Οὗτος τοίνυν ὁ Δαβὶδ, χρισθεὶς εἰς βασιλέα ὑπὸ τοῦ Σαμουὴλ, ἐλαίῳ αἰσθητῷ· ἄλλως δὲ ὁ Σωτὴρ ἡμῶν ἐχρίσθη. Πῶς καὶ τίνα τρόπον, ἄκουε τοῦ τεσσαρακοστοῦ τετάρτου Ψαλμοῦ λέγοντος· «Ὁ θρόνος σου, ὁ Θεὸς, εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος· ῥάβδος εὐθύτητος ἡ ῥάβδος τῆς βασιλείας σου. Ἠγάπησας δικαιοσύνην, καὶ ἐμίσησας ἀνομίαν. Διὰ τοῦτο ἔχρισέ σε ὁ Θεὸς, ὁ Θεός σου ἔλαιον ἀγαλλιάσεως παρὰ τοὺς μετόχους σου·» ἵνα μὴ τῇ ὁμοιολεξίᾳ τῆς χρίσεως ἰσοτιμίαν νομίσῃς εἶναι τῶν λεγομένων. Ἐχρίσθη Δαβὶδ, ἐχρίσθη καὶ ὁ Χριστός· ἀλλ᾽ ὁ μὲν ἐχρίσθη ὑπὸ ἀνθρώπου, ὁ δὲ ἐχρίσθη ἐκ Πατρός· καὶ ἡ χρίσις ἀνεκδιήγητος, καὶ ἀκατάληπτα τὰ πράγματα. Διὰ τοῦτο λέγει ὁ Ψαλμῳδός· «Ἔλαιον ἀγαλλιάσεως παρὰ τοὺς μετόχους σου.» Τῆς ὁμοιότητός εἰσι μέτοχοι, οὐ μὴν ἰσότιμον ἔχουσι τὴν χρίσιν· πανταχοῦ γὰρ καὶ τὴν ὁμοιότητα τηρεῖ, καὶ τὸ ὑπερέχον τοῦ πράγματος φυλάττει. Ὁ τοίνυν Δαβὶδ χρισθεὶς ὑπὸ τοῦ Σαμουὴλ, ἔμενεν ἐφ᾽ ἑαυτοῦ. Ὁ δὲ Σαοὺλ, παραβὰς ἐντολὰς Θεοῦ, πνεύματι ἀκαθάρτῳ παρεδόθη. Ἔψαλλε δὲ ὁ Δαβὶδ, καὶ κιθάραν εἶχε ποιμενικὴν, καὶ ἐν ἐρήμοις διάγων, καὶ οὐκ ἔχων τίσιν ἀνθρώποις διαλεχθῆναι· καὶ κιθάραν πηξάμενος, καὶ διὰ τοῦ ἀνακρούεσθαι τὰ μέλη δύο εἰργάζετο· παρεμυθεῖτο γὰρ καὶ διὰ τοῦ ἤχου τὸ τῶν τόπων ἔρημον, οὐ μὴν εἰς ἔκλυτα ἐξέπιπτε μέλη, ἀλλὰ ψαλμοὺς ᾖδεν, ἵνα τέρπῃ μὲν τὸ εὔηχον, ὠφελῇ δὲ τὸ εὐσεβές.
Μετάφραση
Αυτός, λοιπόν, ο Δαβίδ χρίστηκε βασιλιάς από τον Σαμουήλ με αισθητό έλαιο· με διαφορετικό τρόπο, όμως, χρίστηκε ο Σωτήρας μας. Πώς και με ποιον τρόπο; Άκου τον τεσσαρακοστό τέταρτο Ψαλμό που λέει: «Ο θρόνος σου, Θεέ, παραμένει στον αιώνα του αιώνα· ράβδος ευθύτητας είναι η ράβδος της βασιλείας σου. Αγάπησας τη δικαιοσύνη και μίσησας την ανομία. Για τον λόγο αυτό σε έχρισε ο Θεός, ο Θεός σου, με έλαιο αγαλλιάσεως, περισσότερο από τους μετόχους σου»· για να μη νομίσεις, εξαιτίας της ομοιότητας της λέξης του χρίσματος, ότι υπάρχει ισοτιμία μεταξύ των όσων αναφέρονται. Χρίστηκε ο Δαβίδ, χρίστηκε και ο Χριστός· όμως ο μεν πρώτος χρίστηκε από άνθρωπο, ενώ ο δεύτερος χρίστηκε από τον Πατέρα· και το χρίσμα Του είναι ανεκδιήγητο και τα γεγονότα ακατάληπτα. Γι’ αυτό λέει ο Ψαλμωδός: «Με έλαιο αγαλλιάσεως, περισσότερο από τους μετόχους σου». Είναι μεν μέτοχοι ως προς την ομοιότητα, δεν έχουν όμως ισότιμο το χρίσμα· διότι παντού διατηρεί μεν την ομοιότητα, αλλά διαφυλάσσει και την υπεροχή του πράγματος. Ο Δαβίδ, λοιπόν, αφού χρίστηκε από τον Σαμουήλ, παρέμενε στην πρότερη κατάστασή του. Ο Σαούλ, όμως, επειδή παρέβη τις εντολές του Θεού, παραδόθηκε σε ακάθαρτο πνεύμα. Ο Δαβίδ έψαλλε και είχε μια ποιμενική κιθάρα, και καθώς ζούσε στις ερήμους και δεν είχε ανθρώπους για να συνομιλήσει, κατασκεύασε την κιθάρα και, παίζοντας τις μελωδίες, πετύχαινε δύο πράγματα: αφενός παρηγορούσε μέσω του ήχου την ερημιά του τόπου, αφετέρου δεν ξέπεφτε σε άσεμνες μελωδίες, αλλά έψαλλε ψαλμούς, ώστε από τη μια η ευηχία να τον τέρπει και από την άλλη η ευσέβεια να τον ωφελεί.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες