Εἰ δὲ ἀληθεύων εἴπῃ, σὺ δὲ μετ᾽ ἐπιεικείας ἐνέγκῃς τὰ ῥήματα, καὶ μὴ ἀνθυβρίσῃς μηδὲ λοιδορήσῃς, ἀλλὰ στενάξῃς πικρῶς καὶ καταγνῷς τῶν πεπλημμελημένων, οὐκ ἐλάττονα τοῦ προτέρου καρπώσῃ μισθόν. Πολλάκις γὰρ ἃ οὐκ ἐποίησαν φίλοι ἐπαινοῦντες καὶ χαριζόμενοι, ἐποίησαν ἐχθροὶ κακῶς λέγοντες, κἂν ἀληθεύωσι. Οἱ μὲν γὰρ ὡς εἰκὸς χαριζόμενοι, εἴτε καὶ κολακεύοντες, πρὸς μείζονα ὄγκον τὴν νόσον ἐπαίρουσιν· οἱ δὲ ὑπὸ τῆς ἔχθρας κινούμενοι, καὶ τὰ ἁμαρτήματα ὀνειδίζοντες, εἰς ἀνάγκην ἐνέβαλον διορθώσεως, καὶ γέγονεν ἡμῖν ἡ ἔχθρα μεγίστης ὠφελείας ὑπόθεσις. Μὴ τοίνυν λέγωμεν, ὅτι Ὁ δεῖνά με παρώξυνε, καὶ ὁ δεῖνά με προήγαγεν εἰπεῖν ῥήματα αἰσχρά· ἡμεῖς τούτων αἴτιοι πανταχοῦ· ἂν γὰρ θέλωμεν φιλοσοφεῖν, οὐ μόνον ἐχθρὸς, ἀλλ᾽ οὐδὲ αὐτὸς ὁ διάβολος ἡμᾶς δυνήσεται πρὸς ὀργὴν κινῆσαι. Καὶ τοῦτο ἀπὸ τῆς περὶ τὸν Δαυῒδ ἱστορίας δῆλον. Αὐτοῦ γὰρ εἰπόντος, Ἰδοὺ τὸ πτερύγιον τῆς διπλοΐδος ἐν τῇ χειρί μου, καὶ τὰ ἄλλα πάντα, ἃ μετὰ τούτων ἀπελογήσατο τῷ Σαούλ· ἐκεῖνός φησιν, Ἡ φωνή σου αὕτη, τέκνον Δαυΐδ; Ὢ πόση διὰ τῆς τῶν ἐκείνου ῥημάτων ἐπιεικείας τῷ τεθηριωμένῳ τούτῳ ἀθρόον γέγονεν ἡ μεταβολή!
Μετάφραση
Εάν όμως αυτός λέει την αλήθεια, και εσύ υπομείνεις με πραότητα τα λόγια του, και δεν του ανταποδώσεις την ύβρη ούτε τον λοιδορήσεις, αλλά αναστενάξεις πικρά και καταδικάσεις τα σφάλματά σου, δεν θα αποκομίσεις μικρότερο μισθό από τον προηγούμενο. Διότι πολλές φορές, αυτά που δεν κατάφεραν να κάνουν οι φίλοι με τους επαίνους και τις φιλοφρονήσεις τους, τα κατάφεραν οι εχθροί με το να κακολογούν, εφόσον λένε την αλήθεια. Διότι οι πρώτοι, καθώς είναι επόμενο να φιλοφρονούν ή και να κολακεύουν, διογκώνουν τη νόσο σε μεγαλύτερο βαθμό· ενώ οι δεύτεροι, παρακινούμενοι από την έχθρα και επιπλήττοντας τα αμαρτήματά μας, μας εξώθησαν στην ανάγκη της διόρθωσης, και έτσι η έχθρα έχει γίνει για εμάς αφορμή μέγιστης ωφέλειας. Ας μην λέμε λοιπόν ότι ο τάδε με παρόξυνε και ο δείνα με παρέσυρε να πω αισχρά λόγια· εμείς οι ίδιοι είμαστε πάντοτε οι αίτιοι αυτών. Διότι, εάν θέλουμε να επιδεικνύουμε πνευματική σύνεση, όχι μόνο ο εχθρός, αλλά ούτε και ο ίδιος ο διάβολος δεν θα μπορέσει να μας ωθήσει σε οργή. Και αυτό είναι φανερό από την ιστορία του Δαβίδ. Διότι, όταν εκείνος είπε: «Ιδού το άκρο του μανδύα σου στο χέρι μου», και όλα τα άλλα με τα οποία απολογήθηκε στον Σαούλ, εκείνος του αποκρίθηκε: «Είναι δική σου αυτή η φωνή, τέκνο μου Δαβίδ;». Ω, πόσο μεγάλη και ξαφνική μεταστροφή συνέβη σε αυτόν τον αποθηριωμένο άνθρωπο, χάρη στην πραότητα των λόγων εκείνου!
Περισσότερα
Λεπτομέρειες