Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 2:15

Όταν δε πάλι στρέψω το βλέμμα μου προς τα παιδιά του ιερέα Ηλί και απασχολήσω τον νου μου με εκείνη την ιστορία, ανακαλύπτω μια σειρά συμφορών συνδεδεμένων μεταξύ τους από μία αρχή, την αρχή της γαστριμαργίας και του κορεσμού. Διότι και εκείνοι, κάνοντας την ιεροσύνη του πατέρα τους αφορμή για ηδυπάθεια και απόλαυση, βεβήλωναν τις θυσίες και προσέφεραν τις απαρχές των σφαγίων στην κοιλιά τους, πριν από τον Θεό. Ακολουθούσε δε και η πορνεία, η αμαρτία που είναι αδελφή της τρυφηλότητας, και σε όλα αυτά η κρίση του Θεού επέφερε αυστηρή και αμείλικτη την τιμωρία. Εξαιτίας τους, λοιπόν, ένα εχθρικό έθνος εκστράτευσε εναντίον των Ιεροσολύμων. Και για να συντομεύσει ο λόγος το πλήθος των θλιβερών αυτών διηγήσεων, οι μεν ακόλαστοι νέοι έπεσαν στο πεδίο της μάχης, η δε πατρίδα κινδύνευσε μαζί με αυτούς που αμάρτησαν, η κιβωτός του Θεού αιχμαλωτίστηκε και οδηγήθηκε μακριά από τους εχθρούς, ο γέροντας ιερέας πέθανε ακούγοντας τις αγγελίες των συμφορών, και ένα τόσο μεγάλο σμήνος δεινών επήλθε στην πόλη εξαιτίας της ηδονής του λάρυγγα.

Όσα αφιερώνονταν για να γίνουν οσμή ευωδίας, μοσχάρια τυχόν ή πρόβατα, προσφέρονταν μεν εν μέρει στο θυσιαστήριο, εξαιρουμένων των εντοσθίων, των ποδιών, της κεφαλής και του λίπους, κάποιες φορές και των νεφρών· με τα υπολείμματα δε έτρεφαν τους ιερείς. «Διότι εκείνοι που τρώνε τις θυσίες, είναι κοινωνοί του θυσιαστηρίου», όπως είπε και ο θεσπέσιος Παύλος. Ήταν λοιπόν ανάγκη να αφιερώνεται στον Θεό από τον προσφέροντα το ανάλογο μέρος, σύμφωνα με τον νόμο που ταίριαζε στο καθένα, και με το υπόλοιπο σώμα της θυσίας να συντηρούνται οι λειτουργοί. Αν όμως κάποιος αποστερούσε ολόκληρο το δώρο και το διέθετε για τις δικές του ανάγκες, χωρίς να έχει προσφέρει τίποτα, καταδικαζόταν από τον νόμο, επειδή έφαγε τα άγια. Αυτό ακριβώς έκαναν οι γιοι του ιερέα Ηλεί, οι οποίοι άρπαζαν πριν από τις θυσίες και βεβήλωναν τα ιερά, λέγοντας με τον πιο ανόσιο τρόπο σε όσους έρχονταν να θυσιάσουν: «Δώσε κρέας για να το ψήσει ο ιερέας». Αλλά εκείνες οι πράξεις, ως εκούσιες και επειδή περιείχαν απροκάλυπτη ύβρη, τιμωρούνταν αναλόγως. «

Γ'. Ακούω για τον Ναδάβ και τον Αβιούδ ότι, επειδή θυμίασαν μόνο με «ξένο» πυρ, εξολοθρεύτηκαν από «ξένο» πυρ, τιμωρούμενοι ακριβώς από εκείνα με τα οποία ασέβησαν, και βρήκαν τον ίδιο χρόνο και τόπο για την καταστροφή τους που είχαν για την ασέβειά τους· και ούτε ο πατέρας τους, ο Ααρών, ο δεύτερος μετά τον Μωυσή ενώπιον του Θεού, δεν στάθηκε αρκετός για τη σωτηρία τους. Γνωρίζω, επίσης, και τον ιερέα Ηλί, καθώς και λίγο αργότερα τον Οζά· τον πρώτο, που κλήθηκε να λογοδοτήσει για την παρανομία των παιδιών του, τα οποία τολμούσαν να παίρνουν τις απαρχές από τις θυσίες πριν από τον χρόνο των λεβήτων, παρόλο που ο ίδιος δεν αποδεχόταν την ασέβειά τους, αλλά τους είχε επιτιμήσει πολλές φορές· τον δε δεύτερο, ο οποίος, επειδή άγγιξε την Κιβωτό την ώρα που κλονίστηκε από το βόδι, την έσωσε μεν, ο ίδιος όμως χάθηκε, καθώς ο Θεός προστάτευε τον σεβασμό που άρμοζε στην Κιβωτό.

Δεν εξολόθρευσε τον Ισραήλ στην έρημο η επιθυμία για τα κρέατα και τις χύτρες, μέσα στο αμέτρητο σμήνος και το πλήθος των βασάνων και των πειρασμών; Δεν έκανε τον Οφνί και τον Φινεές βορά των εχθρών και των ξιφών η λυσσασμένη γαστέρα, και η αρπαγή των κρεάτων και η κραιπάλη, και η μανία για τις γυναίκες, αφού τους απέκοψε από την ιερωσύνη και την κιβωτό, από την εξουσία των φυλών, και από τη δόξα και την τιμή; Δεν κατέστησε η κρεοφαγία και τους ιερείς της αισχύνης επί του Ηλία άξιους της μαχαίρας; Δεν παρέδωσε στην απώλεια η όρεξη της κοιλιάς και η επιθυμία για φαγητά και τους λάτρεις του Βηλ, οι οποίοι ξεσκεπάστηκαν από τη στάχτη; Αντιθέτως, δεν διέσωσε τον Νώε και τους δικούς του από τον κλύδωνα εκείνης της παράδοξης θάλασσας η νηστεία και η άρνηση της συνουσίας, αφού έτρωγαν μεν σπόρους, αλλά δεν συνευρίσκονταν με τις συζύγους τους σε σαρκική ένωση; Διότι άκουσε τη Γραφή που προστάζει τον Νώε: «Μπες στην κιβωτό εσύ και οι γιοι σου, και η γυναίκα σου και οι γυναίκες των γιων σου». Χωριστείτε, λέει, οι άνδρες μόνοι σας, και οι γυναίκες μόνες σας. Η πορνεία και η ασέλγεια σωφρονίζονται με τα ύδατα που επέρχονται· εσείς λοιπόν μην πλησιάσετε ούτε καν την αμίαντη κοίτη. Και ως απόδειξη αυτού, πάλι όταν έβγαιναν από την κιβωτό, αυτά αναφέρει: «Βγες από την κιβωτό εσύ και η γυναίκα σου, και οι γιοι σου, και οι γυναίκες των γιων σου». Το αμαρτωλό γένος έχει πλέον εξαλειφθεί.

Όλοι αυτοί πορεύονται την οδό του Θεού και πλησιάζουν στη μεγάλη πόλη, και μέσω του θανάτου θα εισαχθούν στην ανείπωτη χαρά των αγαθών που έχουν αποταμιευθεί για όλους όσοι αγάπησαν τον Θεό. Όσους, λοιπόν, βλέπουμε στα φανερά να συμπεριφέρονται σωστά, τους αποδεχόμαστε· αν όμως δυστροπούν, τους επαναφέρουμε και τους καθοδηγούμε όσο είναι δυνατόν. Τα κρυφά, όμως, εναπόκεινται σε εμάς και στον Θεό; Ας μην πράττει, λοιπόν, κανείς από εσάς στα κρυφά, σαν να βρίσκεται στο σκοτάδι, τα αθέμιτα· διότι δεν θα περάσει απαρατήρητος από τον μεγάλο οφθαλμό, έστω κι αν ξεφύγει από εμάς. Διότι ως προς αυτά απαλλασσόμαστε από την ευθύνη και εμείς, αλλά μακάρι να μη δω εγώ κάτι τέτοιο σε εσάς· δεν γνωρίζω, όμως, μήπως παρευρίσκεται και κάποιος Ιούδας ανάμεσα στους έντεκα· μήπως και κάποιος δόλιος Γιεζή βρίσκεται μαζί με τον δάσκαλο, και αποκομίσει αιώνια λέπρα στην ψυχή του· μήπως και ανάμεσά σας βρίσκονται κάποιοι σαν τους γιους του ιερέα Ηλεί, ακόρεστοι, που τρώνε στα κρυφά, όπως εκείνοι τα κρέατα, και εξοργίζουν τον Θεό, των οποίων το τέλος θα είναι οικτρότατο και κακό, τόσο για εμένα τον αμαρτωλό, που υπερβαίνω τον Ηλεί, όσο και για εσάς που έχετε εξομοιωθεί με τους γιους εκείνου.