ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 14:25 — Πατερικές αναφορές

Πατερικά χωρία

1–3 από 3

Μέγας Βασίλειος Εἰς τὸν προφήτην Ἠσαΐαν
Αὕτη δὲ καίεται ἐν τοῖς δάσεσι τοῦ δρυμοῦ. Τήρησον ὅσα περὶ δρυμῶν εἴρηται ἐν τῇ πρώτῃ τῶν Βασιλειῶν· πολεμούμενος ὁ λαὸς εἰσῆλθεν εἰς τὸν δρυμὸν, καὶ ἐκλείπει μὴ ἐσθίων. Ἀλλὰ καὶ Ἀβεσσαλὼμ πολεμούμενος εἰς δρυμὸν εἰσέρχεται. Ἐὰν οὖν μὴ γένηται ὡς ἄγρωστις ξηρὰ, ἡ ἁμαρτία ἡμῶν, οὐ βρωθήσεται ὑπὸ πυρὸς, οὔτε κατακαυθήσεται. —Καὶ τὰ Δάση τοῦ δρυμοῦ τοὺς ὑπούλους λέγει καὶ συνεσκιασμένους τῇ διανοίᾳ, τοὺς ἐν τῷ κρυπτῷ τῆς καρδίας ἑαυτῶν πολλὰ τῶν κακῶν συντηροῦντας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αυτή δε καίγεται στα δάση του δρυμού. Πρόσεξε όσα έχουν λεχθεί περί δρυμών στο πρώτο βιβλίο των Βασιλειών: ο λαός, καθώς πολεμούνταν, εισήλθε στον δρυμό, και εξαντλείται μην τρώγοντας. Αλλά και ο Αβεσσαλώμ, καθώς δεχόταν πόλεμο, σε δρυμό εισέρχεται. Εάν λοιπόν δεν γίνει η αμαρτία μας σαν ξηρό αγριόχορτο, δεν θα καταφαγωθεί από το πυρ, ούτε θα κατακαεί. —Και με τη φράση «Δάση του δρυμού» εννοεί τους ύπουλους και τους συσκοτισμένους στη διάνοια, αυτούς που στο κρυφό μέρος της καρδιάς τους συντηρούν πολλά από τα κακά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Ὀνομαστικόν
Βασιλειῶν. Ἰαάρ (I Sam 14, 25). δρυμός, ἔνθα ἦν ὁ μελισσών. 〈Ἱεραμηλεί (I Sam 30, 29). χώρα τῶν ἀλλοφύλων.〉 Ἰέθερ (I Sam 30, 26f.). ἔνθα ἀπέστειλεν Δαυίδ. κώμη νῦν ἐστιν Ἰεθειρὰ ἐν τῷ Δαρωμᾳ. κεῖται καὶ ἀνωτέρω.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Βασιλειών. Ιαάρ (I Sam 14, 25). Δρυμός, όπου βρισκόταν ο μελισσώνας. 〈Ιεραμηλεί (I Sam 30, 29). Χώρα των αλλοφύλων.〉 Ιέθερ (I Sam 30, 26 εξ.). Εκεί όπου απέστειλε ο Δαβίδ. Τώρα είναι κώμη, η Ιεθειρά, στον Δαρωμά. Αναφέρεται και ανωτέρω.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τοὺς ἀνδριάντας
Καὶ καθάπερ οἱ τὰς σειρὰς πλέκοντες, ἂν μὲν ἔχωσι τὸν κατέχοντα αὐτοῖς τὴν ἀρχὴν, μετὰ ἀκριβείας ἅπασαν ἐργάζονται τὴν πλοκήν· ἂν δὲ μηδεὶς ὁ τοῦτο ποιῶν ᾖ, οὐδ᾽ ἐπιχειρῆσαι δύναιντ᾽ ἂν τὴν ἀρχήν· τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ ὁ διάβολος τὰς σειρὰς τῶν ἁμαρτημάτων ἡμῶν πλέκων, ἂν μὴ λάβῃ τὴν ἀρχὴν ἀπὸ τῆς γλώττης τῆς ἡμετέρας οὐδὲ ἐπιχειρῆσαι δύναιτ᾽ ἄν· ἂν δὲ ἀρχὴν ποιησώμεθα μόνον, ὥσπερ χειρὶ τῇ γλώττῃ τὸν ὅρκον ἡμῶν κατεχόντων, μετὰ πολλῆς λοιπὸν τῆς ἀδείας τὴν πονηρὰν αὐτοῦ τέχνην ἐπιδείκνυται, ἐξ ἑνὸς ὅρκου μυρίας συντιθεὶς καὶ πλέκων ἐπιορκίας· ὃ δὴ καὶ νῦν ἐπὶ τοῦ Σαοὺλ ἐποίησεν οὗτος. Ὅρα γοῦν εὐθέως οἵα γίνεται τῷ ὅρκῳ τούτῳ παγίς. Δρυμῶνα παρῄει τὸ στρατόπεδον μελισσῶνα ἔχοντα, καὶ ὁ μελισσὼν κατὰ πρόσωπον τοῦ ἀγροῦ, καὶ εἰσῆλθεν ὁ λαὸς εἰς τὸν μελλισσῶνα, καὶ διεπορεύετο λαλῶν. Εἶδες οἷον τὸ βάραθρον; τράπεζα ἐσχεδιασμένη, ἵνα καὶ τὸ εὔκολον τῆς ἐπιχειρήσεως, καὶ τὸ ἡδὺ τῆς τροφῆς, καὶ ἡ τοῦ λήσεσθαι ἐλπὶς εἰς τὴν παράβασιν αὐτοὺς προκαλέσηται τῶν ὅρκων. Ὅ τε γὰρ λιμὸς, ὅ τε κάματος καὶ ὁ καιρὸς (Πᾶσα γὰρ ἡ γῆ, φησὶν, ἠρίστα) τότε ὤθουν ἐπὶ τὴν παρανομίαν. Καὶ ἡ τῶν κηρίων δὲ ὄψις ἔξωθεν αὐτοὺς προεκαλεῖτο ἐκλύουσα τὴν εὐτονίαν· τό τε γὰρ ἡδὺ καὶ εὐπαράσκευον τῆς τραπέζης, καὶ τὸ δυσφώρατον τῆς κλοπῆς, ἱκανὰ πᾶσαν ἦν δελεάσαι τὴν φιλοσοφίαν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και όπως ακριβώς εκείνοι που πλέκουν τα σχοινιά, αν έχουν κάποιον να τους κρατά την άκρη, εκτελούν με ακρίβεια ολόκληρο το πλέξιμο, ενώ αν δεν υπάρχει κανείς να το κάνει αυτό, δεν θα μπορούσαν ούτε καν να το επιχειρήσουν εξ αρχής· με τον ίδιο τρόπο και ο διάβολος, ο οποίος πλέκει τα σχοινιά των αμαρτημάτων μας, αν δεν λάβει την αρχή από τη δική μας γλώσσα, δεν θα μπορούσε ούτε καν να το επιχειρήσει. Αν όμως εμείς απλώς κάνουμε την αρχή, σαν να κρατάμε τον όρκο μας με τη γλώσσα αντί για το χέρι, τότε με πολλή άνεση πλέον επιδεικνύει την πονηρή του τέχνη, συνθέτοντας και πλέκοντας από έναν μόνο όρκο αμέτρητες επιορκίες. Αυτό ακριβώς έκανε και τώρα στην περίπτωση του Σαούλ. Δες, λοιπόν, αμέσως τι είδους παγίδα γίνεται αυτός ο όρκος. Το στρατόπεδο περνούσε από ένα δάσος που είχε μελισσώνα, και ο μελισσώνας βρισκόταν στην επιφάνεια του αγρού, και ο λαός εισήλθε στον μελισσώνα, και προχωρούσε μιλώντας. Είδες ποιο είναι το βάραθρο; Ένα τραπέζι αυτοσχέδιο, έτσι ώστε και η ευκολία του εγχειρήματος, και η γλυκύτητα της τροφής, και η ελπίδα ότι η πράξη θα περάσει απαρατήρητη, να τους παρακινήσουν στην παράβαση των όρκων. Διότι και η πείνα, και η κούραση και η ώρα («Επειδή όλη η γη», λέει η Γραφή, «γευμάτιζε») τους ωθούσαν τότε προς την παρανομία. Αλλά και η θέα των κηρηθρών τους προκαλούσε, κάμπτοντας την αντοχή τους· διότι το γλυκό και έτοιμο αυτού του τραπεζιού, καθώς και το γεγονός ότι η κλοπή ήταν δύσκολο να αποκαλυφθεί, ήταν ικανά να δελεάσουν κάθε πνευματική εγκράτεια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες