Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 14:24

Αυτή δε καίγεται στα δάση του δρυμού. Πρόσεξε όσα έχουν λεχθεί περί δρυμών στο πρώτο βιβλίο των Βασιλειών: ο λαός, καθώς πολεμούνταν, εισήλθε στον δρυμό, και εξαντλείται μην τρώγοντας. Αλλά και ο Αβεσσαλώμ, καθώς δεχόταν πόλεμο, σε δρυμό εισέρχεται. Εάν λοιπόν δεν γίνει η αμαρτία μας σαν ξηρό αγριόχορτο, δεν θα καταφαγωθεί από το πυρ, ούτε θα κατακαεί. —Και με τη φράση «Δάση του δρυμού» εννοεί τους ύπουλους και τους συσκοτισμένους στη διάνοια, αυτούς που στο κρυφό μέρος της καρδιάς τους συντηρούν πολλά από τα κακά.

Είναι, λοιπόν, σφαλερό το να ορκίζεται κανείς ακόμη και για τον ίδιο του τον εαυτό· διότι σε πολλά πράγματα εξαναγκαζόμαστε από τις περιστάσεις. Το να δεσμεύει όμως κανείς και τη βούληση των άλλων με τον καταναγκασμό των δικών του όρκων είναι πολύ πιο σφαλερό, και μάλιστα όταν δεν ορκίζεται κάποιος για έναν, δύο και τρεις, αλλά για αναρίθμητο πλήθος. Αυτό ακριβώς έπραξε τότε ο Σαούλ απερίσκεπτα, και ούτε αναλογίστηκε ότι ήταν επόμενο, μέσα σε ένα τόσο μεγάλο πλήθος, έστω κι ένας να παραβεί τον όρκο, ούτε ότι οι στρατιώτες, και μάλιστα όταν βρίσκονται σε πόλεμο, απέχουν πολύ από τη φιλοσοφία, και δεν γνωρίζουν πώς να χαλιναγωγήσουν την κοιλιά τους, ιδίως όταν ο κόπος είναι μεγάλος. Αλλά εκείνος, παραβλέποντας όλα αυτά, σαν να ορκιζόταν για έναν μόνο υπηρέτη, τον οποίο μπορούσε εύκολα να ελέγξει, με τον ίδιο τρόπο λογάριασε και για ολόκληρο το στρατόπεδο. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο άνοιξε τόσο μεγάλη θύρα στον διάβολο, ώστε εξαιτίας αυτού του όρκου, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, να εξυφάνει όχι μόνο δύο, τρεις και τέσσερις, αλλά πολύ περισσότερες επιορκίες. Διότι, όπως ακριβώς όταν δεν ορκιζόμαστε καθόλου, του φράζουμε κάθε είσοδο, έτσι και αν προφέρουμε έστω και έναν μόνο όρκο, του παρέχουμε μεγάλη ευχέρεια να δημιουργήσει μύριες επιορκίες.