Πόσων οὐκ ἂν εἴη στεφάνων ἄξιος καθ᾽ ἕκαστον τῶν ῥημάτων τούτων ὁ Δαυΐδ; Εἰ γὰρ καὶ τὸ στόμα αὐτὰ ἐφθέγγετο τοῦ Σαοὺλ, ἀλλ᾽ ἡ σοφία καὶ ἡ τέχνη τοῦ Δαυῒδ εἰς τὴν ἐκείνου κατεφύτευσεν αὐτὰ ψυχήν. Καὶ ἀπήγγειλάς μοι σήμερον, φησὶν, ἃ ἐποίησάς μοι ἀγαθὰ, ὡς ἀπέκλεισέ με Κύριος σήμερον εἰς τὰς χεῖράς σου, καὶ οὐκ ἀπέκτεινάς με. Καὶ ἑτέραν αὐτῷ μαρτυρεῖ πάλιν ἀρετὴν, ὅτι εὐεργετήσας οὐκ ἐσίγησεν, οὐδ᾽ ὑπερεῖδεν, ἀλλ᾽ ἐλθὼν εἶπεν, οὐ πρὸς ἐπίδειξιν τοῦτο ποιῶν, ἀλλὰ δεῖξαι βουλόμενος, καὶ διὰ τῶν ἔργων αὐτῶν διδάξαι, ὅτι τῶν κηδομένων ἐστὶ καὶ προνοούντων, οὐ τῶν ἐπιβουλευόντων καὶ πονηρευομένων.
Μετάφραση
Πόσων στεφάνων δεν θα ήταν άξιος ο Δαβίδ για καθένα από αυτά τα λόγια; Διότι, αν και το στόμα του Σαούλ τα εξέφραζε, ωστόσο η σοφία και η τέχνη του Δαβίδ τα είχε εμφυτεύσει στην ψυχή εκείνου. «Και μου ανήγγειλες σήμερα», λέει, «τα αγαθά που μου έκανες, το πώς ο Κύριος με παρέδωσε σήμερα στα χέρια σου και δεν με σκότωσες». Και του αναγνωρίζει πάλι και μία άλλη αρετή, το ότι, αφού τον ευεργέτησε, δεν σιώπησε, ούτε αδιαφόρησε, αλλά προσήλθε και του μίλησε, κάνοντάς το αυτό όχι για επίδειξη, αλλά επειδή επιθυμούσε να δείξει και να διδάξει μέσα από τα ίδια του τα έργα, ότι είναι γνώρισμα όσων ενδιαφέρονται και προνοούν, και όχι εκείνων που επιβουλεύονται και μηχανεύονται πονηριές.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες