Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 21:13

Του ιδίου εις τον ΛΓ΄ Ψαλμό. Του Δαβίδ, όταν αλλοίωσε το πρόσωπό του ενώπιον του Αβιμέλεχ, και εκείνος τον απέλυσε, και αναχώρησε. Το νόημα του ψαλμού στρέφεται γύρω από δύο υποθέσεις. Τόσο τα όσα έγιναν από τον Δαβίδ στη Νόμβα, την πόλη των ιερέων, φαίνεται να συνδέονται στενά με την επιγραφή, όσο και τα όσα συνέβησαν στη Γεθ ενώπιον του Αγχούς, του βασιλιά των αλλοφύλων.

Διότι αλλοίωσε το πρόσωπό του και όταν συνομιλούσε με τον ιερέα Αβιμέλεχ, κρύβοντας αφενός τη φυγή του, και προσποιούμενος αφετέρου ότι δήθεν βιαζόταν να εκτελέσει κάποια βασιλική διαταγή, τότε που έλαβε και τους άρτους της προθέσεως, καθώς και τη ρομφαία του Γολιάθ. Αλλοίωσε δε το πρόσωπό του και όταν εγκλωβίστηκε ανάμεσα στους εχθρούς, επειδή αντιλήφθηκε ότι συζητούσαν μεταξύ τους και προετοιμάζονταν για άμυνα. Διότι είπαν, αναφέρει, οι υπηρέτες του Αγχούς μεταξύ τους: «Δεν είναι αυτός ο Δαβίδ, ο βασιλιάς της χώρας; Δεν είναι γι' αυτόν που έσερναν τον χορό λέγοντας, "Επάταξε ο Δαβίδ τις μυριάδες του, και ο Σαούλ τις χιλιάδες του";» Και φοβήθηκε, λέει, ο Δαβίδ ενώπιον του Αγχούς, και αλλοίωσε το πρόσωπό του μπροστά στα μάτια τους. Πώς λοιπόν η μεν επιγραφή τον ονομάζει Αβιμέλεχ, ενώ η ιστορική αφήγηση παραδίδει ως Αγχούς τον βασιλιά των Γετθαίων;

Έχοντας πληγεί από αυτόν τον λογισμό, ο οποίος και τη νύχτα και την ημέρα κατέτρωγε την ψυχή του χειρότερα και από τον σκόρο, δεχόταν στη συνέχεια και άλλα τραύματα, συνεχή και αλλεπάλληλα. Διότι και όταν ο Νάβαλ τον ύβρισε μέσω των υπηρετών του και τον αποκάλεσε δραπέτη και φυγάδα και αγνώμονα δούλο, δεν υπέμεινε τα λόγια αυτά χωρίς οδύνη· και όταν, αφού κατέφυγε στον Αγχούς, υποκρινόταν τους παράφρονες, και έπεφτε κάτω, διαστρέφοντας τα μάτια του και βγάζοντας πολύ αφρό από το στόμα του, έλιωνε από τη θλίψη του περισσότερο και από τους αληθινά δαιμονισμένους, αναλογιζόμενος σε ποια ανάγκη είχε περιέλθει αυτός που είχε τόσο πολύ ευεργετηθεί.

Πες λοιπόν: «Είμαι αδελφή του», ώστε να μου φερθούν καλά εξαιτίας σου, και να ζήσει η ψυχή μου χάρη σε εσένα. Και συνέβη, όταν ο Άβραμ εισήλθε στην Αίγυπτο, οι Αιγύπτιοι, βλέποντας ότι η γυναίκα του ήταν πάρα πολύ ωραία, την επαίνεσαν στον Φαραώ. Και τον Άβραμ τον μεταχειρίστηκαν καλά εξαιτίας της. Ο Θεός όμως τιμώρησε τον Φαραώ και τον οίκο του με μεγάλες και σκληρές πληγές εξαιτίας της Σάρας, της γυναίκας του Άβραμ. Τότε ο Φαραώ κάλεσε τον Άβραμ και του είπε: «Τι είναι αυτό που μου έκανες, και δεν μου φανέρωσες ότι είναι γυναίκα σου; Και εγώ την πήρα για γυναίκα μου· ορίστε, λοιπόν, η γυναίκα σου, πάρε την και φύγε». «Παροίκησε ο Αβραάμ στα Γέραρα. Είπε δε ο Αβραάμ για τη γυναίκα του: "Είναι αδελφή μου". Διότι φοβήθηκε να πει: "Είναι γυναίκα μου", μήπως τον σκοτώσουν οι άνδρες της πόλεως. Είπε ο Αβιμέλεχ στον Αβραάμ: "Τι είναι αυτό που μου έκανες;" Και ο Αβραάμ απάντησε: "Είπα μέσα μου: Άραγε δεν υπάρχει θεοσέβεια σε τούτο τον τόπο, και θα με σκοτώσουν εξαιτίας της"». Παρομοίως και ο Ισαάκ παροίκησε στα Γέραρα, και είπε για τη Ρεβέκκα τα ίδια. «Φοβήθηκε ο Δαβίδ από το πρόσωπο του Αγχούς, βασιλιά της Γεθ, και αλλοίωσε το πρόσωπό του· και παραφερόταν, και έπεφτε, και τα σάλια του έτρεχαν πάνω στη γενειάδα του». «Έστειλε η Ιεζάβελ μήνυμα στον Ηλία και είπε: Αυτά να μου κάνουν οι θεοί και αυτά να προσθέσουν, αν αύριο τέτοια ώρα δεν κάνω την ψυχή σου σαν την ψυχή ενός από αυτούς.»

Λίγο έλειψε, λοιπόν, να βρεθεί και πάλι ο Ανδρόνικος μπλεγμένος σε χειρότερα δεσμά και φυλακές, ή ακόμη και κάποιο ξίφος να του αφαιρέσει τη ζωή, αποκόπτοντας τις πολλές μετέπειτα περιπλανήσεις του. Όμως τότε τον βαθύνοα άνδρα τον έσωσε η δική του ευστροφία, συλλέγοντας από τους δικούς της κήπους τα κατάλληλα για την περίσταση φάρμακα, όπως ακριβώς είχε σώσει παλαιότερα τον Δαβίδ στη Γεθ η αλλοίωση του προσώπου του, ο θόρυβος του τυμπάνου και το παράφρονο τρέκλισμα των ποδιών. Διότι, αφού πήρε το ύφος ενός οικόσιτου δούλου που δραπετεύει από μακροχρόνια δεσμά, ικέτευε όσους τον συνέλαβαν να μην τον αψηφήσουν, καθώς είχε υποφέρει παλαιότερα πολλά δεινά από τον αφέντη του και τώρα επρόκειτο να τιμωρηθεί για τη φυγή του. Αποκαλούσε δε έτσι τον Χρυσοχοόπωλο, προσαρμόζοντας συγχρόνως την ελληνική γλώσσα στη βαρβαρική προφορά και προσποιούμενος ότι δεν καταλάβαινε καν τα περισσότερα από αυτήν. Και ο ίδιος ο Χρυσοχοόπωλος, δωροδοκώντας και παραπλανώντας τους φρουρούς, κατάφερε να απελευθερώσει τον Ανδρόνικο, ζητώντας τον και παραλαμβάνοντάς τον ως δικό του δραπέτη δούλο. Αναμφίβολα, ο Ανδρόνικος, φτάνοντας απροσδόκητα στο σπίτι του, που ονομάζεται του Βλάγγα, μόλις εμφανίστηκε χαιρέτησε τους αγαπημένους του για τον ερχομό του και ταυτόχρονα τους αποχαιρέτησε, αφού ελευθερώθηκαν τα πόδια του από τα σίδερα. Έπειτα, φτάνοντας στο Μελίβοτον και ανεβαίνοντας στα άλογα που βρίσκονταν εκεί, τα οποία του είχαν ετοιμαστεί για απόδραση, κατευθύνθηκε ίσια προς την Αγχίαλο.