Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 14:26

Αυτή δε καίγεται στα δάση του δρυμού. Πρόσεξε όσα έχουν λεχθεί περί δρυμών στο πρώτο βιβλίο των Βασιλειών: ο λαός, καθώς πολεμούνταν, εισήλθε στον δρυμό, και εξαντλείται μην τρώγοντας. Αλλά και ο Αβεσσαλώμ, καθώς δεχόταν πόλεμο, σε δρυμό εισέρχεται. Εάν λοιπόν δεν γίνει η αμαρτία μας σαν ξηρό αγριόχορτο, δεν θα καταφαγωθεί από το πυρ, ούτε θα κατακαεί. —Και με τη φράση «Δάση του δρυμού» εννοεί τους ύπουλους και τους συσκοτισμένους στη διάνοια, αυτούς που στο κρυφό μέρος της καρδιάς τους συντηρούν πολλά από τα κακά.

Και όπως ακριβώς εκείνοι που πλέκουν τα σχοινιά, αν έχουν κάποιον να τους κρατά την άκρη, εκτελούν με ακρίβεια ολόκληρο το πλέξιμο, ενώ αν δεν υπάρχει κανείς να το κάνει αυτό, δεν θα μπορούσαν ούτε καν να το επιχειρήσουν εξ αρχής· με τον ίδιο τρόπο και ο διάβολος, ο οποίος πλέκει τα σχοινιά των αμαρτημάτων μας, αν δεν λάβει την αρχή από τη δική μας γλώσσα, δεν θα μπορούσε ούτε καν να το επιχειρήσει. Αν όμως εμείς απλώς κάνουμε την αρχή, σαν να κρατάμε τον όρκο μας με τη γλώσσα αντί για το χέρι, τότε με πολλή άνεση πλέον επιδεικνύει την πονηρή του τέχνη, συνθέτοντας και πλέκοντας από έναν μόνο όρκο αμέτρητες επιορκίες. Αυτό ακριβώς έκανε και τώρα στην περίπτωση του Σαούλ. Δες, λοιπόν, αμέσως τι είδους παγίδα γίνεται αυτός ο όρκος. Το στρατόπεδο περνούσε από ένα δάσος που είχε μελισσώνα, και ο μελισσώνας βρισκόταν στην επιφάνεια του αγρού, και ο λαός εισήλθε στον μελισσώνα, και προχωρούσε μιλώντας. Είδες ποιο είναι το βάραθρο; Ένα τραπέζι αυτοσχέδιο, έτσι ώστε και η ευκολία του εγχειρήματος, και η γλυκύτητα της τροφής, και η ελπίδα ότι η πράξη θα περάσει απαρατήρητη, να τους παρακινήσουν στην παράβαση των όρκων. Διότι και η πείνα, και η κούραση και η ώρα («Επειδή όλη η γη», λέει η Γραφή, «γευμάτιζε») τους ωθούσαν τότε προς την παρανομία. Αλλά και η θέα των κηρηθρών τους προκαλούσε, κάμπτοντας την αντοχή τους· διότι το γλυκό και έτοιμο αυτού του τραπεζιού, καθώς και το γεγονός ότι η κλοπή ήταν δύσκολο να αποκαλυφθεί, ήταν ικανά να δελεάσουν κάθε πνευματική εγκράτεια.

Αλλ' όμως εκείνοι συγκρατούσαν την επιθυμία τους και δεν έλεγαν μέσα τους: «Τι μας ενδιαφέρει εμάς; Μήπως τάχα ορκίστηκε κανείς από εμάς γι' αυτό; Εκείνος θα λογοδοτήσει για τους απερίσκεπτους όρκους του. Για ποιον λόγο, άλλωστε, ορκιζόταν;» Αλλά τίποτε από αυτά δεν σκέφτηκαν, παρά προσπερνούσαν με πολλή ευλάβεια, και, μολονότι ήταν τόσα πολλά εκείνα που τους δελέαζαν, επιδείκνυαν πνευματική καρτερία: «Και πορευόταν ο λαός μιλώντας». Τι σημαίνει το «μιλώντας»; Παρηγορώντας την οδύνη τους μέσα από τα λόγια, συνομιλούσαν μεταξύ τους.

Είναι λοιπόν σφαλερό το να ορκίζεται κανείς για τον εαυτό του· διότι πολλές φορές παρεμποδιζόμαστε από τις περιστάσεις των πραγμάτων. Το να δεσμεύει όμως κανείς τη βούληση των άλλων με τον καταναγκασμό των δικών του όρκων, είναι πολύ πιο σφαλερό· πράγμα που ακριβώς έκανε τότε απερίσκεπτα ο Σαούλ. Το στρατόπεδο περνούσε από ένα δάσος, το οποίο είχε μελίσσια, και τα μελίσσια βρίσκονταν μπροστά στα μάτια του λαού· και εισήλθε ο λαός στον τόπο των μελισσιών και τον διέσχιζε μιλώντας. Είδες τι είδους βάραθρο ήταν αυτό; Ένα αυτοσχέδιο τραπέζι, έτσι ώστε και η ευκολία του εγχειρήματος, και η γλυκύτητα της τροφής, καθώς και η ελπίδα ότι δεν θα γίνουν αντιληπτοί, να τους παρασύρουν στην παράβαση των όρκων.