Γράφει δὲ ἡμῖν ὁ θεσπέσιος Παῦλος περὶ τῶν τοῖς ἀρχαίοις συμβεβηκότων, ὅτι «Ταῦτα τυπικῶς συνέβαινεν ἐκείνοις· ἐγράφη δὲ πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν, εἰς οὓς τὰ τέλη τῶν αἰώνων κατήντηκε.» Καὶ ἀπόχρη μὲν, ὥς γε οἶμαι, ταυτὶ πρὸς τὸ ἀποφῆναι δύνασθαι τῆς προσευχῆς τὴν ὄνησιν. Λυπεῖ δὲ οὐδὲν τὸ καὶ ἑτέρου πάλιν ἡμᾶς ἅψασθαι διηγήματος, ἀδελφὴν τοῖς εἰρημένοις ὠδίνοντος ἔννοιαν. Σεσάλευτό ποτε τῶν Ἰουδαίων ὁ νοῦς, εἰς τὸ δεῖν ἑλέσθαι λίθοις τε καὶ ξύλοις προσκυνεῖν· καὶ δὴ τὸν ἕνα καὶ φύσει παρέντες Θεὸν, ἕκαστοι τὸ δοκοῦν ἐποιοῦντο σέβας. Ἐπειδὴ δὲ ταύτης ἕνεκα τῆς αἰτίας, ἐφ᾽ ἑαυτοῖς παραθήγοντες τὸν Δεσπότην, δέδονται τῶν ὁμόρων τισὶ, καὶ δεδουλεύκασιν ἐχθροῖς, ἁλούσης αὐτοῖς τῆς χώρας· τότε δὴ μόλις ταῖς τῶν συμφορῶν ὑπερβολαῖς οὐ μετρίως περιαλγήσαντες, καὶ τῆς ἑαυτῶν ἀνοσίου βουλῆς πλείστην ὅσην ποιούμενοι τὴν καταβολὴν, καὶ τὰ αἰσχίω μεταμανθάνοντες, τὸν ἐκ μετανοίας ἐζήτουν ἔλεον, προσῄεσάν τε τῷ μακαρίῳ προφήτῃ Σαμουήλ· ἤκουον λέγοντος εὐθύς· «Ἀθροίσατε πάντα ἄνδρα Ἰσραὴλ εἰς Μασηφὰθ, καὶ προσεύξομαι ὑπὲρ ὑμῶν πρὸς Κύριον. Καὶ συνήχθη ὁ λαὸς εἰς Μασηφὰθ, καὶ ὑδρεύονται ὕδωρ, καὶ ἐξέχεαν ἐνώπιον Κυρίου ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ἐνήστευσαν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ· καὶ εἶπαν· Ἡμαρτήκαμεν τῷ Κυρίῳ. Καὶ ἐδίκασε Σαμουὴλ τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ εἰς Μασηφάθ.»
Μετάφραση
Μας γράφει λοιπόν ο θεσπέσιος Παύλος για όσα συνέβησαν στους αρχαίους, ότι «Αυτά συνέβαιναν σε εκείνους τυπικώς, γράφτηκαν δε για δική μας νουθεσία, στους οποίους έφτασαν τα τέλη των αιώνων». Και αρκούν βέβαια αυτά, όπως νομίζω, για να αποδείξουν την ωφέλεια της προσευχής. Δεν βλάπτει όμως καθόλου να καταπιαστούμε πάλι και με μια άλλη διήγηση, η οποία κυοφορεί συγγενικό νόημα με τα προηγούμενα. Είχε σαλευτεί κάποτε ο νους των Ιουδαίων, ώστε να επιλέξουν να προσκυνούν πέτρες και ξύλα. Και αφού εγκατέλειψαν τον έναν και κατά φύση Θεό, ο καθένας λάτρευε ό,τι του φαινόταν καλό. Επειδή λοιπόν εξαιτίας αυτού του λόγου εξόργισαν εναντίον τους τον Δεσπότη, παραδόθηκαν σε ορισμένους από τους γειτονικούς λαούς, και υποδουλώθηκαν σε εχθρούς, καθώς η χώρα τους κυριεύτηκε. Τότε λοιπόν, αφού πόνεσαν υπερβολικά από το μέγεθος των συμφορών και καταδίκασαν δριμύτατα την ανόσια απόφασή τους, συνειδητοποιώντας τις αισχρές τους πράξεις, ζητούσαν το έλεος μέσω της μετάνοιας, και προσήλθαν στον μακάριο προφήτη Σαμουήλ. Άκουσαν να τους λέει αμέσως: «Συγκεντρώστε όλους τους άνδρες του Ισραήλ στη Μασσηφάθ, και θα προσευχηθώ για εσάς στον Κύριο. Και συνάχθηκε ο λαός στη Μασσηφάθ, άντλησαν νερό και το έχυσαν ενώπιον του Κυρίου πάνω στη γη, και νήστεψαν εκείνη την ημέρα, και είπαν: Αμαρτήσαμε στον Κύριο. Και έκρινε ο Σαμουήλ τους υιούς του Ισραήλ στη Μασσηφάθ.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες