Τί τούτων φιλοσοφώτερον τῶν ῥημάτων; Ὅ τι ἂν ᾖ τῷ Θεῷ, φησὶ, φίλον, ταύτῃ ἔστω. Καὶ πάλιν τῷ Σαοὺλ, ἔλεγεν· Εἰ δὲ Κύριος ἐπισείει σε ἐπ᾽ ἐμὲ, ὀσφρανθείη ἡ θυσία σου. Καὶ τότε μὲν ἐν θλίψει ὢν, καὶ ἐχθρῶν ἐφείδετο· μετὰ δὲ ταῦτα οὐδὲ φίλων, οὐδὲ τῶν ἠδικηκότων οὐδέν. Πάλιν ὁ Ἰακῶβ, ὅτε ἐν θλίψει γέγονεν, ἔλεγεν· Ἐὰν δῷ μοι Κύριος ἄρτον φαγεῖν, καὶ ἱμάτιον περιβαλέσθαι. Καὶ ὁ τοῦ Νῶε υἱὸς πρὸ μὲν τούτου οὐδὲν τοιοῦτον ἐποίησεν· ἐπειδὴ δὲ ἐθάῤῥησεν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας, ἀκούεις οἷος γέγονεν ὑβριστής. Καὶ ὁ Ἐζεκίας ὅτε μὲν ἦν ἐν θλίψει, ὅρα οἷα ἐποίει ὑπὲρ τῆς σωτηρίας· σάκκον γὰρ περιεβάλετο, καὶ εἰς γῆν ἐκάθισεν· ἐπειδὴ δὲ γέγονεν ἐν ἡδονῇ, ἔπεσεν ἀπὸ τοῦ ὕψους τῆς καρδίας αὐτοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ Μωϋσῆς παραινεῖ λέγων· Φαγὼν καὶ πιὼν καὶ ἐμπλησθεὶς, μνήσθητι Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου. Ἀπόκρημνος γάρ ἐστιν ὁ τόπος ὁ τῆς τρυφῆς, καὶ λήθην τοῦ Θεοῦ ἐμποιεῖ. Ὅτε ἐθλίβοντο οἱ Ἰσραηλῖται, πολλῷ πλείους ἐγίνοντο· ἐπειδὴ δὲ αὐτοὺς εἴασε, τότε πάντες ἀπώλοντο. Καὶ τί λέγω ἀπὸ τῶν παλαιῶν τὰ παραδείγματα; Ἴδωμεν ἀφ᾽ ἡμῶν, εἰ δοκεῖ. Ἡμῶν ὅταν ἐν εὐπραγίᾳ ὦσιν οἱ πλείους, τετυφωμένοι γίνονται, πᾶσιν ἐχθροὶ, ὀργίλοι τῆς ἐξουσίας παρούσης· ἀφαιρεθείσης δὲ, ἥμεροι, ταπεινοὶ, πρᾶοι, τῆς οἰκείας φύσεως εἰς ἔννοιαν ἔρχονται.
Μετάφραση
Τι είναι πιο φιλοσοφημένο από αυτά τα λόγια; «Ό,τι είναι αρεστό στον Θεό», λέει, «έτσι ας γίνει». Και πάλι προς τον Σαούλ έλεγε: «Εάν όμως ο Κύριος σε ξεσηκώνει εναντίον μου, ας οσφρανθεί τη θυσία σου». Και τότε μεν, ενώ βρισκόταν σε θλίψη, λυπόταν ακόμη και τους εχθρούς του· μετά από αυτά όμως, δεν λυπήθηκε ούτε τους φίλους του, ούτε εκείνους που δεν τον είχαν αδικήσει σε τίποτα. Πάλι ο Ιακώβ, όταν βρέθηκε σε θλίψη, έλεγε: «Εάν μου δώσει ο Κύριος άρτο να φάω και ιμάτιο να περιβληθώ». Και ο γιος του Νώε πριν μεν από αυτά δεν έκανε τίποτα τέτοιο· όταν όμως πήρε θάρρος για τη σωτηρία του, ακούς τι υβριστής έγινε. Και ο Εζεκίας όταν μεν βρισκόταν σε θλίψη, δες τι έκανε για τη σωτηρία του· διότι φόρεσε σάκκο και κάθισε στη γη· όταν όμως βρέθηκε σε καλοπέραση, έπεσε από την έπαρση της καρδιάς του. Γι' αυτό και ο Μωυσής συμβουλεύει λέγοντας: «Αφού φας και πιεις και χορτάσεις, να θυμηθείς τον Κύριο τον Θεό σου». Διότι απόκρημνος είναι ο τόπος της τρυφής και προκαλεί τη λήθη του Θεού. Όταν θλίβονταν οι Ισραηλίτες, γίνονταν πολύ περισσότεροι· όταν όμως τους άφησε ανενόχλητους, τότε όλοι χάθηκαν. Και γιατί αναφέρω παραδείγματα από τους παλαιούς; Ας δούμε από εμάς τους ίδιους, εάν θέλετε. Όταν οι περισσότεροι από εμάς βρίσκονται σε ευημερία, γίνονται αλαζόνες, εχθροί προς όλους, οργίλοι εφόσον κατέχουν εξουσία· όταν όμως αυτή τους αφαιρεθεί, γίνονται ήμεροι, ταπεινοί, πράοι, και έρχονται σε επίγνωση της δικής τους φύσης.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες