Πατερικές αναφορές στο ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α΄ 26:8

Όταν ο Σαούλ τοποθέτησε φρουρούς γύρω από το σπίτι του Δαβίδ και διέταξε τους δήμιους να τον δολοφονήσουν, εκείνος, αφού με δυσκολία κατέβηκε μέσα από κάποιο παράθυρο στο ύπαιθρο και διέφυγε από τη φρουρά, βρέθηκε εκτός κινδύνου. Αναχωρώντας από εκεί, μετέβαινε από τον έναν τόπο στον άλλον, περιπλανώμενος λόγω του αδιεξόδου του ανάμεσα σε ξένους ανθρώπους. Έτσι καταδιώχθηκε και εγκλωβίστηκε από τον Σαούλ, ο οποίος περικύκλωσε με όλο του τον στρατό τον λόφο στον οποίο είχε καταφύγει ο Δαβίδ με τους άνδρες του. Ενώ όμως η νύχτα τού παρείχε μια αναβολή από τον θάνατο (διότι ο Σαούλ ανέβαλε τη σφαγή του καταδιωκόμενου για το ξημέρωμα), στάθηκε μπροστά στη σκηνή του εχθρού του και, βρίσκοντάς τον σε ένα κρεβάτι παραδομένο στον ύπνο, όχι μόνο συγκράτησε το δικό του χέρι, που ίσως βιαζόταν να ικανοποιήσει τον θυμό του, αλλά και τον υπασπιστή του, ο οποίος είχε ήδη σκύψει πάνω από τον Σαούλ έτοιμος να τον σφάξει (λέγοντας: «Θα τον χτυπήσω και δεν θα χρειαστεί να το επαναλάβω»), τον απέτρεψε από την ορμή του με εκείνη τη μεγάλη και περίφημη φράση, λέγοντας: «Μην εξοντώσεις αυτόν που βιάζεται για τη δική μας εξόντωση». Δεν είναι δε μόνο αυτό το θαυμαστό στο όλο γεγονός, ότι δηλαδή χαρίζει τη ζωή σε εκείνον που έπραττε τα πάντα εναντίον της δικής του ζωής, αλλά το ότι ο Δαβίδ, αν και είχε χριστεί βασιλιάς και γνώριζε ότι διαφορετικά δεν θα μπορούσε να αναλάβει το αξίωμα εάν δεν έφευγε από τη μέση ο Σαούλ, έκρινε ότι ήταν προτιμότερο μέσω της μακροθυμίας να κακοπαθεί μέσα στην ταπείνωση του απλού ιδιώτη, παρά, ικανοποιώντας τον θυμό του εναντίον αυτού που τον αδίκησε, να ανεβεί στον θρόνο της βασιλείας.

Διότι ο άνδρας αυτός δεν είχε τυραννικές διαθέσεις, ούτε επιχειρούσε να τον ανατρέψει από τον θρόνο, αλλά τα κατόρθωνε όλα για χάρη του και του ήταν βαθύτατα αφοσιωμένος· και αυτό είναι φανερό και από όσα ακολούθησαν. Όταν βέβαια βρισκόταν υπό τις διαταγές του, ίσως κάποιος από όσους δεν εξετάζουν τα πράγματα με ακρίβεια να τα απέδιδε αυτά στον νόμο της υποταγής· όταν όμως απομακρύνθηκε από το βασίλειο εκείνου, τι ήταν πλέον αυτό που τον συγκρατούσε και τον έπειθε να απέχει από τον πόλεμο εναντίον του; Ή, μάλλον, τι ήταν αυτό που δεν τον εξωθούσε στο να τον σφάξει; Δεν φέρθηκε απέναντί του με κακία και μία και δύο και πολλές φορές; Δεν το έπραξε παρότι είχε ευεργετηθεί; Παρότι δεν είχε κανέναν λόγο για να τον κατηγορήσει; Δεν ήταν η βασιλεία εκείνου και η ίδια η ζωή του επικίνδυνη και επισφαλής γι' αυτόν; Δεν έπρεπε να περιπλανάται συνεχώς και να τρέπεται σε φυγή, και να τρέμει για την ίδια του τη ζωή, εφόσον εκείνος ζούσε και βρισκόταν στην εξουσία; Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν τον ανάγκασε να ματώσει το ξίφος του. Αντιθέτως, παρόλο που τον είδε να κοιμάται, και να είναι δέσμιος του ύπνου, και μόνος, και ενώ βρισκόταν ανάμεσα στους δικούς του, και φτάνοντας πάνω από το κεφάλι του, και παρότι ήταν πολλοί εκείνοι που τον παρακινούσαν και έλεγαν πως μια τέτοια ευκαιρία ήταν απόφαση του Θεού, εκείνος επέπληξε αυτούς που τον παρότρυναν, απέσχε από τον φόνο και τον άφησε να αποχωρήσει σώος και υγιής. Και σαν να ήταν μάλλον σωματοφύλακάς του και υπασπιστής, παρά εχθρός, κατηγόρησε το στρατόπεδο για προδοσία απέναντι στον βασιλιά. Τι θα μπορούσε να εξισωθεί με αυτή την ψυχή; Τι με εκείνη την πραότητα;