Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 16:11

Τα λόγια δεν είναι δικά μου, αλλά αυτού του ίδιου που αντιμάχεται τον λόγο. Διότι αναφέρει σε αυτά ακριβώς τα κείμενα που προκείνται ενώπιόν μας προς εξέταση, χρησιμοποιώντας τα εξής λόγια: «Ο μακάριος Πέτρος ομιλεί περί εκείνου που ήταν εν αρχή και ο οποίος ήταν Θεός, και διδάσκει ότι αυτός έγινε Κύριος και Χριστός». Επομένως, ο Ευνόμιος λέγει ότι αυτός που ήδη προϋπήρχε, ό,τι κι αν ήταν, έγινε Χριστός και Κύριος, όπως ακριβώς διηγείται η ιστορία και για τον Δαβίδ, ότι, όντας υιός του Ιεσσαί και έχοντας την επιστασία των ποιμνίων, χρίστηκε βασιλιάς, χωρίς το χρίσμα να τον κάνει άνθρωπο εκείνη τη στιγμή, αλλά, παραμένοντας κατά τη φύση του αυτό που ήδη ήταν, τον ανύψωσε από ιδιώτη σε βασιλιά. Πώς λοιπόν μέσω αυτών αποδεικνύεται περισσότερο ότι έχει δημιουργηθεί η ουσία του Υιού, εάν, καθώς λέγει ο Ευνόμιος, ο Θεός τον έκανε Κύριο και Χριστό ενώ αυτός ήταν εν αρχή και ήταν Θεός; Διότι η κυριότητα δεν είναι όνομα ουσίας, αλλά εξουσίας, και η προσηγορία του Χριστού υποδηλώνει τη βασιλεία, όμως άλλη είναι η έννοια της βασιλείας και άλλη η έννοια της φύσεως. Εντούτοις, η Γραφή λέγει ότι αυτά συνέβησαν σε σχέση με τον Υιό του Θεού. Ας εξετάσουμε λοιπόν ποιο είναι το πιο ευσεβές και λογικά συνεπές. Για ποιον είναι ευλαβές να λέμε ότι μετέχει στα υψηλότερα μέσω σταδιακής προόδου, για τον Θεό ή για τον άνθρωπο; Ποιος είναι τόσο παιδαριώδης στη διάνοια ώστε να νομίζει ότι το Θείο φθάνει στο τέλειο μέσω κάποιας προσθήκης;

γʹ. Μην κατακρίνεις, λοιπόν, τον νέο, ούτε να επαινείς τον γέροντα. Διότι η αρετή και η κακία δεν βρίσκονται στη διαφορά της ηλικίας, αλλά στη διαφορά του φρονήματος· και αν μεν είσαι νηφάλιος, καθόλου δεν σε βλάπτει το νεαρό της ηλικίας· και αν είσαι ράθυμος, σε τίποτα δεν πρόκειται να σε ωφελήσουν τα γηρατειά. Διότι σεβαστά γηρατειά δεν είναι οι λευκές τρίχες, αλλά η αρετή της ψυχής. Αυτός (ο Δαβίδ), λοιπόν, αν και νέος, κατείχε ώριμο τον καρπό της αρετής. Ήλθε ο Σαμουήλ στον Ιεσσαί, χωρίς να περιβάλλεται από πλήθος ανθρώπων, αλλά έχοντας το κέρας, όπου βρισκόταν το άγιο έλαιο. Και τι λέει; Με έστειλε ο Θεός για να αναδείξω βασιλέα από τους υιούς σου. Ο Ιεσσαί, ακούγοντας για βασιλέα και νομίζοντας ότι σε εκείνον ταίριαζε το αξίωμα, φέρνει τον πρώτο του υιό. Προσπέρασέ τον, του λέει· δεν ευδόκησε ο Θεός σε αυτόν. Φέρνει τον δεύτερο· ούτε αυτός. Τον τρίτο, τον τέταρτο, τον πέμπτο. Εξαντλήθηκε η σειρά των παιδιών, και αυτός που αναζητούνταν δεν βρισκόταν. Του λέει: Έχεις άλλον; Ντράπηκε ο πατέρας. Έχω έναν, λέει, μικρότερο και ταπεινό, βοσκό. Βασιλέα ζητάς να αναδείξεις έναν μικρό και ταπεινό;

«Πυρωμένος σφόδρα είναι ο λόγος σου, και ο δούλος σου τον αγάπησε». Δοκιμασμένος, λέει, και γνήσιος είναι ο λόγος σου και απαλλαγμένος από κάθε ψεγάδι· εγώ δε τρέφω θερμή αγάπη γι' αυτόν. Και σε άλλον ψαλμό λέει: «Τα λόγια του Κυρίου είναι λόγια αγνά· ασήμι πυρωμένο, δοκιμασμένο στο χώμα, καθαρισμένο επτά φορές». Κανένα λοιπόν από τα κρίματα του Θεού δεν είναι αδοκίμαστο, ή νόθο, ή κίβδηλο, αλλά όλα είναι απαλλαγμένα από κάθε ψεγάδι. Σύμφωνα με την καθαρότητά τους, λοιπόν, αδελφοί, ας κατευθύνουμε τη ζωή μας. «Νεότερος είμαι εγώ και περιφρονημένος· τα δικαιώματά σου δεν τα λησμόνησα». Μικρός ήταν ο Δαβίδ, και ο ελάχιστος ανάμεσα στους γιους του πατέρα του· αλλά χάρη στον πόθο που είχε για τον Θεό, εκλέχθηκε, και έλαβε τη βασιλεία και προφητική χάρη. Διότι γνωρίζει ο Θεός να αποδίδει μισθούς σε αυτούς που τον αγαπούν και στον παρόντα αιώνα, και πολύ περισσότερο στον μέλλοντα. Όταν, λοιπόν, ο Θεός παρήγγειλε στον θείο Σαμουήλ να αναδείξει βασιλιά έναν από τους γιους του Ιεσσαί, όλους τους άλλους, αν και ήταν στολισμένοι με ρώμη, ανάστημα και σωματική ομορφιά, τους απέρριψε, και ρώτησε τον Ιεσσαί εάν τελείωσαν τα παιδιά· και όταν εκείνος του απάντησε ότι έχει απομείνει ένα νεαρό αγόρι, το οποίο βόσκει τα πρόβατα, και θεωρείτο ακατάλληλο για βασιλιάς, ο προφήτης διέταξε να τον φέρουν, και μόλις έφτασε, τον έχρισε αμέσως.