Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 24:6

Και είπαν οι άνδρες του Δαβίδ προς αυτόν: «Ιδού η ημέρα αυτή, για την οποία σου είπε ο Κύριος ότι θα παραδώσει τον εχθρό σου στα χέρια σου, και θα του κάνεις ό,τι φανεί καλό στα μάτια σου». Και σηκώθηκε ο Δαβίδ και έκοψε κρυφά την άκρη του μανδύα του Σαούλ. Και συνέβη μετά από αυτά, η καρδιά του Δαβίδ να τον ελέγξει, επειδή είχε κόψει την άκρη από τον μανδύα του.

Και σηκώθηκε ο Δαβίδ και έκοψε κρυφά το άκρο του πανωφοριού του Σαούλ. Και μετά από αυτό, η καρδιά του Δαβίδ τον έλεγξε που έκοψε το άκρο του πανωφοριού, και είπε ο Δαβίδ προς τους άνδρες του: «Μη γένοιτο από τον Κύριο να κάνω αυτό το πράγμα στον κύριό μου, στον χρισμένο του Κυρίου, να απλώσω το χέρι μου πάνω του, διότι είναι χρισμένος του Κυρίου». Είδες τα δίχτυα απλωμένα, και το θήραμα παγιδευμένο, και τον κυνηγό να στέκεται, και όλους να τον προτρέπουν να βυθίσει το ξίφος στο στήθος του εχθρού; Δες, λοιπόν, τη φιλοσοφία, δες την πάλη, τη νίκη, το στεφάνι.

Διότι και η απουσία εκείνων που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον Σαούλ, και η προτροπή των στρατιωτών, και η ανάμνηση των όσων είχαν προηγηθεί, και ο φόβος για τα μελλοντικά, και το γεγονός ότι δεν θα καταδικαζόταν καθόλου για φόνο εάν σκότωνε πλέον τον εχθρό του, και το ότι μετά από αυτόν τον φόνο θα μπορούσε να σταθεί υπεράνω του νόμου, και πολλά άλλα περισσότερα από αυτά, τον πίεζαν και τον εξανάγκαζαν να μπήξει το ξίφος σε εκείνον. Αλλά σε κανένα από αυτά δεν υποχώρησε, παρά παρέμεινε σαν αδάμας, διατηρώντας ακλόνητο τον νόμο της φιλοσοφίας. Έπειτα, για να μην πεις ότι δεν αισθάνθηκε τίποτε τέτοιο, όπως θα ήταν φυσικό, αλλά ότι αυτό που συνέβη ήταν αποτέλεσμα αναισθησίας και όχι φιλοσοφίας, δες πώς έκανε υπομονή αν και εξαγριώθηκε. Διότι το ότι ξεσηκώθηκαν μέσα του τα κύματα της οργής και προκλήθηκε μεγάλη ζάλη λογισμών, και ότι χαλιναγωγούσε την τρικυμία με τον φόβο του Θεού και ότι πιεζόταν στη διάνοια, μπορεί κανείς να το διαπιστώσει από τα γεγονότα. Διότι σηκώθηκε, λέει, και έκοψε κρυφά την άκρη από τον μανδύα του Σαούλ. Είδες πόση τρικυμία οργής σηκώθηκε; Αλλά δεν προχώρησε παραπέρα ούτε προκάλεσε ναυάγιο· διότι ο κυβερνήτης, ο ευσεβής λογισμός, αντιλαμβανόμενος γρήγορα την κατάσταση, έφερε γαλήνη αντί για τρικυμία. Διότι τον έτυψε η καρδιά του, λέει, και αναχαίτισε τον θυμό, σαν να επρόκειτο για άλογο που σκιρτά και μαίνεται.

Ϛ΄. Τέτοιες είναι οι ψυχές των αγίων· πριν πέσουν, ανορθώνονται, πριν φθάσουν στην αμαρτία, αναχαιτίζονται, επειδή νήφουν και βρίσκονται διαπαντός σε εγρήγορση. Και όμως, πόση ήταν η απόσταση ανάμεσα στο σώμα και στο ένδυμα; Εντούτοις, βρήκε τη δύναμη να μην προχωρήσει παραπέρα, και για αυτό το ίδιο το γεγονός καταδίκασε αυστηρά τον εαυτό του. Διότι τον έλεγξε η καρδιά του, λέγει, επειδή αφαίρεσε την άκρη της διπλοΐδας, και είπε προς τους άνδρες: «Μη γένοιτο σε εμένα από τον Κύριο». Τι σημαίνει το, «Μη γένοιτο σε εμένα από τον Κύριο»;

Διότι αυτά τα λόγια θα αποτελέσουν το άριστο φάρμακο για τη φλεγμονή της καρδιάς. Αυτά τα είπα τώρα, όχι μόνο για να επαινέσουμε, αλλά και για να μιμηθούμε. Αυτή την ιστορία, λοιπόν, ας τη ζωγραφίζει ο καθένας στην καρδιά του, σαν να σχεδιάζει συνεχώς με το χέρι των λογισμών το διπλό σπήλαιο, τον Σαούλ να κοιμάται μέσα, δεμένον από τον ύπνο σαν με κάποια αλυσίδα, και παραδομένον στο δεξί χέρι εκείνου που αδικήθηκε τα μέγιστα· τον Δαβίδ να στέκεται πάνω από αυτόν που κοιμάται, τους στρατιώτες να είναι παρόντες και να τον παροτρύνουν σε σφαγή· και εκείνον τον μακάριο να φιλοσοφεί, να καταστέλλει και τον δικό του θυμό και τον δικό τους, και να βρίσκει δικαιολογίες υπέρ εκείνου που είχε διαπράξει τόσα πολλά σφάλματα. Αυτά ας μην τα αποτυπώνουμε μόνο στη διάνοιά μας, αλλά και στις συναναστροφές μας ας τα συζητάμε συνεχώς μεταξύ μας· αυτές τις διηγήσεις ας τις αναφέρουμε διαρκώς και στη σύζυγο και στα παιδιά μας. Διότι, είτε θέλεις να συζητάς για βασιλιά, ιδού υπάρχει βασιλιάς· είτε για στρατιώτες, είτε για την οικογένεια, είτε για πολιτικά ζητήματα, θα δεις μέσα στις Γραφές μεγάλη αφθονία τέτοιων θεμάτων. Τεράστια είναι η ωφέλεια που έχουν αυτές οι διηγήσεις. Διότι είναι αδύνατον, είναι αδύνατον, μια ψυχή που ενδιατρίβει σε αυτές τις ιστορίες, να μπορέσει ποτέ να κυριευθεί από το πάθος.

Και σηκώθηκε ο Δαβίδ και έκοψε κρυφά το άκρο του μανδύα του Σαούλ. Και μετά από αυτά, η καρδιά του Δαβίδ τον έτυψε, επειδή έκοψε το άκρο του μανδύα· και είπε προς τους άνδρες του: «Μη γένοιτο σε εμένα από τον Κύριο να κάνω αυτό το πράγμα στον κύριό μου, να απλώσω το χέρι μου επάνω του, διότι είναι χριστός του Κυρίου». Σαν να έλεγε: «Ας με σπλαγχνιστεί ο Κύριος. Διότι, ακόμη κι αν εγώ ο ίδιος το θελήσω, ας μην μου συγχωρήσει ποτέ να πράξω κάτι τέτοιο, ούτε ας επιτρέψει να περιπέσω σε αυτήν την αμαρτία». Τι θα μπορούσε να υπάρξει πιο ήμερο από αυτήν την ψυχή; Άραγε θα ονομάσουμε άνθρωπο αυτόν που, έχοντας ανθρώπινη φύση, επέδειξε αγγελική πολιτεία; Αλλά οι θείοι νόμοι δεν θα το ανέχονταν. Διότι ποιος, πες μου, θα επέλεγε εύκολα να απευθύνει τέτοια προσευχή στον Θεό; Και τι λέω, να προσευχηθεί; Αντιθέτως, ποιος θα άντεχε εύκολα να μην καταραστεί αυτόν που τον αδίκησε; Είδες τα δίχτυα του Δαβίδ απλωμένα, και το θήραμα παγιδευμένο, και τον κυνηγό να στέκεται, και όλους να τον παροτρύνουν να βυθίσει το ξίφος στο στήθος του εχθρού; Παρατήρησε, λοιπόν, τη φιλοσοφία, παρατήρησε την πάλη, τη νίκη, τον στέφανο. Διότι εκείνο το σπήλαιο ήταν στάδιο, και εκτυλίχθηκε μια πάλη θαυμαστή και παράδοξη. Επειδή από τη μια πάλευε ο Δαβίδ, ενώ από την άλλη πυγμαχούσε ο θυμός, και ως έπαθλο βρισκόταν ο Σαούλ, και αγωνοθέτης ήταν ο Θεός.