Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 24:22

Και πάλι λέει ο Σαούλ προς τον Δαβίδ: «Ορκίσου μου ότι δεν θα αφανίσεις το σπέρμα μου και το όνομά μου μετά από εμένα». Επειδή λοιπόν η ανάσταση βρίσκεται προ των πυλών, και δεν γίνεται κανένας λόγος περί θανάτου, αλλά οδεύουμε προς άλλη ζωή, καλύτερη από την παρούσα, η μέριμνα για αυτά τα πράγματα είναι περιττή. Διότι, εάν επιθυμείς τέκνα, θα μπορέσεις να αποκτήσεις πολύ καλύτερα και πιο χρήσιμα τώρα, που έχουν εισαχθεί κάποιες πνευματικές ωδίνες, και καλύτερη γέννηση, και πιο χρήσιμοι γηροκόμοι. Ώστε, ένας είναι ο λόγος του γάμου, το να μην πορνεύει κανείς, και για τον λόγο αυτόν έχει εισαχθεί αυτό το φάρμακο. Εάν όμως πρόκειται και μετά τον γάμο να επιδίδεσαι σε πορνείες, περιττώς προσήλθες στον γάμο, και μάταια και άσκοπα· ή μάλλον, όχι μόνο μάταια και άσκοπα, αλλά και προς βλάβη σου. Διότι δεν είναι το ίδιο το να πορνεύει κάποιος που δεν έχει γυναίκα, με το να πράττει πάλι το ίδιο ακριβώς μετά τον γάμο. Διότι κάτι τέτοιο πλέον δεν είναι πορνεία, αλλά μοιχεία. Διότι, αν και είναι παράδοξο αυτό που ελέχθη, εντούτοις είναι αληθές.

Θ΄. Ας μην παραμελούμε, λοιπόν, τη σωτηρία μας. Διότι, ακόμη κι αν καταπέσουμε στα ίδια τα βάραθρα της κακίας, είναι δυνατόν να ανακτήσουμε και πάλι τον εαυτό μας, και να γίνουμε καλύτεροι, και να αποβάλουμε κάθε κακία. Έπειτα, τι λέει; «Ορκίσου μου στον Κύριο, ότι δεν θα εξολοθρεύσεις το σπέρμα μου μετά από εμένα, και δεν θα αφανίσεις το όνομά μου από τον οίκο του πατέρα μου». Ο βασιλιάς απευθύνει δέηση σε έναν απλό ιδιώτη, και υποβάλλει ικεσία αυτός που φέρει το διάδημα, παρακαλώντας τον φυγάδα για τα ίδια του τα παιδιά.

Και αυτό αποτελεί τεκμήριο της αρετής του Δαβίδ, το να δείξει ο εχθρός του εμπιστοσύνη για τέτοια ζητήματα. Αν δε απαιτεί όρκο, δεν το κάνει επειδή δυσπιστεί στον χαρακτήρα του Δαβίδ, αλλά επειδή αναλογίζεται τα όσα κακά του είχε προξενήσει: «Ορκίσου μου να μην αφανίσεις το σπέρμα μου μετά από εμένα». Αφήνει τον εχθρό του επίτροπο των δικών του παιδιών και εναποθέτει στα χέρια του τους απογόνους του, σχεδόν πιάνοντάς τους από το δεξί χέρι με τα λόγια αυτά, και θέτοντας τον Θεό ως μεσίτη. Τι έκανε, λοιπόν, ο Δαβίδ;

Και για να μάθεις ότι για αυτόν κυρίως τον λόγο ήταν πολύ επιθυμητά τα παιδιά, άκουσε τι θρηνεί προς τον Ιώβ η γυναίκα του, μετά τις πολλές και ανείπωτες πληγές. «Ιδού», λέει, «χάθηκε η μνήμη σου από τη γη». Και πάλι ο Σαούλ λέει προς τον Δαβίδ: «Ορκίσου μου, ότι δεν θα αφανίσεις το σπέρμα μου και το όνομά μου μετά από εμένα». Διότι, εάν και τώρα, που έχει φανερωθεί η ανάσταση, τα παιδιά είναι επιθυμητά για αυτόν τον λόγο, επειδή διατηρούν τη μνήμη όσων έχουν αναχωρήσει, πολύ περισσότερο ίσχυε αυτό τότε· γι' αυτό και η κατάρα εξ αυτού γίνεται πιο πικρή· διότι εκεί αυτός που καταριέται δεν είπε, ας εξολοθρευτούν τα παιδιά του, αλλά «ας εξολοθρευτεί η μνήμη του από τη γη». Οι γιοι και οι θυγατέρες. Λέγοντας δε «η μνήμη», με ακρίβεια πάλι, αναφέρεται και στα δύο φύλα. «Δεν έχει απομείνει», λέει, «ούτε γιος ούτε θυγατέρα, οι οποίοι θα διαφυλάξουν τη μνήμη μέσω της διαδοχής»· σχεδόν σαν να του έλεγε ότι ακόμη και αν συνέβαινε να ανακτήσεις την υγεία σου, είναι ανώφελη η απόλαυση της υγείας, όταν δεν υπάρχουν παιδιά· διότι οι παλαιοί στήριζαν την ελπίδα της διαιώνισής τους στα παιδιά, και μιμούνταν τη μελλοντική επαγγελία με μια θνητή ανάσταση. Δεν κάνει καμία μνεία στα χρήματα, ούτε στα κοπάδια· διότι γνώριζε ότι ήταν μεγαλόψυχος, αλλά εστίασε σε αυτό που κυρίως μπορούσε να τον αγγίξει βαθιά: «Ποια μεταβολή», του λέει, «προσδοκάς να υπάρξει; Μήπως είναι πλέον δυνατόν να επιστρέψουν όσοι αφανίστηκαν; Άγονος, άτεκνος, ξεριζώθηκες σύρριζα, χωρίς να έχει απομείνει κανείς μέσω του οποίου θα μνημονεύεσαι».

Είδες πώς φιλοσοφεί ο Σαούλ μετά την επιβουλή; Είδες πώς είναι δυνατόν να αποβάλλει κανείς κάθε πονηρία και να αλλάξει, και να επανέλθει στο καλύτερο; Άραγε, πόσων στεφάνων να είναι άξιος ο Δαβίδ για καθένα από αυτά τα λόγια; Διότι, κι αν ακόμη τα εξέφραζε το στόμα του Σαούλ, η σοφία του Δαβίδ τα εμφύτευσε στη δική του ψυχή· λέει, λοιπόν, εκείνος: «Ορκίσου μου στον Κύριο, ότι δεν θα εξολοθρεύσεις τους απογόνους μου μετά από εμένα, και δεν θα αφανίσεις το όνομά μου από τον οίκο του πατέρα μου». Δέηση, λοιπόν, απευθύνει ο βασιλιάς στον απλό πολίτη, και ικεσία προβάλλει αυτός που φορεί το διάδημα, παρακαλώντας τον φυγάδα για τα ίδια του τα παιδιά· και ζητεί όρκο, όχι επειδή δυσπιστεί στον χαρακτήρα του, αλλά επειδή αναλογίζεται όσα κακά του έπραξε.