Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 21:2

Βλέποντας δε ο Δαβίδ ότι εξυφαίνεται εναντίον του επιβουλή, κρύβεται έως την τρίτη ημέρα· και ο Δαβίδ γνωρίζει την τρίτη ημέρα, και συνάπτει συμφωνία με τον Ιωνάθαν, και έτσι φεύγει ο νικητής· όχι επειδή δεν είχε τη δύναμη να αμυνθεί απέναντι στον εχθρό, αλλά επειδή δεν ήθελε να στρέψει το ξίφος εναντίον εκείνου που είχε ευεργετηθεί από αυτόν· και παραδίδοντας μια για πάντα την κρίση στον Θεό, φεύγει και έρχεται μαζί με τους υπηρέτες του προς τον ιερέα Αβιμέλεχ. Όλα αυτά τα λέμε εξαιτίας της ιστορίας του Ευαγγελίου, για τον λόγο που ειπώθηκε από τον Σωτήρα: «Δεν διαβάσατε τι έκανε ο Δαβίδ, όταν πείνασε, πώς εισήλθε στον οίκο του Θεού και έφαγε τους άρτους της προθέσεως;». Έρχεται, λοιπόν, ο Δαβίδ προς τον ιερέα Αβιμέλεχ, οδοιπορώντας με λίγους. Εξεπλάγη ο Αβιμέλεχ και λέει: «Τι είναι αυτό που συνέβη, ώστε να οδοιπορεί μόνος ο στρατηλάτης, και ο επιφανής να κάνει την οδοιπορία του τόσο λιτή;». Ο Δαβίδ, όμως, δεν αποκαλύπτει την επιβουλή, αλλά αποσιωπά το γεγονός και λέει ότι έχει δώσει εντολή στους υπηρέτες στον τόπο που ονομάζεται «Πίστη στον Θεό». Σημείωσε και τούτο, ότι και στον Δαβίδ υπάρχει η πίστη, ένεκα Εκείνου που επρόκειτο να γεννηθεί από αυτόν, ο Οποίος λέει: «Ας γίνει σε σένα σύμφωνα με την πίστη σου». Και εδώ υπάρχουν εικόνες και ομοιότητες πραγμάτων. Ζητά άρτους ο Δαβίδ από τον Αβιμέλεχ.

Του ιδίου εις τον ΛΓ΄ Ψαλμό. Του Δαβίδ, όταν αλλοίωσε το πρόσωπό του ενώπιον του Αβιμέλεχ, και εκείνος τον απέλυσε, και αναχώρησε. Το νόημα του ψαλμού στρέφεται γύρω από δύο υποθέσεις. Τόσο τα όσα έγιναν από τον Δαβίδ στη Νόμβα, την πόλη των ιερέων, φαίνεται να συνδέονται στενά με την επιγραφή, όσο και τα όσα συνέβησαν στη Γεθ ενώπιον του Αγχούς, του βασιλιά των αλλοφύλων.

Και κάποτε, αφού είδε τον μακάριο Δαβίδ να εισέρχεται στον οίκο του Θεού, όταν έφαγε τους άρτους της προθέσεως, και αφού συνάντησε τον ιερέα Αβιμέλεχ, ανέφερε στον Σαούλ ότι συνοδεύεται από ελάχιστους, και ότι μπορεί εύκολα, αν του επιτεθεί, να τον πιάσει και με ευκολία να τον υποτάξει. Έτσι λοιπόν, ο Δωήκ τον πρόδωσε, αναγγέλλοντας στον Σαούλ ότι συναντήθηκε με τον Αβιμέλεχ στον οίκο του Θεού. Τον προφήτη όμως τον διέσωζε ο Δεσπότης των πάντων, και καθιστούσε μάταιο το εγχείρημα της δικής του κακοβουλίας.

Πότε άλλαξε το πρόσωπό του, και ποιος ήταν ο Αβιμέλεχ, ή πώς τον απέλυσε, είναι αναγκαίο να πούμε, συνθέτοντας την αφήγηση από τις Ιερές Γραφές. Διωκόταν, λοιπόν, κατά καιρούς από τον Σαούλ ο τρισμακάριος Δαβίδ. Επειδή δεν μπορούσε ακόμη να του αντισταθεί, καθώς όλος ο μάχιμος στρατός του Ισραήλ ακολουθούσε μέχρι τότε τα προστάγματα εκείνου, αποφάσισε να διαφύγει προς τον Αγχούς, τον βασιλιά της Γεθ, δηλαδή των αλλοφύλων, έχοντας ως σύμβουλο τον Ιωνάθαν. Έπειτα, συνεχίζοντας την οδοιπορία του, συνάντησε τον ιερέα Αβιμέλεχ στην πόλη Νομβάν. Και έκρυψε μεν το γεγονός της φυγής του, είπε δε ότι είχε αποσταλεί από τον βασιλιά, ζητώντας μάλιστα και τη ρομφαία του Γολιάθ. Και δεν ομολόγησε ότι αυτός ήταν ο Δαβίδ που είχε χριστεί βασιλιάς από το χέρι του θεσπέσιου προφήτη Σαμουήλ, αλλά, σαν να ήταν ένας από τους κοινούς ανθρώπους, ζητούσε από αυτόν άρτους. Εκείνος, όμως, του είπε ότι δεν υπήρχαν άλλοι κοντά του, παρά μόνο οι άρτοι της προθέσεως σύμφωνα με τον νόμο του Μωυσή.

Ο μεν Αγχούς, λοιπόν, ήταν βασιλιάς των αλλοφύλων που κατοικούσαν στη Γεθ· ο δε Αβιμέλεχ μνημονεύεται ως ιερέας του Θεού. Σε αυτόν εξιστορείται ότι είχε μεταβεί ο Δαβίδ πριν από την παρουσία του στον Αγχούς. Διότι λέει η Γραφή: «Και έρχεται ο Δαβίδ στη Νοβά προς τον ιερέα Αχιμέλεχ, και εξεπλάγη ο Αχιμέλεχ όταν τον συνάντησε, και του είπε: Γιατί είσαι μόνος και κανείς δεν είναι μαζί σου;»

Στη συνέχεια, το ιστορικό βιβλίο της Γραφής αναφέρει ότι ο Δαβίδ πηγαίνει στη Νοβά προς τον ιερέα Αχιμέλεχ· ενώ το βιβλίο των Ψαλμών μνημονεύει αυτήν την πράξη στον λγ΄ ψαλμό. Και πάλι, το βιβλίο των Βασιλειών αναφέρει: «Και αναχώρησε ο Δαβίδ από εκεί, και έρχεται, και διασώθηκε στο σπήλαιο Οδολλάμ»· ενώ το βιβλίο των Ψαλμών μνημονεύει αυτήν την ακολουθία στον νστ΄ ψαλμό. Και πάλι, μετά από αυτά, το βιβλίο των Βασιλειών κάνει μνεία του Δωήκ, πώς δηλαδή διέβαλε στον Σαούλ τον ιερέα Αχιμέλεχ· ενώ το βιβλίο των Ψαλμών, στον να΄ ψαλμό, επισημαίνει αυτήν τη χρονική στιγμή.