Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 26:17

Επειδή, λοιπόν, διαλύθηκε το σύννεφο της έχθρας, αναγνώρισε τη φωνή του Δαβίδ και λέει: «Δική σου είναι αυτή η φωνή, τέκνο μου Δαβίδ;» Ποια είναι αυτή; Αυτή που κατέβαλε τον Γολιάθ, και που απέσπασε την πόλη από τους κινδύνους, και που όλους όσοι διέτρεχαν κίνδυνο δουλείας και θανάτου τους επανέφερε πάλι στην ασφάλεια και την ελευθερία, αυτή που κατέστελλε τη μανία του, έχοντάς του προσφέρει πολλά και μεγάλα ευεργετήματα. Διότι αυτή η φωνή κατέρριψε εκείνον τον βάρβαρο· επειδή, πριν από τον λίθο, η δύναμη της προσευχής τον εξουδετέρωσε. Διότι δεν έριξε απλώς τον λίθο, αλλά αφού πρώτα είπε: «Εσύ έρχεσαι προς εμένα στο όνομα των θεών σου· εγώ όμως έρχομαι προς εσένα στο όνομα του Κυρίου Σαβαώθ, τον οποίο χλεύασες σήμερα», και έτσι τον εξαπέλυσε. Και αυτή η φωνή καθοδήγησε τον λίθο, αυτή ενέβαλε την αγωνία στον βάρβαρο, αυτή εξέκοψε το θράσος του εχθρού.

Και γιατί απορείς, αν η φωνή του δικαίου καταστέλλει τον θυμό και καταβάλλει τους εχθρούς, εφόσον μάλιστα διώχνει και δαίμονες; Αρκούσε μόνο να μιλήσουν οι απόστολοι, και όλες οι αντίπαλες δυνάμεις τρέπονταν σε φυγή. Η φωνή των αγίων πολλές φορές σταμάτησε και τα στοιχεία της φύσεως, και μετέβαλε τις ενέργειές τους. Είπε για παράδειγμα ο Ιησούς του Ναυή μόνο: «Ας σταθεί ο ήλιος και η σελήνη», και στάθηκαν· έτσι και ο Μωυσής δέσμευσε τη θάλασσα και την ελευθέρωσε· έτσι και οι τρεις παίδες έσβησαν την ενέργεια του πυρός με τους ύμνους εκείνους και με τη φωνή τους. Γι' αυτόν τον λόγο και ο Σαούλ, έχοντας συγκινηθεί βαθύτατα από αυτή τη φωνή, έλεγε: «Αυτή είναι η φωνή σου, τέκνο μου Δαβίδ;» Και τι απάντησε ο Δαβίδ; «Ο δούλος σου είμαι, κύριέ μου βασιλιά». Δημιουργείται λοιπόν άμιλλα και συναγωνισμός, για το ποιος θα τιμήσει περισσότερο τον άλλον. Εκείνος τον ανύψωσε σε βαθμό συγγένειας, ενώ τούτος τον αποκάλεσε κύριό του. Αυτό δε που λέει, έχει την εξής έννοια: Ένα μόνο ζητώ, λέει, τη δική σου σωτηρία και την προκοπή στην αρετή. Τέκνο με αποκάλεσες, εγώ όμως το επιθυμώ και το αποδέχομαι, ακόμη κι αν με θεωρείς δούλο σου, αρκεί μόνο να αποβάλεις την οργή σου, αρκεί μόνο να μην υποπτεύεσαι τίποτα πονηρό για εμένα, και να μη με θεωρείς συνωμότη και εχθρό.

Μην παραμελείς, λοιπόν, αγαπητέ, τη σπουδή γι' αυτά. Αντιθέτως, εάν είναι δυνατόν, εκείνους που συναντούμε, οποιοιδήποτε και αν είναι, ας προτρέχουμε να τους τιμούμε πρώτοι, τόσο στους χαιρετισμούς όσο και σε όλα τα άλλα. Εάν όμως κάποιος άλλος σε προλάβει, δείξε και πάλι μεγαλύτερη τιμή σε αυτόν. Διότι αυτό ακριβώς παρήγγειλε και ο Παύλος, λέγοντας τα εξής: «Να θεωρείτε ο ένας τον άλλον ανώτερο από τον εαυτό σας». Έτσι έπραξε και ο Δαβίδ, ο οποίος και πρώτος τίμησε, και αφού τιμήθηκε, ανταπέδωσε πάλι την τιμή σε μεγαλύτερο βαθμό, λέγοντας: «Ο δούλος σου, κύριέ μου βασιλιά». Και δες πόσο μεγάλο κέρδος αποκόμισε. Επειδή, όταν ο Δαβίδ τα είπε αυτά, ο Σαούλ δεν άντεξε πια να ακούσει αυτή τη φωνή χωρίς να δακρύσει· αλλά ξέσπασε σε πικρούς λυγμούς, φανερώνοντας μέσα από τα δάκρυά του την υγεία της ψυχής και το ανώτερο πνευματικό φρόνημα που του ενέσταλαξε ο Δαβίδ.

Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι όχι μόνο απομακρύνουν τους εαυτούς τους από την επικοινωνία με τους εχθρούς τους, αλλά ούτε την όψη τους αντέχουν να δουν, ούτε τη φωνή τους να ακούσουν. Ο Δαβίδ όμως δεν έπραξε έτσι, αλλά και τον εχθρό του έσωσε, και πρώτος τον τίμησε προσφωνώντας τον: «Κύριέ μου βασιλιά». Και όχι μόνο αυτό, αλλά αφού έπεσε με το πρόσωπο στη γη, τον προσκύνησε· και ενώ τιμήθηκε από εκείνον, όταν του είπε «Τέκνο μου Δαβίδ», πάλι του ανταπέδωσε μεγαλύτερη τιμή λέγοντας: «Ο δούλος σου, κύριέ μου βασιλιά». Ποιος θα μπορούσε να αναφέρει μεγαλύτερη ανεξικακία από αυτήν; Εκείνος, αφού ευεργετήθηκε φθάνοντας στο σημείο να σωθεί η ίδια του η ζωή, ανέδειξε τον ευεργέτη του σε συγγενή· τούτος, αφού τον ευεργέτησε, ονόμασε δεσπότη εκείνον που ευεργητήθηκε. Με αποκάλεσε, λέει, τέκνο· εγώ όμως το επιθυμώ και το αποδέχομαι να με έχεις ως δούλο, αρκεί μόνο να αποβάλεις την οργή σου, αρκεί μόνο να μην υποπτεύεσαι τίποτα το πονηρό για εμένα και να μη με θεωρείς επίβουλο και εχθρό.