τοιαύτη φωνή, ὥστε καὶ ἕκαστον δύνασθαι λέγειν «ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί» καὶ λοιπὸν μηκέτι ἕνα εἶναι τὸν τοῦ πατρὸς υἱὸν καὶ λόγον καὶ σοφίαν, ἀλλ’ ἐκ πολλῶν ἕνα καὶ τοῦτον τυγχάνειν.
Μετάφραση
Διότι, εάν ο λόγος ήταν ότι τα ρήματα τα οποία εξέφερε δεν ήταν του Υιού, αλλά ότι και τα «έργα» ήταν «του Πατρός», πώς έλεγε: «Εγώ εν τω Πατρί και ο Πατήρ εν εμοί»; Και ο μεν Δαβίδ λέγει: «Θα ακούσω τι θα λαλήσει εντός μου ο Θεός», ο δε Σολομών: «οι δικοί μου λόγοι έχουν ειπωθεί από τον Θεό», και ο μεν Μωυσής διακονούσε τους λόγους που προέρχονταν από τον Θεό, ο καθένας δε από τους προφήτες δεν έλεγε τα δικά του, αλλά τα προερχόμενα από τον Θεό, λέγοντας «αυτά λέγει ο Κύριος»· και τα έργα, τα οποία έκαναν οι άγιοι, έλεγαν ότι δεν είναι δικά τους, αλλά του Θεού που τους έδωσε τη δύναμη, όπως ο μεν Ηλίας και ο Ελισσαίος που επικαλούνταν τον Θεό, ώστε να αναστήσει Αυτός τους νεκρούς. Έτσι και στον Νεεμάν έλεγε ο Ελισσαίος, αφού τον καθάρισε από τη λέπρα: «για να γνωρίσεις ότι υπάρχει Θεός στον Ισραήλ», ο δε Σαμουήλ και αυτός, σε ημέρες θερισμού, παρακαλούσε τον Θεό «να δώσει βροχή», και οι απόστολοι έλεγαν ότι δεν έκαναν τα σημεία με «δική τους δύναμη», αλλά με τη χάρη του Κυρίου. Είναι προφανές ότι, σύμφωνα με αυτόν τον ισχυρισμό, μια τέτοια έκφραση θα ήταν κοινή για όλους, ώστε να μπορεί και ο καθένας να λέει «εγώ εν τω Πατρί και ο Πατήρ εν εμοί», και κατά συνέπεια να μην είναι πλέον ένας ο Υιός και Λόγος και Σοφία του Πατρός, αλλά να τυγχάνει και αυτός να είναι απλώς ένας εκ των πολλών.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες