Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 17:50

Επειδή, λοιπόν, και εκείνος ο ποιμένας που μνημονεύσαμε, αφού κατέβαλε με τη σφενδόνη τον αλλόφυλο, καθώς η περικεφαλαία του ράγισε από την πέτρα και από τη βία της βολής σχίστηκε προς τα μέσα, δεν θεώρησε ως όριο της ανδραγαθίας του το να δει απλώς τον αντίπαλο πεσμένο, αλλά, αφού έτρεξε κοντά του και στέρησε τον εχθρό από το κεφάλι του, επέστρεψε τροπαιοφόρος στους δικούς του, διαπομπεύοντας εκείνο το αλαζονικό κεφάλι μέσα στον στρατό των ομοεθνών του· για αυτόν τον λόγο, αρμόζει και σε εμάς, αποβλέποντας σε αυτό το παράδειγμα, να μην αποδειχθούμε μαλθακοί απέναντι στους δεύτερους κόπους, αλλά, όσο το δυνατόν περισσότερο, να μιμηθούμε το ανδραγάθημα του Δαβίδ, και παρόμοια με εκείνον, μετά το πρώτο πλήγμα, να επιβούμε πάνω στον πεσμένο, ώστε να καταδειχθεί σαφώς ότι ο πολέμιος της αλήθειας στερείται κεφαλής. Διότι εκείνος που έχει αποχωριστεί από την πίστη, έχει αποκοπεί από την κεφαλή του περισσότερο και από τον αλλόφυλο. Επειδή, καθώς λέει ο απόστολος, κεφαλή κάθε άνδρα είναι ο Χριστός, και βεβαίως είναι εύλογο να ονομάζεται άνδρας ο πιστός (διότι ο Χριστός δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι κεφαλή των απίστων), αναμφίβολα εκείνος που έχει αποκοπεί από τη σώζουσα πίστη θα ήταν ακέφαλος όπως ο Γολιάθ, αποχωριζόμενος την αληθινή κεφαλή μέσω της δικής του μάχαιρας, την οποία ακόνισε εναντίον της αλήθειας. Και δικό μας έργο δεν είναι να αποκόψουμε εμείς την κεφαλή από αυτόν, αλλά να αποδείξουμε ότι είναι ήδη αποκομμένη.

δ΄. Τέτοια είναι πράγματι η δύναμη του Πνεύματος. Έτσι έπραξε κάποτε και ο Δαβίδ: βγήκε στη μάχη γυμνός από όπλα, για να φανεί γυμνή η χάρη του Θεού. Διότι ας μην υπάρχει, λέει, τίποτα το ανθρώπινο, όταν ο Θεός πολεμά υπέρ ημών. Βγήκε λοιπόν γυμνός από όπλα και κατέρριψε εκείνον τον πύργο. Έπειτα, επειδή δεν είχε όπλα, έτρεξε, άρπαξε το ξίφος του Γολιάθ, και με αυτόν τον τρόπο απέκοψε την κεφαλή του βαρβάρου. Το ίδιο ακριβώς έπραξε και ο Παύλος με αυτό το επίγραμμα. Και για να γίνει σαφέστερος ο τρόπος της νίκης, θα σας εξηγήσω και τη δύναμη του επιγράμματος. Βρήκε λοιπόν ο Παύλος στην Αθήνα έναν βωμό, στον οποίο είχε αναγραφεί: «Στον Άγνωστο Θεό». Και ποιος ήταν αυτός που αγνοούσαν, παρά ο Χριστός; Είδες πώς αιχμαλώτισε το επίγραμμα, όχι προς βλάβη εκείνων που το έγραψαν, αλλά για τη σωτηρία και την πρόνοιά τους; Τι λοιπόν; Για τον Χριστό το έγραψαν αυτό οι Αθηναίοι, θα ρωτήσει κανείς; Αν οι Αθηναίοι το έγραφαν για τον Χριστό, δεν θα ήταν τόσο θαυμαστό. Το θαυμαστό όμως είναι αυτό, ότι εκείνοι μεν το έγραψαν με άλλο σκεπτικό, αυτός όμως κατόρθωσε να το μεταβάλει σε κάτι διαφορετικό. Προηγουμένως, είναι αναγκαίο να πούμε για ποιον λόγο οι Αθηναίοι έγραψαν «Στον Άγνωστο Θεό». Για ποιον λόγο, λοιπόν, το έγραψαν; Εκείνοι είχαν πολλούς θεούς, ή μάλλον πολλούς δαίμονες· διότι όλοι οι θεοί των εθνών είναι δαιμόνια. Είχαν και εγχώριους, και ξένους. Βλέπετε πόση είναι η γελοιότητά τους.

Εκείνος που, έπειτα από πλήθος κατορθωμάτων, έπειτα από τόσα τρόπαια, εκείνος που φόνευσε τον Γολιάθ και έπνιξε το λιοντάρι, που είχε τόσο μεγάλη παρρησία του Αγίου Πνεύματος, λέει: Ελέησέ με, Θεέ, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψε το ανόμημά μου. Ενώ ήμουν άνθρωπος γεωργός, με έκανες βασιλιά· και αφού έγινα βασιλιάς, με κατέστησες προφήτη· στον πόλεμο με έκανες να νικήσω, καταβάλλοντας τον Γολιάθ όχι με τη φυσική δύναμη του σώματος, αλλά με τη δύναμη της πίστεως· με περιέβαλες με πορφύρα· άλλον απέβαλες και εμένα έφερες στη θέση του· μου χάρισες πλούτο.

Ο καλός ποιμένας προσκάλεσε τους αμνούς και, αφού τους διέσωσε, τους έκλεισε μέσα στη μάνδρα, και, αφού τους άρπαξε από τον αλλότριο, με δυνατή σφενδόνα τραυμάτισε αυτόν τον εχθρό των πάντων. Αυτός, λοιπόν, πάλι, αφού κατήγαγε τη νίκη, όπως ακριβώς ο Δαβίδ εναντίον του Γολιάθ, λιθοβολώντας και καταβάλλοντας όλες τις δόλιες αιρέσεις, του δεινού Σαβελλίου, του Νεστορίου, του Αρείου και των λοιπών αιρεσιαρχών, ο μέγας μύστης της χάριτος του Θεού.