Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 24:10

Ας ακούσουμε, λοιπόν, και την ίδια την απολογία: «Γιατί ακούς τα λόγια του λαού, που λένε: Ιδού, ο Δαβίδ ζητά την ψυχή σου;» Και όμως, πιο πάνω από αυτά, ο συγγραφέας ανέφερε ότι όλος ο λαός ήταν με το μέρος του, και ήταν αρεστός στα μάτια των δούλων του βασιλιά, και ο γιος του άρχοντα και ολόκληρο το στρατόπεδο συντάσσονταν μαζί του. Πώς λοιπόν εδώ λέει ότι υπήρχαν εκείνοι που τον διέβαλλαν και τον συκοφαντούσαν, και παρόξυναν τον Σαούλ; Διότι το ότι δεν παρασύρθηκε από άλλους, αλλά ο ίδιος από μόνος του γέννησε αυτή την πονηρία και πολεμούσε τον δίκαιο, το φανέρωσε και ο συγγραφέας του βιβλίου, λέγοντας ότι από τον έπαινο γεννήθηκε ο φθόνος, και με την πάροδο του χρόνου αυξανόταν καθημερινά. Για ποιο λόγο, επομένως, μεταθέτει την αιτία σε άλλους, λέγοντας: «Γιατί ακούς τα λόγια του λαού σου που λένε: Ιδού, ο Δαβίδ ζητά την ψυχή σου;» Για να του δώσει τη δυνατότητα να αποκρούσει την πονηρία. Αυτό άλλωστε κάνουν συχνά και οι πατέρες στους γιους τους· όταν κάποιος από αυτούς βρει τον δικό του γιο διεφθαρμένο και να έχει διαπράξει πολλά κακά, ακόμη και αν είναι πεπεισμένος ότι από μόνος του και από δική του υπαιτιότητα παρεκτράπηκε προς την πονηρία, εντούτοις συχνά μεταθέτει τις κατηγορίες σε άλλον, λέγοντας τα εξής: «Γνωρίζω ότι το αμάρτημα δεν είναι δικό σου· άλλοι σε διέφθειραν και σε εξαπάτησαν· δικό τους είναι εξ ολοκλήρου το σφάλμα».

Διότι αυτός που τα ακούει αυτά, αφού αποστρέψει για λίγο το βλέμμα του από την κακία, θα μπορέσει ευκολότερα να επανέλθει στην αρετή, νιώθοντας ντροπή και κοκκινίζοντας, ώστε να μη φανεί ανάξιος της καλής εντύπωσης που υπάρχει γι' αυτόν. Αυτό έπραξε και ο Παύλος γράφοντας στους Γαλάτες. Μετά, λοιπόν, από εκείνους τους πολλούς και μακροσκελείς λόγους και τις ανείπωτες κατηγορίες που τους προσήψε, προς το τέλος της επιστολής, θέλοντας να απομακρύνει από αυτούς το βάρος της κατηγορίας, ώστε να ανασάνουν λίγο από τα εγκαλήματα και να μπορέσουν να οδηγηθούν σε απολογία, λέει περίπου τα εξής: «Εγώ έχω πεποίθηση σε σας, ότι δεν θα φρονήσετε τίποτε άλλο· εκείνος όμως που σας ταράζει, θα βαστάσει το κρίμα, όποιος κι αν είναι». Το ίδιο έπραξε εδώ και ο Δαβίδ. Διότι, λέγοντας, «Γιατί ακούς τα λόγια του λαού που λέει: Ιδού, ο Δαβίδ ζητεί τη ζωή σου;», έδειξε ότι άλλοι είναι αυτοί που τον παροξύνουν και άλλοι αυτοί που τον διαφθείρουν, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να του προσφέρει μια δικαιολογία για τα παραπτώματά του. Έπειτα, απολογούμενος για τον εαυτό του, λέει: «Και ιδού, είδαν τα μάτια σου σήμερα, πώς σε παρέδωσε ο Κύριος στα χέρια μου μέσα στο σπήλαιο, και δεν θέλησα να σε σκοτώσω· αλλά σε λυπήθηκα, και είπα: Δεν θα απλώσω το χέρι μου πάνω στον κύριό μου, διότι είναι χριστός του Κυρίου».

Δεν θα λάβεις από αυτόν τόκο, ούτε πλεόνασμα. »Εξήλθε ο Δαβίδ από το σπήλαιο και φώναξε πίσω από τον Σαούλ, λέγοντας: Κύριε βασιλιά. Και ο Σαούλ κοίταξε πίσω του, και ο Δαβίδ έσκυψε με το πρόσωπό του στη γη και τον προσκύνησε. Και είπε ο Δαβίδ: Γιατί ακούς τα λόγια του λαού που λένε: "Ιδού, ο Δαβίδ ζητά τη ζωή σου"; Ιδού, κατά την ημέρα αυτή είδαν τα μάτια σου πώς ο Κύριος σε παρέδωσε στα χέρια μου μέσα στο σπήλαιο, και δεν θέλησα να σε σκοτώσω, αλλά σε λυπήθηκα και είπα: "Δεν θα απλώσω το χέρι μου εναντίον του κυρίου μου, διότι αυτός είναι ο χρισμένος του Κυρίου". Και ιδού, η άκρη του μανδύα σου βρίσκεται στο χέρι μου, και δεν σε σκότωσα.