Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 21:12

Του ιδίου εις τον ΛΓ΄ Ψαλμό. Του Δαβίδ, όταν αλλοίωσε το πρόσωπό του ενώπιον του Αβιμέλεχ, και εκείνος τον απέλυσε, και αναχώρησε. Το νόημα του ψαλμού στρέφεται γύρω από δύο υποθέσεις. Τόσο τα όσα έγιναν από τον Δαβίδ στη Νόμβα, την πόλη των ιερέων, φαίνεται να συνδέονται στενά με την επιγραφή, όσο και τα όσα συνέβησαν στη Γεθ ενώπιον του Αγχούς, του βασιλιά των αλλοφύλων.

Διότι αλλοίωσε το πρόσωπό του και όταν συνομιλούσε με τον ιερέα Αβιμέλεχ, κρύβοντας αφενός τη φυγή του, και προσποιούμενος αφετέρου ότι δήθεν βιαζόταν να εκτελέσει κάποια βασιλική διαταγή, τότε που έλαβε και τους άρτους της προθέσεως, καθώς και τη ρομφαία του Γολιάθ. Αλλοίωσε δε το πρόσωπό του και όταν εγκλωβίστηκε ανάμεσα στους εχθρούς, επειδή αντιλήφθηκε ότι συζητούσαν μεταξύ τους και προετοιμάζονταν για άμυνα. Διότι είπαν, αναφέρει, οι υπηρέτες του Αγχούς μεταξύ τους: «Δεν είναι αυτός ο Δαβίδ, ο βασιλιάς της χώρας; Δεν είναι γι' αυτόν που έσερναν τον χορό λέγοντας, "Επάταξε ο Δαβίδ τις μυριάδες του, και ο Σαούλ τις χιλιάδες του";» Και φοβήθηκε, λέει, ο Δαβίδ ενώπιον του Αγχούς, και αλλοίωσε το πρόσωπό του μπροστά στα μάτια τους. Πώς λοιπόν η μεν επιγραφή τον ονομάζει Αβιμέλεχ, ενώ η ιστορική αφήγηση παραδίδει ως Αγχούς τον βασιλιά των Γετθαίων;