Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 21:7

Του ιδίου εις τον ΛΓ΄ Ψαλμό. Του Δαβίδ, όταν αλλοίωσε το πρόσωπό του ενώπιον του Αβιμέλεχ, και εκείνος τον απέλυσε, και αναχώρησε. Το νόημα του ψαλμού στρέφεται γύρω από δύο υποθέσεις. Τόσο τα όσα έγιναν από τον Δαβίδ στη Νόμβα, την πόλη των ιερέων, φαίνεται να συνδέονται στενά με την επιγραφή, όσο και τα όσα συνέβησαν στη Γεθ ενώπιον του Αγχούς, του βασιλιά των αλλοφύλων.

Αποτινάσσοντας δε σαν ζυγό τη βασιλεία υπό τον Θεό, προσέρχονταν λέγοντας στον μακάριο Σαμουήλ: «Κατάστησε σε εμάς βασιλιά για να μας κρίνει,» και τα εξής. Έπειτα, ενώ ο μακάριος Σαμουήλ τους εξήγγειλε τα δικαιώματα του βασιλιά και τους καταπτοούσε με πάρα πολλούς φόβους, αποτρέποντάς τους μάλιστα πολύ γρήγορα από αυτές τις σαθρές και ανόσιες σκέψεις, εκείνοι δεν έπαυαν να επιμένουν λέγοντας: «Όχι, αλλά θα υπάρξει βασιλεία σε εμάς.» <Και είπε ο Σαούλ στο παιδάριο, κ.τ.λ. Και τι θα φέρουμε; κ.τ.λ.> Του Κυρίλλου, από το κατά Ματθαίον. Είναι πάντοτε φυσικό ίδιον εκείνων που ωφελούνται, δηλαδή αυτών που έχουν μετέχει σε οποιαδήποτε ευχάριστα πράγματα, να θέλουν να ανταποδίδουν αμοιβές κατά τη δύναμή τους, και να ευφραίνουν με ισότιμες ή ακόμη και μεγαλύτερες τιμές. Και ως απόδειξη της ευγνωμοσύνης τους επιδεικνύουν πάντοτε σε αυτά προθυμία, εκείνοι στους οποίους ενυπάρχει αγαθός και ευγνώμων τρόπος. <Και εκεί ήταν ένα από τα παιδάρια του Σαούλ. —Και το όνομά του Δωήκ.> Του Κυρίλλου. Υπήρξε κάποιος άνδρας Ιδουμαίος στο γένος, που ονομαζόταν Δωήκ. Αυτός συναναστρεφόταν με τους δορυφόρους του μακάριου Δαβίδ, και ήταν κτηνοτρόφος, όμως άνδρας πικρός και βάρβαρος και από πουθενά μη έχοντας το γνήσιο. Συναντούσε δε κρυφά τον Σαούλ και του ανήγγειλε τις σκέψεις και όλα τα βουλεύματα, και υποσχόταν κατά καιρούς ότι και θα τον παραδώσει.

Και πάλι, προχωρώντας η πορεία του λόγου στα επόμενα, εφαρμόζει τα αινίγματα της ιστορίας καταλλήλως προς τα νοήματα που ανακαλύπτονται μέσω της πνευματικής προκοπής, όταν δηλαδή καταστεί άπρακτος εναντίον μας εκείνος ο Δωήκ ο Ιδουμαίος, ο οποίος βόσκει μέσα του την αμφίρροπη φύση των ημιόνων. Αυτό εξάλλου έχει ειπωθεί και στα προηγούμενα, ότι δηλαδή η αμαρτία υποδηλώνεται μέσω αυτού του ζώου. Διότι, όπως ακριβώς αυτή είναι καρπός εκείνου του αμφίρροπου δέντρου, τον οποίο η Γραφή ονομάζει καλό και πονηρό: καλό μεν, επειδή η αμαρτία έχει καλυφθεί με το δόλωμα της ηδονής, την οποία επιδιώκουν αντί για το αγαθό οι φίλοι του σώματος· πονηρό δε πάλι, διότι καταλήγει σε πικρό τέλος αυτό που τώρα επιδιώκεται με σπουδή ως καλό· έτσι είναι δυνατόν να δει κανείς στο εν λόγω ζώο τα σύμβολα και των δύο φύσεων, και του ίππου και του όνου. Ώστε ο ημίονος να είναι ταυτόχρονα και ίππος και όνος, όχι διαιρεμένα το καθένα, αλλά και τα δύο σε ένα, αφού η διπλή φύση των ζώων συγκεράστηκε για τη δημιουργία αυτού του νέου ζώου.