Τὰ δὲ ἐναντία πρὸς τὰ ὁμογενῆ πάντως τὴν συγγένειαν ἔχει. Οὐ γὰρ δύναται δένδρον καλὸν καρποὺς πονηροὺς ποιεῖν. Εἰ τοίνυν βαρυκάρδιός τις ὢν, καθώς φησιν ἡ γραφὴ, καὶ τὸ ψεῦδος ζητῶν κατατολμᾷ τῶν τῆς προςευχῆς ῥημάτων, γινωσκέτω ὅτι οὐ τὸν οὐράνιον ὁ τοιοῦτος πατέρα καλεῖ, ἀλλὰ τὸν καταχθόνιον, ὃς αὐτός τε ψεύστης ἐστὶν καὶ τοῦ ἐν ἑκάστῳ συνισταμένου ψεύδους πατὴρ γίνεται, Ἐκεῖνος ἁμαρτία καὶ ἁμαρτίας πατήρ. Διὰ τοῦτο οἱ ἐμπαθεῖς τὴν ψυχὴν ὀργῆς τέκνα παρὰ τοῦ ἀποστόλου προςαγορεύονται, καὶ ὁ τῆς ζωῆς ἀποστὰς ἀπωλείας υἱὸς ὀνομάζεται, καί τις βλακώδης καὶ θηλυδρίας υἱὸς κορασίων αὐτομολούντων προςηγορεύθη. Ὡςαύτως καὶ ἐκ τοῦ ἐναντίου οἱ λαμπροὶ τὴν συνείδησιν υἱοὶ φωτὸς καὶ ἡμέρας προςαγορεύονται, καὶ δυνάμεως υἱοὶ ἕτεροι οἱ πρὸς τὴν θείαν ἰσχὺν ἑαυτοὺς τονώσαντες. Ὅταν τοίνυν πατέρα τὸν θεὸν λέγειν ἡμᾶς ἐν τῇ προςευχῇ διδάσκῃ ὁ κύριος, οὐδὲν ἕτερόν μοι δοκεῖ ποιεῖν ἢ τὸν ὑψηλόν τε καὶ ἐπηρμένον ἡμῖν νομοθετεῖν βίον· οὐ γὰρ δὴ ψεύδεσθαι διδάσκει ἡμᾶς ἡ ἀλήθεια, ὥστε λέγειν ὃ μή ἐσμεν καὶ ὀνομάζειν ὃ μὴ πεφύκαμεν, ἀλλὰ πατέρα λέγοντας ἑαυτῶν τὸν ἄφθαρτόν τε καὶ δίκαιον καὶ ἀγαθὸν, ἐπαληθεύειν τῷ βίῳ τὴν ἀγχιστείαν.
Μετάφραση
Τα δε αντίθετα έχουν οπωσδήποτε συγγένεια με όσα ανήκουν στο ίδιο γένος με αυτά. Διότι δεν μπορεί ένα καλό δέντρο να παράγει σαπρούς καρπούς. Εάν, λοιπόν, κάποιος είναι βαρυκάρδιος, καθώς λέει η Γραφή, και επιζητώντας το ψέμα αποτολμά να προφέρει τα λόγια της προσευχής, ας γνωρίζει ότι ένας τέτοιος άνθρωπος δεν αποκαλεί πατέρα τον επουράνιο, αλλά τον καταχθόνιο, ο οποίος είναι και ο ίδιος ψεύστης και γίνεται πατέρας του ψεύδους που δημιουργείται μέσα στον καθένα. Εκείνος είναι αμαρτία και πατέρας της αμαρτίας. Γι' αυτό, εκείνοι που έχουν εμπαθή ψυχή ονομάζονται από τον Απόστολο «τέκνα οργής», και εκείνος που έχει αποστατήσει από τη ζωή ονομάζεται «υιός απωλείας», και κάποιος νωθρός και θηλυπρεπής ονομάστηκε «υιός κορασίων που αυτομολούν». Ομοίως, και από την αντίθετη πλευρά, εκείνοι που έχουν λαμπρή συνείδηση ονομάζονται «υιοί φωτός και ημέρας», ενώ άλλοι ονομάζονται «υιοί δυνάμεως», διότι έχουν ενδυναμώσει τον εαυτό τους με τη θεία ισχύ. Όταν λοιπόν ο Κύριος μας διδάσκει να αποκαλούμε τον Θεό Πατέρα στην προσευχή, μου φαίνεται ότι δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να ορίζει ως νόμο για εμάς έναν υψηλό και εξυψωμένο βίο· διότι, βεβαίως, η Αλήθεια δεν μας διδάσκει να ψευδόμαστε, ώστε να λέμε αυτό που δεν είμαστε και να ονομάζουμε αυτό που δεν έχουμε από τη φύση μας, αλλά, αποκαλώντας Πατέρα μας τον άφθαρτο, τον δίκαιο και τον αγαθό, να επιβεβαιώνουμε με τον βίο μας αυτή τη συγγένεια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες