Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 18:16

Λοιπόν, οι φράσεις «Εις το τέλος, τω Δαυΐδ» και «μη διαφθείρης», καθώς και η «στηλογραφία», έχουν ήδη ειπωθεί στη σειρά για τρίτη φορά· όμως, η μεν πρώτη υποδήλωνε διαφορετική χρονική περίσταση, την οποία φανέρωνε η επιγραφή λέγοντας: «Όταν τον συνέλαβαν οι αλλόφυλοι στη Γεθ»· η δε δεύτερη: «Όταν αυτός διέφευγε από το πρόσωπο του Σαούλ στο σπήλαιο»· εδώ όμως αναφέρει: «Όταν έστειλε ο Σαούλ ανθρώπους και φρουρούσαν το σπίτι του για να τον θανατώσουν». Η αιτία της επιβουλής του Σαούλ εναντίον του Δαβίδ ήταν ο φθόνος. Επειδή, δηλαδή, κέρδισε τη νίκη εναντίον του αλλοφύλου Γολιάθ και υμνούνταν γι' αυτό από όλους, για τον λόγο αυτόν παρακινήθηκε να τον θανατώσει· και μάλιστα όταν είδε ότι ο Κύριος ήταν μαζί με τον Δαβίδ, το οποίο και ο ίδιος το αντελήφθη πάρα πολύ καλά, και ότι όλος ο Ισραήλ και ο Ιούδας αγαπούσαν τον Δαβίδ. Ακόμη περισσότερο άναψε η ζηλοτυπία του, καθώς τον έβλεπε να επικρατεί στους πολέμους με τη συνέργεια και τη βοήθεια του Θεού. Λέει, λοιπόν, η Γραφή: «Και είδε ο Σαούλ ότι ο Κύριος ήταν μαζί με τον Δαβίδ, και όλος ο Ισραήλ τον αγαπούσε. Και άρχισε να φοβάται τον Δαβίδ ακόμη περισσότερο. Και έγινε ο Δαβίδ εχθρός του Σαούλ για όλες του τις ημέρες». Όταν δε πάλι άρχισε να γίνεται πόλεμος, και ο Δαβίδ ενδυναμώθηκε, και πολέμησε τους αλλοφύλους, και τους κατάφερε μεγάλο πλήγμα, και έφυγαν από μπροστά του, πάλι το πνεύμα του φθόνου έπνιγε τον Σαούλ, ώστε πλέον ήθελε να δολοφονήσει με τα ίδια του τα χέρια αυτόν τον άνδρα.

Επομένως, ακόμη και αν δεν είχε κατορθώσει τίποτε άλλο, γι' αυτό και μόνο θα έπρεπε να τον αγαπά περισσότερο, διότι, ενώ έλαβε τόσο μεγάλη αφορμή για να επιτεθεί και να σφετεριστεί την εξουσία, εκείνος συνέχισε να διατηρεί την πρέπουσα σε αυτόν επιείκεια. Διότι δεν τον έκαναν αλαζόνα όχι μόνο τα προηγούμενα, αλλά ούτε και τα μεταγενέστερα, παρότι ήταν πολύ μεγαλύτερα. Ποια είναι λοιπόν αυτά; Ο Δαβίδ ήταν συνετός, λέγει, σε όλες τις οδούς του, και ο Κύριος ο Παντοκράτωρ ήταν μαζί του, και όλος ο Ισραήλ και ο Ιούδας αγαπούσαν τον Δαβίδ, επειδή αυτός έβγαινε και έμπαινε ηγούμενος μπροστά από τον λαό. Και η Μελχόλ, η θυγατέρα του Σαούλ, και όλος ο Ισραήλ τον αγαπούσε. Και αναδείχθηκε συνετότερος από όλους τους δούλους του Σαούλ· και τιμήθηκε το όνομά του πάρα πολύ. Και ο Ιωνάθαν, ο υιός του Σαούλ, αγαπούσε τον Δαβίδ πάρα πολύ. Αλλά όμως, παρόλο που προσήλκυσε όλο τον λαό και τον οίκο του βασιλέως, και επικρατούσε παντού στους πολέμους, και πουθενά δεν αποτύγχανε, και μολονότι έλαβε τέτοιες ανταμοιβές αντί για εκείνες τις ευεργεσίες του, δεν παραφερόταν από αλαζονεία, ούτε επιθυμούσε τη βασιλεία, ούτε εκδικήθηκε τον εχθρό του, αλλά συνέχιζε να ευεργετεί και να διεξάγει με επιτυχία τους πολέμους για χάρη του. Ποιον άνθρωπο, όσο αποθηριωμένος και άγριος κι αν ήταν, δεν θα τον έπειθαν αυτά να παραμερίσει την έχθρα και να απαλλαγεί από τον φθόνο;