Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 17:49

Λ΄. Δώσε μου τους βασιλικούς και σοφιστικούς σου λόγους, τους αναπόδραστους συλλογισμούς και τα επιχειρήματά σου· ας δούμε τι είδους λόγια αρθρώνουν ανάμεσά μας οι ψαράδες και οι απλοϊκοί. Απομάκρυνε τον ήχο των ωδών σου και τον ψαλμό των οργάνων σου, σε προστάζει ένας δικός μου προφήτης· ας ψάλει πάλι με ελευθερία ο Δαβίδ, αυτός που κατέβαλε τον πελώριο Γολιάθ με μυστικούς λίθους, αυτός που με την πραότητα νίκησε πολλούς, και με την πνευματική αρμονία θεράπευσε τον Σαούλ ο οποίος έπνιγετο από τον πονηρό δαίμονα. Ας σβήσει τη φωτιά ο δαδούχος· ας ανάψουν τις λαμπάδες τους για τον Νυμφίο οι φρόνιμες και ιερές παρθένες· ας αποβάλει ο ιεροφάντης την πορνική στολή· ιερείς ντυθείτε τη δικαιοσύνη, και το ένδυμα της δόξας αντί για το πνεύμα της ακηδίας, και τον μεγάλο και άσπιλο χιτώνα, τον Χριστό, το δικό μας κόσμημα.

Η πρόταση από τους αντιπάλους ήταν να απαρνηθούν την πίστη στον Κύριο ή να τιμωρηθούν με θάνατο. Η απάντηση των γενναίων αγωνιστών ήταν να παραμείνουν σταθεροί στον λόγο μέχρι θανάτου. Απέναντι σε αυτά απειλήθηκε φωτιά, και ξίφος, και βάραθρο, και όσα άλλα ονόματα βασανιστηρίων υπάρχουν. Μία φωνή ακουγόταν απέναντι σε όλα αυτά: ο Χριστός που ομολογούνταν στα στόματα των αγίων. Αυτή ήταν η πληγή για τους αντιπάλους. Αυτήν πρότειναν ως αιχμή εναντίον του εχθρού. Μέσω αυτής της φωνής τραυματίστηκε ακριβώς στο κέντρο της καρδιάς ο Αντικείμενος. Αυτός είναι ο λίθος που εκσφενδονίζεται από το χέρι του Δαβίδ, ο οποίος χτύπησε την περικεφαλαία του Αντικειμένου. Διότι η ομολογία του Χριστού γίνεται σφεντόνα του καλού στρατιώτη.

Επειδή, λοιπόν, και εκείνος ο ποιμένας που μνημονεύσαμε, αφού κατέβαλε με τη σφενδόνη τον αλλόφυλο, καθώς η περικεφαλαία του ράγισε από την πέτρα και από τη βία της βολής σχίστηκε προς τα μέσα, δεν θεώρησε ως όριο της ανδραγαθίας του το να δει απλώς τον αντίπαλο πεσμένο, αλλά, αφού έτρεξε κοντά του και στέρησε τον εχθρό από το κεφάλι του, επέστρεψε τροπαιοφόρος στους δικούς του, διαπομπεύοντας εκείνο το αλαζονικό κεφάλι μέσα στον στρατό των ομοεθνών του· για αυτόν τον λόγο, αρμόζει και σε εμάς, αποβλέποντας σε αυτό το παράδειγμα, να μην αποδειχθούμε μαλθακοί απέναντι στους δεύτερους κόπους, αλλά, όσο το δυνατόν περισσότερο, να μιμηθούμε το ανδραγάθημα του Δαβίδ, και παρόμοια με εκείνον, μετά το πρώτο πλήγμα, να επιβούμε πάνω στον πεσμένο, ώστε να καταδειχθεί σαφώς ότι ο πολέμιος της αλήθειας στερείται κεφαλής. Διότι εκείνος που έχει αποχωριστεί από την πίστη, έχει αποκοπεί από την κεφαλή του περισσότερο και από τον αλλόφυλο. Επειδή, καθώς λέει ο απόστολος, κεφαλή κάθε άνδρα είναι ο Χριστός, και βεβαίως είναι εύλογο να ονομάζεται άνδρας ο πιστός (διότι ο Χριστός δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι κεφαλή των απίστων), αναμφίβολα εκείνος που έχει αποκοπεί από τη σώζουσα πίστη θα ήταν ακέφαλος όπως ο Γολιάθ, αποχωριζόμενος την αληθινή κεφαλή μέσω της δικής του μάχαιρας, την οποία ακόνισε εναντίον της αλήθειας. Και δικό μας έργο δεν είναι να αποκόψουμε εμείς την κεφαλή από αυτόν, αλλά να αποδείξουμε ότι είναι ήδη αποκομμένη.

δ΄. Τέτοια είναι πράγματι η δύναμη του Πνεύματος. Έτσι έπραξε κάποτε και ο Δαβίδ: βγήκε στη μάχη γυμνός από όπλα, για να φανεί γυμνή η χάρη του Θεού. Διότι ας μην υπάρχει, λέει, τίποτα το ανθρώπινο, όταν ο Θεός πολεμά υπέρ ημών. Βγήκε λοιπόν γυμνός από όπλα και κατέρριψε εκείνον τον πύργο. Έπειτα, επειδή δεν είχε όπλα, έτρεξε, άρπαξε το ξίφος του Γολιάθ, και με αυτόν τον τρόπο απέκοψε την κεφαλή του βαρβάρου. Το ίδιο ακριβώς έπραξε και ο Παύλος με αυτό το επίγραμμα. Και για να γίνει σαφέστερος ο τρόπος της νίκης, θα σας εξηγήσω και τη δύναμη του επιγράμματος. Βρήκε λοιπόν ο Παύλος στην Αθήνα έναν βωμό, στον οποίο είχε αναγραφεί: «Στον Άγνωστο Θεό». Και ποιος ήταν αυτός που αγνοούσαν, παρά ο Χριστός; Είδες πώς αιχμαλώτισε το επίγραμμα, όχι προς βλάβη εκείνων που το έγραψαν, αλλά για τη σωτηρία και την πρόνοιά τους; Τι λοιπόν; Για τον Χριστό το έγραψαν αυτό οι Αθηναίοι, θα ρωτήσει κανείς; Αν οι Αθηναίοι το έγραφαν για τον Χριστό, δεν θα ήταν τόσο θαυμαστό. Το θαυμαστό όμως είναι αυτό, ότι εκείνοι μεν το έγραψαν με άλλο σκεπτικό, αυτός όμως κατόρθωσε να το μεταβάλει σε κάτι διαφορετικό. Προηγουμένως, είναι αναγκαίο να πούμε για ποιον λόγο οι Αθηναίοι έγραψαν «Στον Άγνωστο Θεό». Για ποιον λόγο, λοιπόν, το έγραψαν; Εκείνοι είχαν πολλούς θεούς, ή μάλλον πολλούς δαίμονες· διότι όλοι οι θεοί των εθνών είναι δαιμόνια. Είχαν και εγχώριους, και ξένους. Βλέπετε πόση είναι η γελοιότητά τους.

Όχι με τέτοιον τρόπο προσέβαλαν οι πολλές σάλπιγγες τους λίθους της πόλεως των Ιεριχουντίων και τους κατέρριψαν, όπως η δική του φωνή, η οποία ηχώντας ρίχνει κατά γης τα διαβολικά οχυρώματα και μεταστρέφει τους αντιπάλους προς το μέρος του. Και όταν συγκέντρωσε πλήθος αιχμαλώτων, αφού τους εξόπλισε, συγκρότησε πάλι δικό του στρατό και μέσω αυτών επικρατούσε θαυμαστά. Ο Δαβίδ καταβάλλει τον Γολιάθ με έναν μόνο λίθο· αλλά, εάν εξετάσεις τα κατορθώματα του Παύλου, εκείνο φαντάζει έργο παιδιού, και όση είναι η απόσταση ανάμεσα σε έναν ποιμένα και έναν στρατηγό, τόση θα διαπιστώσεις ότι είναι η διαφορά.

Ο πάνσοφος Δαβίδ, στα χρόνια του Σαούλ, του βασιλιά του Ισραήλ, όταν οι αλλόφυλοι στρατοπέδευσαν εναντίον του γένους των Ισραηλιτών και προέβαλαν για μονομαχία έναν άνδρα που ήταν γίγαντας στη σωματική ρώμη και ξεπερνούσε τον γίγαντα στην αλαζονεία του φρονήματος, λέγοντας μεγάλα λόγια και εκτοξεύοντας μεγάλες απειλές· το όνομα αυτού ήταν Γολιάθ. Όταν οι γιοι των Εβραίων είδαν το μέγεθός του, πιέστηκαν από δειλία και κυριεύθηκαν από πολύ φόβο, αποφεύγοντας την πολεμική σύγκρουση. Γνωρίζοντας όμως ο ευφυής Δαβίδ ότι καθόλου δεν συμβάλλει στη νίκη ο όγκος του σώματος, ούτε η παράταξη όπλων και ίππων (διότι δεν σώζεται ο βασιλιάς από τη μεγάλη του δύναμη, και ο γίγαντας δεν θα σωθεί με το πλήθος της ισχύος του· ψευδής ελπίδα σωτηρίας είναι το άλογο, και με το πλήθος της δύναμής του δεν πρόκειται να σώσει κανέναν), πήρε πέντε λίθους, σύμβολο της Πεντατεύχου που τους είχε δοθεί από τον Θεό. Και αυτός, ο μικρός, ο νεότερος, ο περιφρονημένος από τους δικούς του και από τους αλλοφύλους, χτυπώντας τον με μία βολή λίθου στο μέτωπο, έριξε με το στόμα στη γη τον υπερήφανο γίγαντα. Και είναι άξιο διερεύνησης, αγαπητοί, πώς ο Γολιάθ, ενώ δέχθηκε το χτύπημα στο μέτωπο, δεν έπεσε προς τα πίσω, αλλά σωριάστηκε με το πρόσωπο. Είναι φανερό, βέβαια, πως πρέπει να κατανοήσουμε ότι πίσω από τον θεομάχο στεκόταν άγγελος, ο οποίος τον γκρέμισε με το πρόσωπο. Τόσο αγαθό πράγμα είναι να προσευχόμαστε και να εκπληρώνουμε τις υποσχέσεις μας στον Κύριο τον Θεό μας.

Και είδε τον Δαβίδ και τον περιφρόνησε, διότι ήταν παιδάριο. Και είπε ο αλλόφυλος: «Μήπως είμαι σκύλος εγώ, που βγήκες εναντίον μου με ραβδί και με πέτρες;» Και είπε ο Δαβίδ προς τον αλλόφυλο: «Εσύ έρχεσαι προς εμένα με ρομφαία και με δόρυ και με ασπίδα. Εγώ όμως έρχομαι προς εσένα στο όνομα του Κυρίου Σαβαώθ του παντοκράτορος, και θα σε πατάξω, και θα γνωρίσει όλη αυτή η σύναξη ότι ο Κύριος δεν σώζει με ρομφαία, ούτε με δόρυ». Και άπλωσε ο Δαβίδ το χέρι του στο σακίδιο, και πήρε από εκεί μία πέτρα, την έριξε με τη σφενδόνη, και χτύπησε τον αλλόφυλο στο μέτωπό του. Και εισχώρησε η πέτρα διαμέσου της περικεφαλαίας στο μέτωπό του, και έπεσε στη γη, και έτρεξε ο Δαβίδ και του αφαίρεσε το κεφάλι». «Είπε ο Αβεσαλώμ, και κάθε άνδρας του Ισραήλ: Καλύτερη είναι η συμβουλή του Χουσί από τη συμβουλή του Αρχιτόφελ.

Ο καλός ποιμένας προσκάλεσε τους αμνούς και, αφού τους διέσωσε, τους έκλεισε μέσα στη μάνδρα, και, αφού τους άρπαξε από τον αλλότριο, με δυνατή σφενδόνα τραυμάτισε αυτόν τον εχθρό των πάντων. Αυτός, λοιπόν, πάλι, αφού κατήγαγε τη νίκη, όπως ακριβώς ο Δαβίδ εναντίον του Γολιάθ, λιθοβολώντας και καταβάλλοντας όλες τις δόλιες αιρέσεις, του δεινού Σαβελλίου, του Νεστορίου, του Αρείου και των λοιπών αιρεσιαρχών, ο μέγας μύστης της χάριτος του Θεού.