Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 17:33

Επειδή όμως εκείνος δυσπιστούσε λέγοντας: «Δεν θα μπορέσεις να πας· εσύ είσαι παιδάριο, ενώ αυτός είναι άνδρας πολεμιστής από τη νεότητά του», βρισκόμενος λοιπόν σε αμηχανία ο Δαβίδ, αναγκάζεται να διηγηθεί τα δικά του κατορθώματα. Διότι το ότι δεν το επιθυμούσε, το απέδειξε με την προηγούμενη στάση του, αφού δεν ανέφερε τίποτα για τα κατορθώματά του ούτε στους αδελφούς του, ούτε στους στρατιώτες, αλλά ούτε και στον ίδιο τον βασιλιά, έως ότου τον είδε να δυσπιστεί, να αγωνιά και να προσπαθεί να αποτρέψει την επίθεση εναντίον εκείνου.

Αν και, ακόμη κι αν δεν είχε κατορθώσει απολύτως τίποτα, θα έπρεπε να στεφανωθεί μόνο και μόνο για την προθυμία και την πρόθεσή του. Διότι το να πράξει κάτι τέτοιο ένας στρατιώτης σε μάχιμη ηλικία δεν είναι καθόλου θαυμαστό, αφού ο νόμος της στρατιωτικής θητείας το απαιτούσε. Αυτός, όμως, χωρίς να βλέπει καμία επιβεβλημένη ανάγκη, αλλά αντιθέτως έχοντας πολλούς να τον εμποδίζουν (διότι και ο αδελφός του τον επιτίμησε, και ο βασιλιάς, βλέποντας το ανώριμο της ηλικίας του και το αφόρητο των κινδύνων, τον συγκρατούσε και τον διέταζε να παραμείνει, λέγοντάς του: «Δεν θα μπορέσεις να πας, διότι εσύ είσαι παιδάριο, ενώ αυτός είναι άνδρας πολεμιστής από τη νεότητά του»), εντούτοις, χωρίς να τον προσελκύει καμία πρόφαση, έχοντας θερμανθεί εσωτερικά και από μόνος του από θείο ζήλο και από την αγάπη για την πατρίδα, βλέποντάς τους μάλλον σαν πρόβατα παρά σαν ανθρώπους, και σαν να επρόκειτο να εκδιώξει σκυλιά μάλλον παρά ένα τέτοιο στρατόπεδο ανθρώπων, έτρεχε εναντίον των βαρβάρων με τόση αφοβία. Και τέτοια μέριμνα επέδειξε τότε για τον βασιλιά, ώστε ακόμη και πριν από τον πόλεμο και τη νίκη, τον ανόρθωσε ενώ εκείνος βρισκόταν πεσμένος με το πρόσωπο κατά γης. Διότι δεν τον ωφέλησε μόνο με τα μετέπειτα έργα του, αλλά και πριν από αυτά τον παρηγορούσε με τα λόγια του και τον έπειθε να έχει θάρρος και να τρέφει αγαθές ελπίδες για το μέλλον, λέγοντας τα εξής: «Ας μην πτοηθεί η καρδιά του κυρίου μου εξαιτίας του, διότι ο δούλος σου θα πάει και θα πολεμήσει με αυτόν τον αλλόφυλο».

Παρόλο που θα μπορούσε, αν το ήθελε, να απαριθμήσει πολλές και μεγάλες ευεργεσίες που είχαν γίνει στο παρελθόν· διότι μπορούσε να του υπενθυμίσει τη μονομαχία με τον βάρβαρο και να του πει: «Όταν ο πόλεμος των βαρβάρων, σαν κάποιος κατακλυσμός, επρόκειτο να παρασύρει ολόκληρη την πόλη, και ενώ εσείς είχατε καταπτοηθεί και φοβόσασταν, και κάθε μέρα περιμένατε να πεθάνετε, εγώ βγήκα μπροστά χωρίς να με αναγκάσει κανείς, αλλά ενώ και εσύ ακόμη με εμπόδιζες και με συγκρατούσες λέγοντας: "Δεν θα μπορέσεις να πας, διότι είσαι μικρό παιδί, ενώ αυτός είναι άνδρας πολεμιστής από τα νιάτα του". Δεν συγκρατήθηκα, αλλά πετάχτηκα μπροστά από όλους τους άλλους και αντιμετώπισα τον εχθρό και του έκοψα το κεφάλι, και σαν ορμή χειμάρρου ανέκοψα την έφοδο εκείνων των βαρβάρων, και την πόλη που συγκλονιζόταν τη στερέωσα· και χάρη σε εμένα εσύ μεν έχεις τη βασιλεία και τη ζωή σου, ενώ όλοι οι υπόλοιποι, μαζί με τη ζωή τους, έχουν την πόλη και τα σπίτια τους, και τα παιδιά και τις γυναίκες τους». Και μετά από εκείνο το τρόπαιο, θα μπορούσε πάλι να αναφέρει και άλλους πολέμους στους οποίους κατήγαγε νίκες, καθόλου μικρότερους από εκείνον. Και το ότι, παρόλο που εκείνος και μία και δύο και πολλές φορές επιχείρησε να τον εξοντώσει, εξακοντίζοντας το δόρυ εναντίον του κεφαλιού του, δεν εμνησικάκησε· και το ότι, έπειτα από αυτά, όταν επρόκειτο να του αποδώσει την αμοιβή της προηγούμενης μάχης, του ζήτησε ως γαμήλιο δώρο όχι χρυσό και ασήμι, αλλά σφαγή και πανωλεθρία· και ούτε τότε δεν αρνήθηκε.

Ποιος είναι αυτός; Δεν θα πάω να του κόψω το κεφάλι; Τι απάντησε λοιπόν ο βασιλιάς; Και πώς μπορείς, αφού είσαι μικρό παιδί, ενώ αυτός είναι άνδρας πολεμιστής από τη νεότητά του; Μην κοιτάζεις τα ορώμενα, αλλά τα νοούμενα· μην προσέξεις ότι είναι μικρός στην όψη, αλλά ότι είναι μεγάλος στο φρόνημα.

Και πώς μπορείς εσύ, που είσαι μικρό παιδί, τη στιγμή που αυτός είναι πολεμιστής από τη νεότητά του; Ο βασιλιάς δυσπιστεί· αναγκάζεται ο Δαβίδ να αναφέρει τα κατορθώματά του: «Εγώ», λέει, «ήμουν μικρό παιδί, και βοσκούσα τα πρόβατα του πατέρα μου· και όταν ερχόταν λιοντάρι ή αρκούδα, και άρπαζε πρόβατο από το κοπάδι μου, τα καταδίωκα, το αποσπούσα από το στόμα τους, και πάτασσα το λιοντάρι και την αρκούδα· και αυτός θα γίνει σαν ένα από τα θηρία εκείνα, διότι χλεύασε την παράταξη του ζώντος Θεού». Και είπε ο Σαούλ στον Δαβίδ: «Πήγαινε, και ο Κύριος να είναι μαζί σου». Του έδωσε δε ο βασιλιάς τα δικά του όπλα, αλλά δεν μπορούσε να τα βαστάξει. Γιατί;

Αυτός λοιπόν, όταν καλούσε ο πόλεμος και τα πράγματα βρίσκονταν σε ταραχή, και οι βάρβαροι επιτίθονταν στους Ιουδαίους, πήγε να δει την παράταξη και τον πόλεμο, και βλέπει τον βάρβαρο να προκαλεί σε μονομαχία, και κανείς δεν τολμούσε να ορμήσει μπροστά ούτε να βγει να τον αντιμετωπίσει. Βλέποντας δε ο Δαβίδ τον εχθρό να αστράφτει, τον πόλεμο να είναι αφόρητος, και τους περισσότερους να έχουν ήδη καταπτοηθεί, λέει: «Ποιος είναι αυτός ο απερίτμητος, ο οποίος χλεύασε την παράταξη του ζώντος Θεού;» Και του λένε: «Από πού προήλθε σε σένα αυτή η απερισκεψία;» Εκείνος δε απάντησε: «Δεν κατέχω απερισκεψία, αλλά πίστη, όχι υπερηφάνεια, αλλά ευσέβεια· δεν εξετάζω το μέγεθός του, αλλά την ερημιά της ψυχής του· δεν βλέπω ότι το πλοίο είναι μεγάλο, αλλά ότι δεν έχει κυβερνήτη· δεν τον φοβάμαι, διότι είναι εχθρός του Θεού». Σε ποια όπλα έχεις εμπιστοσύνη, Δαβίδ; «Όχι σε σάρκινα», λέει, «αλλά σε πνευματικά· διότι τα όπλα μας δεν είναι σαρκικά, αλλά πνευματικά». Το άκουσαν λοιπόν κάποιοι αυτό, και τον οδήγησαν στον βασιλιά, ο οποίος καθόταν καταπτοημένος και έτρεμε. Και του λέει: «Γιατί κατήφιασε το πρόσωπο του κυρίου μου, και μέσα σε καιρό ευημερίας ομολογεί δουλεία; Ποιος είναι αυτός; Δεν θα πάω εγώ να του κόψω το κεφάλι;» Τι απαντά λοιπόν ο βασιλιάς; «Και πώς μπορείς; Εσύ είσαι μικρό παιδί, ενώ αυτός είναι πολεμιστής από τα νιάτα του». «Μην κοιτάς», του λέει, «τα ορώμενα, αλλά τα νοούμενα». Τι συνέβη λοιπόν;