Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 17:26

Αλλά σε όσους τα αναιρούν και τα αναλύουν, και αφού προετοιμαστούν τα χρησιμοποιούν έλλογα εναντίον των δικών τους επιθέσεων· για αυτόν τον σκοπό, λοιπόν, μας είναι χρήσιμα τα δικά τους επιχειρήματα, ώστε να τα χρησιμοποιούμε εναντίον τους για να τους καταρρίψουμε, σαν να εξολοθρεύουμε με τη δική του ρομφαία κάποιον άλλον Γολιάθ, ο οποίος εγείρεται, αντιστέκεται και «ονειδίζει την παράταξη του ζώντος Θεού», η οποία έχει διδαχθεί τα θεία από αλιείς και αγράμματους.

Διότι δεν ήλθες ούτε καν για να μας επισκεφθείς. Αλλά πρόσεξε τη σύνεση και τη μεγάλη του επιείκεια. Δεν εκστομίζει προς αυτούς τίποτε το προπετές, τίποτε το σκληρό, αλλά καταστέλλοντας τη φλόγα του θυμού τους και καταπραΰνοντας τον φθόνο τους, λέει: «Ένας λόγος δεν είναι; Μήπως με είδατε να μεταχειρίζομαι όπλα, μήπως με είδατε να παρατάσσομαι για μάχη; Απλώς ήθελα να δω και να πληροφορηθώ από πού προέρχεται σε αυτόν η υπερβολή της τόσης μανίας. Διότι, ποιος είναι αυτός ο αλλόφυλος που χλευάζει την παράταξη του ζωντανού Θεού;» Έπειτα, ακούγοντας και την πολλή μεγαλορρημοσύνη εκείνου, αλλά και την απερίγραπτη δειλία όσων είχαν προσέλθει μαζί με τον Σαούλ, λέει: «Τι θα δοθεί στον άνθρωπο που θα αποκόψει την κεφαλή αυτού;» Και μέσω αυτών των λόγων έδειχνε τη μεγάλη ανδρεία της ψυχής του, προκαλώντας σε όλους κατάπληξη.

Δ'. Διότι, όπως ακριβώς ένας φιλόστοργος πατέρας αγαπά το μονογενές και γνήσιο παιδί του, έτσι αγαπούσε και αυτός όλους τους πιστούς· γι' αυτό και έλεγε: «Ποιος ασθενεί, και δεν ασθενώ κι εγώ; Ποιος σκανδαλίζεται, και δεν φλέγομαι κι εγώ;» Διότι, πριν από όλα τα άλλα, αυτό το γνώρισμα οφείλει να έχει ο δάσκαλος. Γι' αυτό και στον Πέτρο έλεγε ο Χριστός: «Εάν με αγαπάς, ποίμαινε τα πρόβατά μου». Διότι εκείνος που αγαπά τον Χριστό, αγαπά και το ποίμνιό Του. Και τον Μωυσή τότε τον κατέστησε αρχηγό του λαού των Ιουδαίων, όταν επέδειξε την εύνοιά του προς αυτούς· και ο Δαβίδ επίσης έτσι ανήλθε στη βασιλεία, αφού πρώτα φάνηκε φιλόστοργος απέναντί τους. Έτσι λοιπόν, ενώ ήταν ακόμη νέος, πόνεσε τόσο πολύ για τον λαό, ώστε προσέφερε και την ίδια του τη ζωή, όταν κατέβαλε εκείνον τον βάρβαρο. Και αν λέει: «Τι θα δοθεί σε εκείνον που θα φονεύσει αυτόν τον αλλόφυλο;», δεν το έλεγε απαιτώντας αμοιβή, αλλά επειδή ήθελε να τον εμπιστευτούν και να του αναθέσουν τη μάχη εναντίον του. Όταν, λοιπόν, παρουσιάστηκε στον βασιλιά μετά τη νίκη, δεν μίλησε καθόλου για αυτά. Και ο Σαμουήλ, επίσης, ήταν υπερβολικά φιλόστοργος· γι' αυτό και έλεγε: «Μη γένοιτο σε εμένα να αμαρτήσω, παύοντας να προσεύχομαι για εσάς στον Κύριο». Έτσι και ο Παύλος, ή μάλλον όχι έτσι, αλλά σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, φλεγόταν από αγάπη για όλους όσους καθοδηγούσε. Γι' αυτό και ενέπνευσε στους μαθητές του τέτοια διάθεση απέναντί του, ώστε να λέει: «Αν ήταν δυνατόν, θα βγάζατε τα μάτια σας και θα μου τα δίνατε».

Ο ποιμένας βρέθηκε στον πόλεμο, και ενώ εκείνοι που ήταν ασκημένοι στον πόλεμο δεν άντεχαν ούτε τη φωνή του εχθρού, αυτός που συναναστρεφόταν με τα δέντρα, τις σκιές και τις πηγές, στάθηκε μπροστά του και λέει: «Ποιος είναι αυτός ο απερίτμητος, που ονείδισε την παράταξη του ζώντος Θεού;» Και του λένε: «Από πού σου προήλθε αυτή η παραφροσύνη;» Εκείνος απαντά: «Δεν είναι παραφροσύνη, αλλά πίστη. Δεν διακατέχομαι από υπερηφάνεια, αλλά από ευσέβεια. Δεν εξοπλίζομαι με θώρακα, αλλά έχω ενδυθεί την πίστη. Δεν κοιτάζω το μέγεθός του, αλλά την ερήμωση του νου του. Δεν βλέπω ότι το πλοίο είναι μεγάλο, αλλά ότι δεν έχει κυβερνήτη. Δεν τον φοβάμαι (διότι είναι εχθρός του Θεού), έστω και αν είναι μυριάδες φορές δυνατός. Διότι, εξαιτίας της άνωθεν επεμβάσεως, αυτός ο απερίτμητος είναι ο πιο αδύναμος από όλους». Σε ποια όπλα θαρρείς, ω Δαβίδ; Όχι σε σαρκικά, αλλά σε πνευματικά.

Επομένως, η άγνοια έγινε μητέρα της ασφάλειας για τον Δαβίδ. Ήλθε, λοιπόν, ο Δαβίδ, και χρίεται με το έλαιο, και αναχώρησε έχοντας τη βασιλεία, χωρίς να έχει περιβληθεί θώρακα, ούτε ασπίδα ούτε δόρατα, αλλά την εκλογή του Θεού, που είναι ισχυρότερη από όλα. Και όταν ο πόλεμος τον καλούσε, πήγε να δει την παράταξη, και βρήκε τον βάρβαρο να προκαλεί σε μονομαχία, και κανείς δεν τολμούσε να βγει μπροστά ούτε να τον αντιμετωπίσει. Στάθηκε και λέει: «Ποιος είναι αυτός ο απερίτμητος, ο οποίος ονείδισε την παράταξη του ζώντος Θεού;» Και του λένε: «Από πού προέρχεται αυτή σου η αφροσύνη;» Εκείνος δε απάντησε: «Δεν εξοπλίζομαι με αφροσύνη, αλλά με πίστη, ούτε με θώρακα, αλλά με θεοσέβεια· δεν κοιτάζω το μέγεθός του, αλλά την ερήμωση της διανοίας του· δεν βλέπω ότι το πλοίο είναι μεγάλο, αλλά ότι δεν έχει κυβερνήτη». Τι έπραξαν, λοιπόν, οι αδελφοί του;

Διότι γενναίος είναι μόνο εκείνος, έστω και αν είναι κατακεκλιμένος στο κρεβάτι, ο οποίος διαθέτει την ισχύ εσωτερικά του· διότι χωρίς αυτήν, ακόμη κι αν κάποιος ξεριζώσει ένα βουνό με τη σωματική του ρώμη, δεν θα έλεγα ότι είναι ισχυρότερος από ένα κοριτσάκι ή μία ταλαίπωρη γερόντισσα. Διότι ο μεν πρώτος παλεύει με ασώματα δεινά, ενώ ο δεύτερος δεν τολμά ούτε καν να τα αντικρίσει. Θέλεις, λοιπόν, να μάθεις ότι δεν υπάρχει τίποτε ισχυρότερο από εκείνον που είναι περιτειχισμένος με την άνωθεν συμμαχία, και τίποτε ασθενέστερο από εκείνον που τη στερείται, ακόμη και αν περιστοιχίζεται από αναρίθμητα στρατόπεδα; Ο Δαβίδ, όντας πάρα πολύ νέος, και επειδή εξαιτίας της ανώριμης ηλικίας του διέμενε στην πατρική του οικία, αποστέλλεται από τον πατέρα του για να επισκεφθεί τους αδελφούς του. Φθάνοντας, λοιπόν, για να τους επισκεφθεί, επειδή είδε τον πόλεμο να βρίσκεται σε εξέλιξη, τον πόλεμο του αλλοφύλου Γολιάθ, και ολόκληρο τον λαό να έχει καταπτοηθεί μαζί με τον βασιλιά, θέλησε αρχικά να γίνει θεατής και πλησίασε για να δει το πρωτοφανές και παράδοξο γεγονός, ότι δηλαδή ένας άνθρωπος ορθωνόταν εναντίον τόσων μυριάδων, και λέει: «Ποιος είναι αυτός ο αλλόφυλος, ο οποίος χλευάζει την παράταξη του ζώντος Θεού; Και τι θα δοθεί στον άνθρωπο που θα του αποκόψει την κεφαλή;». Όταν τα πληροφορήθηκε αυτά ο Σαούλ, κάλεσε κοντά του τον νέο, ο οποίος δεν γνώριζε τίποτε άλλο πέραν της ποιμενικής τέχνης, και βλέποντας την ηλικία του, τον υποτίμησε.

Αυτός λοιπόν, όταν καλούσε ο πόλεμος και τα πράγματα βρίσκονταν σε ταραχή, και οι βάρβαροι επιτίθονταν στους Ιουδαίους, πήγε να δει την παράταξη και τον πόλεμο, και βλέπει τον βάρβαρο να προκαλεί σε μονομαχία, και κανείς δεν τολμούσε να ορμήσει μπροστά ούτε να βγει να τον αντιμετωπίσει. Βλέποντας δε ο Δαβίδ τον εχθρό να αστράφτει, τον πόλεμο να είναι αφόρητος, και τους περισσότερους να έχουν ήδη καταπτοηθεί, λέει: «Ποιος είναι αυτός ο απερίτμητος, ο οποίος χλεύασε την παράταξη του ζώντος Θεού;» Και του λένε: «Από πού προήλθε σε σένα αυτή η απερισκεψία;» Εκείνος δε απάντησε: «Δεν κατέχω απερισκεψία, αλλά πίστη, όχι υπερηφάνεια, αλλά ευσέβεια· δεν εξετάζω το μέγεθός του, αλλά την ερημιά της ψυχής του· δεν βλέπω ότι το πλοίο είναι μεγάλο, αλλά ότι δεν έχει κυβερνήτη· δεν τον φοβάμαι, διότι είναι εχθρός του Θεού». Σε ποια όπλα έχεις εμπιστοσύνη, Δαβίδ; «Όχι σε σάρκινα», λέει, «αλλά σε πνευματικά· διότι τα όπλα μας δεν είναι σαρκικά, αλλά πνευματικά». Το άκουσαν λοιπόν κάποιοι αυτό, και τον οδήγησαν στον βασιλιά, ο οποίος καθόταν καταπτοημένος και έτρεμε. Και του λέει: «Γιατί κατήφιασε το πρόσωπο του κυρίου μου, και μέσα σε καιρό ευημερίας ομολογεί δουλεία; Ποιος είναι αυτός; Δεν θα πάω εγώ να του κόψω το κεφάλι;» Τι απαντά λοιπόν ο βασιλιάς; «Και πώς μπορείς; Εσύ είσαι μικρό παιδί, ενώ αυτός είναι πολεμιστής από τα νιάτα του». «Μην κοιτάς», του λέει, «τα ορώμενα, αλλά τα νοούμενα». Τι συνέβη λοιπόν;