Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 2:35

Ψ. ΙΘ΄. Και ήλθε άνθρωπος του Θεού προς τον Ηλεί και είπε: Αυτά λέγει ο Κύριος, ο Κύριος· και στη συνέχεια: και θα αναδείξω για τον εαυτό μου έναν πιστό ιερέα, ο οποίος θα πράξει όλα όσα βρίσκονται στην καρδιά μου και στην ψυχή μου· και θα οικοδομήσω για αυτόν έναν στερεό οίκο, και θα πορεύεται ενώπιον του χρισμένου μου όλες τις ημέρες· και καθένας που θα απομείνει στον οίκο θα έρχεται να τον προσκυνήσει για έναν ασημένιο οβολό και για ένα καρβέλι ψωμί, λέγοντας: Τοποθέτησέ με σε μία από τις ιερατικές σου θέσεις για να φάω ψωμί.

Κανείς άλλος παρά μόνο ο κατά την τάξη του Μελχισεδέκ ιερέας του Ύψιστου Θεού, ο Ιησούς Χριστός ο Σωτήρας μας, τον οποίο έχουμε ως μέγα αρχιερέα κατά τον απόστολο και ο οποίος έχει διασχίσει τους ουρανούς, έπραξε όλα όσα ήταν στην καρδιά του Πατέρα, γενόμενος υπήκοος σε αυτόν μέχρι και θανάτου. Γι' αυτό και ο Πατέρας, αφού τον ανέστησε, του οικοδόμησε πιστό οίκο, δηλαδή την εκκλησία που συνίσταται από λογικούς, ζωντανούς και αληθινά πιστούς λίθους. Σε αυτόν έρχονται να προσκυνήσουν όσοι πίστεψαν σε αυτόν, χωρίς να αποστρέφονται τον ασημένιο οβολό, ούτε σωματικά τη χήρα που προσφέρει τον κοδράντη για τη βοήθεια όσων έχουν ανάγκη, ούτε βέβαια νοητά την ψυχή που στηρίζεται μόνο στην πίστη, ή εκείνην που προσφέρει, ανάλογα με τη δύναμη των νοητών της υπαρχόντων, όσα συμβάλλουν στην οικοδομή και την ωφέλεια των υπολοίπων. Εξέλεξε λοιπόν τα μωρά του κόσμου, και τα ασθενή, και τα φτωχά, και τα εξουθενωμένα, και τα μη όντα, χωρίς να τα περιφρονεί, ούτε τέτοιου είδους ψυχές· απεναντίας, ως φιλάνθρωπος Λόγος του Θεού, αποδέχεται και αυτές για την προθυμία τους, τις οποίες και κατατάσσει με θεία κρίση, ανάλογα με την αξία τους, σε διάφορες μονές του ιερατείου του, αξιώνοντάς τες τον άρτο της αιώνιας ζωής που προέρχεται από τον ίδιο.

Το δε «και θα πορεύεται ενώπιον του χριστού μου όλες τις ημέρες», έχει ειπωθεί για τους αγίους μέσα στην Εκκλησία, οι οποίοι προσαγορεύονται και αυτοί χριστοί, σύμφωνα με το «μην αγγίζετε τους χριστούς μου»· διότι προς αυτούς ελέχθη από τον Σωτήρα και στο Ευαγγέλιο: «Ιδού, εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες, έως τη συντέλεια του αιώνος». Επειδή όμως τα χωρία αυτά απαιτούν μεγαλύτερη αποσαφήνιση, θα αρκεστούμε σε αυτά που ελέχθησαν με συντομία, στο μέτρο του δυνατού.

Και σε αυτό το σημείο μνημονεύει ονομαστικά τον Χριστό, τον νοούμενο ως άνθρωπο Σωτήρα μας, του οποίου λέει ότι θα υψωθεί το κέρας, φανερώνοντας την αόρατη δύναμη που υπάρχει σε αυτόν και τη βασιλεία του· διότι είναι συνήθεια της Γραφής να ονομάζει τη βασιλεία κέρας. Αναφέρεται δε και στον πη΄ ψαλμό: «και στο όνομά μου θα υψωθεί το κέρας του». 〈Από το πρώτο βιβλίο των Βασιλειών〉. «Ιδού έρχονται ημέρες, λέγει, που θα εξολοθρεύσω το σπέρμα σου και το σπέρμα του οίκου του πατρός σου· και δεν θα υπάρξει πρεσβύτης στον οίκο μου.» Αφού είπε αυτά προς τον Ηλεί ο θείος χρηματισμός, προσθέτει στη συνέχεια λέγοντας: «Και θα αναδείξω για τον εαυτό μου ιερέα πιστό, ο οποίος θα πράξει όλα όσα υπάρχουν στην καρδιά μου και στην ψυχή μου· και θα του οικοδομήσω οίκο πιστό, και θα πορεύεται ενώπιον του χριστού μου όλες τις ημέρες».

Αφού ο θείος λόγος απείλησε με απομάκρυνση και αποβολή όσους δεν ιερουργούν με τον ορθό τρόπο, υπόσχεται ότι θα εγκαταστήσει άλλον ιερέα, από άλλο γένος, για τον οποίο και λέει ότι «θα διέρχεται ενώπιον του χριστού του», ή «θα περιπατεί ενώπιον του χρισμένου του», όπως ερμήνευσε ο Ακύλας, ή όπως ο Σύμμαχος, «θα αναστρέφεται έμπροσθεν του χριστού του». Και ποιος θα μπορούσε να είναι αυτός παρά κάθε ένας που προσέρχεται με ευσέβεια στην ιερουργία του Χριστού του Θεού, για τον οποίο ο ίδιος ο Θεός των όλων, ως «σοφός αρχιτέκτων» και οικοδόμος, υπόσχεται ότι θα οικοδομήσει τον οίκο της εκκλησίας, μην εννοώντας άλλον οίκο παρά την εκκλησία που συστάθηκε στο όνομα του Χριστού σε ολόκληρη την οικουμένη, όπου κάθε ένας που έχει ιερωθεί μέσω του Χριστού του Θεού λέγεται ότι θα πράττει, μέσα από τις πνευματικές λειτουργίες, τα ευάρεστα και εκείνα που επιθυμεί ο Θεός, δεδομένου ότι ομολογείται μέσω της προφητείας του Ησαΐα ότι όσα επιτελούνταν με το αίμα ταύρων και τράγων, σύμφωνα με την παλαιά τυπική λατρεία, έχουν πλέον μισηθεί από τον Θεό;

Διότι λέγει ως εξής: «έως χριστού ηγουμένου εβδομάδες επτά», το οποίο είναι σαράντα εννέα έτη· διότι κατά το εικοστό πρώτο έτος βλέπει αυτά ο Δανιήλ στη Βαβυλώνα. Επομένως, όταν τα σαράντα εννέα έτη προστεθούν στο εικοστό πρώτο έτος, συμπληρώνονται τα εβδομήντα έτη, για τα οποία μίλησε ο μακάριος [προφήτης] Ιερεμίας, ότι δηλαδή «για εβδομήντα έτη» θα παραμείνει έρημο το αγιαστήριο από την αιχμαλωσία που τους συνέβη επί Ναβουχοδονόσορα, και μετά από αυτά θα επιστρέψει ο λαός, και θα προσφερθεί θυσία και προσφορά από τον «χριστό ηγούμενό» τους. Και για ποιον χριστό μιλάει, παρά για τον Ιησού του Ιωσεδέκ, ο οποίος επέστρεψε τότε μαζί με τον λαό, και κατά το εβδομηκοστό έτος, όταν ανοικοδομήθηκε το αγιαστήριο, προσέφερε θυσία σύμφωνα με τον νόμο; Διότι όλοι οι βασιλείς και οι ιερείς ονομάζονταν χριστοί επειδή χρίονταν με το άγιο έλαιο, το οποίο είχε παρασκευάσει παλαιά ο Μωυσής. Αυτοί, λοιπόν, έφεραν μαζί τους το κύριο όνομα, προμηνύοντας τον τύπο και προφανερώνοντας την εικόνα, μέχρις ότου προσήλθε ο εξ ουρανών τέλειος βασιλιάς και ιερέας, ο Χριστός, ο οποίος μόνος έπραξε το θέλημα του Πατρός, όπως είναι γραμμένο στα βιβλία των Βασιλειών: «και θα αναδείξω για τον εαυτό μου πιστό ιερέα, ο οποίος θα πράξει τα πάντα σύμφωνα με την καρδιά μου».