Ὁ μὲν οὖν Κύριος οὕτως ἑαυτὸν προσῆγεν ὑπὲρ πάντων, ὡς προείρηται· οἱ δὲ ἅγιοι καὶ τοῦτον τὸν τύπον παρὰ τοῦ Σωτῆρος μαθόντες (παρ’ αὐτοῦ γὰρ καὶ πρὸ τούτου καὶ ἀεὶ πάντες ἐδιδάσκοντο), πρὸς μὲν τοὺς διώκοντας ἀγωνιζόμενοι, νομίμως ἔφευγον, καὶ ζητούμενοι παρ’ αὐτῶν ἐκρύπτοντο· ἀγνοοῦντες δέ, ὡς ἄνθρωποι, τοῦ ὁρισθέντος αὐτοῖς παρὰ τῆς Προνοίας χρόνου τὸ τέλος, οὐκ ἐβούλοντο παρέχειν ἁπλῶς ἑαυτοὺς ἐκδότους τοῖς ἐπιβουλεύουσιν· εἰδότες δὲ πάλιν τὸ γεγραμμένον, ὅτι «ἐν ταῖς χερσὶ τοῦ Θεοῦ εἰσιν οἱ κλῆροι» τῶν ἀνθρώπων καὶ «Κύριος θανατοῖ καὶ Κύριος ζωοποιεῖ», μᾶλλον ἕως τέλους ὑπέμενον, ὡς εἴρηκεν ὁ Ἀπόστολος· «περιερχόμενοι ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, κακουχούμενοι, ἐπὶ ἐρημίαις πλανώμενοι, καὶ ἐν σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς» κρυπτόμενοι, ἕως ἂν ἢ ὁ ὡρισμένος τοῦ θανάτου χρόνος ἔλθῃ, ἢ ὁ τὸν χρόνον ὁρίσας Θεὸς λαλήσῃ πρὸς αὐτοὺς καὶ παύσῃ τοὺς ἐπιβουλεύοντας, ἢ δηλονότι παραδῷ τοὺς διωκομένους τοῖς διώκουσιν, ὡς ἂν αὐτῷ δόξῃ καλῶς ἔχειν. Καὶ τοῦτο περὶ πάντων ἀπὸ τοῦ Δαυὶδ ἔστι μαθεῖν καλῶς· ὅτε γὰρ κατὰ τοῦ Σαοὺλ παρώξυνεν αὐτὸν Ἰωάβ, ἔλεγεν αὐτός· «ζῇ Κύριος, ἐὰν μὴ ὁ Κύριος αὐτὸν παίσῃ ἢ ἔλθῃ ἡ ἡμέρα» τοῦ θανάτου αὐτοῦ, «ἢ καταβῇ εἰς πόλεμον καὶ προστεθῇ» εἰς τοὺς ὑπεναντίους, οὐ μὴ ἐποίσω «χεῖρά μου ἐπὶ χριστὸν Κυρίου».
Μετάφραση
Ο μεν λοιπόν Κύριος με αυτόν τον τρόπο προσέφερε τον εαυτό Του υπέρ πάντων, όπως προαναφέρθηκε. Οι δε άγιοι, έχοντας μάθει και αυτό το υπόδειγμα από τον Σωτήρα (διότι από Αυτόν διδάσκονταν όλοι πάντοτε, και πριν από αυτό και διαρκώς), ενώ αγωνίζονταν εναντίον εκείνων που τους δίωκαν, έφευγαν θεμιτά και σύμφωνα με τον νόμο, και όταν τους αναζητούσαν, κρύβονταν. Και επειδή αγνοούσαν, ως άνθρωποι, το τέλος του χρόνου που τους είχε οριστεί από την Πρόνοια, δεν ήθελαν να παραδίδουν τον εαυτό τους απλώς έκδοτο σε εκείνους που τους επιβουλεύονταν. Γνωρίζοντας όμως πάλι το γεγραμμένο, ότι «στα χέρια του Θεού βρίσκονται οι κλήροι» των ανθρώπων και ότι «ο Κύριος θανατώνει και ο Κύριος ζωοποιεί», μάλλον υπέμεναν μέχρι τέλους, όπως είπε ο Απόστολος: «περιφερόμενοι με προβιές, με δέρματα κατσικιών, στερούμενοι, κακουχούμενοι, πλανώμενοι στις ερήμους, και κρυπτόμενοι σε σπήλαια και στις οπές της γης», έως ότου είτε έλθει ο καθορισμένος χρόνος του θανάτου, είτε ο Θεός που καθόρισε τον χρόνο μιλήσει σε αυτούς και σταματήσει αυτούς που τους επιβουλεύονται, ή, προφανώς, παραδώσει τους διωκομένους στους διώκτες, όπως Εκείνος κρίνει ότι είναι ορθό. Και αυτό μπορεί κανείς να το διδαχθεί καλά για όλους μέσα από το παράδειγμα του Δαβίδ. Διότι, όταν ο Ιωάβ τον παρότρυνε εναντίον του Σαούλ, ο ίδιος έλεγε: «Ζει ο Κύριος, εάν ο Κύριος δεν τον πλήξει ή δεν έλθει η ημέρα» του θανάτου του, «ή δεν κατέλθει σε πόλεμο και προστεθεί» στους εχθρούς [πέσει μαχόμενος], εγώ δεν πρόκειται να απλώσω «το χέρι μου πάνω στον χρισμένο του Κυρίου».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες