Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 21:10

Του ιδίου εις τον ΛΓ΄ Ψαλμό. Του Δαβίδ, όταν αλλοίωσε το πρόσωπό του ενώπιον του Αβιμέλεχ, και εκείνος τον απέλυσε, και αναχώρησε. Το νόημα του ψαλμού στρέφεται γύρω από δύο υποθέσεις. Τόσο τα όσα έγιναν από τον Δαβίδ στη Νόμβα, την πόλη των ιερέων, φαίνεται να συνδέονται στενά με την επιγραφή, όσο και τα όσα συνέβησαν στη Γεθ ενώπιον του Αγχούς, του βασιλιά των αλλοφύλων.

Πότε άλλαξε το πρόσωπό του, και ποιος ήταν ο Αβιμέλεχ, ή πώς τον απέλυσε, είναι αναγκαίο να πούμε, συνθέτοντας την αφήγηση από τις Ιερές Γραφές. Διωκόταν, λοιπόν, κατά καιρούς από τον Σαούλ ο τρισμακάριος Δαβίδ. Επειδή δεν μπορούσε ακόμη να του αντισταθεί, καθώς όλος ο μάχιμος στρατός του Ισραήλ ακολουθούσε μέχρι τότε τα προστάγματα εκείνου, αποφάσισε να διαφύγει προς τον Αγχούς, τον βασιλιά της Γεθ, δηλαδή των αλλοφύλων, έχοντας ως σύμβουλο τον Ιωνάθαν. Έπειτα, συνεχίζοντας την οδοιπορία του, συνάντησε τον ιερέα Αβιμέλεχ στην πόλη Νομβάν. Και έκρυψε μεν το γεγονός της φυγής του, είπε δε ότι είχε αποσταλεί από τον βασιλιά, ζητώντας μάλιστα και τη ρομφαία του Γολιάθ. Και δεν ομολόγησε ότι αυτός ήταν ο Δαβίδ που είχε χριστεί βασιλιάς από το χέρι του θεσπέσιου προφήτη Σαμουήλ, αλλά, σαν να ήταν ένας από τους κοινούς ανθρώπους, ζητούσε από αυτόν άρτους. Εκείνος, όμως, του είπε ότι δεν υπήρχαν άλλοι κοντά του, παρά μόνο οι άρτοι της προθέσεως σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσή.

Ο Σύμμαχος όμως, λέγοντας: «Του Δαβίδ, όταν μεταμόρφωσε τη συμπεριφορά του μπροστά στον Αβιμέλεχ», υπέδειξε μια άλλη έννοια, ισχυριζόμενος ότι η συμπεριφορά του Δαβίδ αλλοιώθηκε μπροστά στον Αβιμέλεχ, επειδή, όταν ρωτήθηκε ποια ήταν η αιτία του ταξιδιού του, είπε ψέματα και εξαπάτησε τον ιερέα. Διότι ήταν ξένο προς τη συμπεριφορά του Δαβίδ να χρησιμοποιήσει απάτη, και, χρησιμοποιώντας την εκείνον τον καιρό, αλλοίωσε τη συμπεριφορά του, σύμφωνα με τον Σύμμαχο. Με βάση δε τα λεγόμενα, θα εφαρμόσεις και την ερμηνεία των Εβδομήκοντα στην ιστορία του Αβιμέλεχ, η οποία αναφέρει ότι ο Δαβίδ αλλοίωσε το πρόσωπό του ενώπιον του Αβιμέλεχ, εξαιτίας του ότι δεν του αποκάλυψε την αληθινή αιτία της φυγής του, αλλά τον εξαπάτησε λέγοντας άλλα αντί άλλων· με αποτέλεσμα να λάβει από αυτόν και τη ρομφαία του Γολιάθ, και να γίνει σε αυτόν αιτία καταστροφής. Διότι, όταν αργότερα ο Σαούλ έμαθε τα πεπραγμένα, έστειλε ανθρώπους και θανάτωσε τόσο τον ίδιο τον Αβιμέλεχ όσο και όλους τους ιερείς του Κυρίου, και πάταξε τη Νοβ, την πόλη των ιερέων. Και όλα αυτά συνέβησαν επειδή ο Δαβίδ αλλοίωσε τη συμπεριφορά του ή το πρόσωπό του ενώπιον του Αβιμέλεχ.

Παίρνοντας εμένα ως παράδειγμα, όλοι οι πράοι και οι ταπεινοί και οι επιεικείς, ένεκα της ευλάβειάς τους προς τον Θεό, ας λάβουν θάρρος και ας γεμίσουν από ευφροσύνη, προσδοκώντας τα ίδια με εμένα, και θέτοντας την ελπίδα τους στον ίδιο τον Κύριο. Και επειδή αναχωρούσε παίρνοντας από τον Αβιμέλεχ και τη ρομφαία του Γολιάθ του αλλόφυλου: «Αλλά ούτε και για αυτό», λέει, «θα καυχηθώ, παρά μόνο για τον Κύριο, διά του οποίου απέκτησα αυτή τη ρομφαία»· έτσι που και ο ιερέας του είπε: «Ιδού η ρομφαία του Γολιάθ του Φιλισταίου, τον οποίο πάταξας στην κοιλάδα Ηλά, και αυτή είναι τυλιγμένη σε ιμάτιο. Εάν θέλεις να την πάρεις, πάρε την, επειδή δεν υπάρχει άλλη εκτός από αυτήν». Ώστε ο Δαβίδ, ακούγοντας αυτά, είπε: «Στον Κύριο θα επαινεθεί η ψυχή μου». Μεγάλη δόξα έφερνε εκείνο το όπλο στον Δαβίδ, ο οποίος ήταν μεν ένα νεαρό παιδί που δεν γνώριζε καν να φέρει πολεμικά όπλα, αλλά με την πίστη του στον Θεό κατατρόπωσε τον Γολιάθ, ώστε για τον λόγο αυτό, ως ανάθημα, μόνο εκείνη η ρομφαία βρισκόταν αφιερωμένη στο ιερό· γεγονός που ακριβώς επισήμανε ο ιερέας λέγοντας: «Και δεν υπάρχει άλλη». Διότι δεν επιτρεπόταν να εναποτίθενται πολεμικά όπλα μέσα στη Σκηνή του Θεού· παρά μόνο εκείνη βρισκόταν αφιερωμένη εις ανάμνησιν της νίκης του Δαβίδ κατά του αλλόφυλου, εναποτεθειμένη σαν ένα ευχαριστήριο δώρο προς τον Θεό που του είχε χαρίσει τη νίκη.

Εκείνος δε, αφού σηκώθηκε απότομα από το τραπέζι, βγήκε στην πεδιάδα και έριξε τα βέλη· διότι και αυτό ήταν συμφωνημένο σημάδι. Και τρέχοντας πίσω από τον υπηρέτη του, ενώ ο Δαβίδ κρυβόταν κάπου εκεί, του λέει: «Βιάσου να φύγεις και μη σταθείς, διότι το βέλος βρίσκεται πιο πέρα από σένα». Ο Δαβίδ κατάλαβε τι σήμαιναν τα λόγια αυτά, και αφού αναχώρησε ο υπηρέτης, πέφτει πάνω στον Ιωνάθαν και κλαίει· εκείνος του παραγγέλλει να φύγει και να θυμάται τις συμφωνίες τους. Αυτές ήταν το να μην αποσύρει ποτέ το έλεος από τον οίκο του Ιωνάθαν, ούτε όσο αυτός θα ζούσε ούτε μετά τον θάνατό του. Έρχεται τότε ο Δαβίδ στον ιερέα Αβιμέλεχ. Τότε έφαγε τους άρτους της προθέσεως· πήρε δε και τη ρομφαία του Γολιάθ, ισχυριζόμενος ότι είχε σταλεί κάπου εσπευσμένα από τον βασιλιά. Και από εκεί πηγαίνει στον Αγχούς, έπειτα στην Οδολλάμ, και εμπιστεύεται την οικογένειά του στον βασιλιά του Μωάβ.