Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 24:9

Και αν ποτέ περιπέσει σε κάποιο δεινό, με πολλή παρρησία θα ζητήσει από τον Θεό την ανταπόδοση· όπως ακριβώς άλλωστε και αυτός τα απόλαυσε όλα αυτά, λαμβάνοντας αργότερα από τον Θεό μεγάλες και θαυμαστές αμοιβές για τη μέριμνα που επέδειξε απέναντι σε αυτόν τον εχθρό. Αλλά ας δούμε και τα όσα ακολούθησαν. Και βγήκε ο Δαβίδ από το σπήλαιο, λέει, πίσω από τον Σαούλ, και φώναξε πίσω του, λέγοντας τα εξής: Κύριέ μου βασιλιά.

«Και κοίταξε ο Σαούλ πίσω του, και ο Δαβίδ έσκυψε με το πρόσωπό του στη γη και τον προσκύνησε». Αυτές οι ενέργειες δεν του προσδίδουν μικρότερη τιμή από το γεγονός ότι έσωσε τον εχθρό του. Διότι δεν ήταν γνώρισμα μιας τυχαίας ψυχής το να μην υπερηφανευτεί για τις ευεργεσίες προς τον πλησίον, ή μάλλον το να μην πάθει ό,τι παθαίνουν οι πολλοί, οι οποίοι περιφρονούν τους ευεργετηθέντες σαν να ήταν δούλοι και συμπεριφέρονται με αλαζονεία. Όμως ο μακάριος Δαβίδ δεν ενήργησε έτσι, αλλά αντιθέτως επιδείκνυε ακόμη μεγαλύτερη μετριοφροσύνη, και μάλιστα μετά την ευεργεσία. Η δε αιτία ήταν ότι δεν θεωρούσε πως κανένα από αυτά τα κατορθώματα αποτελούσε επίτευγμα της δικής του προσπάθειας, αλλά τα απέδιδε όλα στη θεία χάρη. Γι' αυτόν τον λόγο, ενώ ο ίδιος τον έσωσε, ο ίδιος προσκυνά αυτόν που σώθηκε, τον αποκαλεί πάλι βασιλιά, και ονομάζει τον εαυτό του δούλο, καταστέλλοντας με αυτή του τη στάση την υπεροψία, καταπραΰνοντας τον θυμό και εξαλείφοντας τον φθόνο.

Διότι, όπως ακριβώς εκείνους δεν τους κατέκαψε η φωτιά, έτσι και αυτόν δεν τον έκαψε η πυρά της οργής. Και σε εκείνους μεν η φωτιά, αν και τους περικύκλωνε από έξω, δεν τους έκανε τίποτα. Αυτός όμως, αν και είχε μέσα του τα αναμμένα κάρβουνα και τον διάβολο απ' έξω να υποδαυλίζει το καμίνι μέσω της όψης του εχθρού, της προτροπής των στρατιωτών, της ευκολίας για σφαγή, της απουσίας υπερασπιστών, της ανάμνησης των περασμένων κακών και της αγωνίας για τα μελλοντικά (διότι όλα αυτά άναβαν φλόγα λαμπρότερη από τις κληματίδες, την πίσσα, το στουπί και από όλα όσα άναβαν το καμίνι της Βαβυλώνας), δεν κάηκε ούτε έπαθε κάτι τέτοιο που θα ήταν αναμενόμενο, αλλά βγήκε καθαρός και ανέπαφος. Αφού βγήκε, λοιπόν, ο Δαβίδ πίσω από τον Σαούλ, φώναξε λέγοντας: «Κύριέ μου βασιλιά». Και ο Σαούλ κοίταξε πίσω του, και ο Δαβίδ έπεσε με το πρόσωπό του στη γη και τον προσκύνησε. Άραγε αυτά αποφέρουν μικρότερο έπαινο από το ότι έσωσε τον εχθρό του; Το ότι, δηλαδή, ενώ ο ίδιος τον έσωσε, ο ίδιος προσκυνά αυτόν που σώθηκε, τον αποκαλεί βασιλιά, ονομάζει τον εαυτό του δούλο, και κάνει τα πάντα ώστε να καταστείλει την υπεροψία και την έπαρσή του, να καταπραΰνει τον θυμό του και να εξαλείψει τον φθόνο του.

Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι όχι μόνο απομακρύνουν τους εαυτούς τους από την επικοινωνία με τους εχθρούς τους, αλλά ούτε την όψη τους αντέχουν να δουν, ούτε τη φωνή τους να ακούσουν. Ο Δαβίδ όμως δεν έπραξε έτσι, αλλά και τον εχθρό του έσωσε, και πρώτος τον τίμησε προσφωνώντας τον: «Κύριέ μου βασιλιά». Και όχι μόνο αυτό, αλλά αφού έπεσε με το πρόσωπο στη γη, τον προσκύνησε· και ενώ τιμήθηκε από εκείνον, όταν του είπε «Τέκνο μου Δαβίδ», πάλι του ανταπέδωσε μεγαλύτερη τιμή λέγοντας: «Ο δούλος σου, κύριέ μου βασιλιά». Ποιος θα μπορούσε να αναφέρει μεγαλύτερη ανεξικακία από αυτήν; Εκείνος, αφού ευεργετήθηκε φθάνοντας στο σημείο να σωθεί η ίδια του η ζωή, ανέδειξε τον ευεργέτη του σε συγγενή· τούτος, αφού τον ευεργέτησε, ονόμασε δεσπότη εκείνον που ευεργητήθηκε. Με αποκάλεσε, λέει, τέκνο· εγώ όμως το επιθυμώ και το αποδέχομαι να με έχεις ως δούλο, αρκεί μόνο να αποβάλεις την οργή σου, αρκεί μόνο να μην υποπτεύεσαι τίποτα το πονηρό για εμένα και να μη με θεωρείς επίβουλο και εχθρό.

Δεν θα λάβεις από αυτόν τόκο, ούτε πλεόνασμα. »Εξήλθε ο Δαβίδ από το σπήλαιο και φώναξε πίσω από τον Σαούλ, λέγοντας: Κύριε βασιλιά. Και ο Σαούλ κοίταξε πίσω του, και ο Δαβίδ έσκυψε με το πρόσωπό του στη γη και τον προσκύνησε. Και είπε ο Δαβίδ: Γιατί ακούς τα λόγια του λαού που λένε: "Ιδού, ο Δαβίδ ζητά τη ζωή σου"; Ιδού, κατά την ημέρα αυτή είδαν τα μάτια σου πώς ο Κύριος σε παρέδωσε στα χέρια μου μέσα στο σπήλαιο, και δεν θέλησα να σε σκοτώσω, αλλά σε λυπήθηκα και είπα: "Δεν θα απλώσω το χέρι μου εναντίον του κυρίου μου, διότι αυτός είναι ο χρισμένος του Κυρίου". Και ιδού, η άκρη του μανδύα σου βρίσκεται στο χέρι μου, και δεν σε σκότωσα.