Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 1:5

Πρέπει να είμαστε απολύτως πεπεισμένοι ότι διά της χάριτος του Χριστού και της θείας δυνάμεως είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί πλήρως σε εμάς η λύτρωση και η κάθαρση από τα πάθη της ατιμίας, τα οποία ενεργούν και στην ψυχή και στο σώμα. Διότι όσα είναι αδύνατα για εμάς, είναι δυνατά για τον Θεό που τα υποσχέθηκε. Επειδή τα πάθη της αμαρτίας προστέθηκαν αργότερα στην ψυχή και στο σώμα, εξαιτίας της παραβάσεως του πρωτόπλαστου ανθρώπου. Και πρέπει να αξιωθούμε τέλεια και ολοκληρωτικά την υιοθεσία του Πνεύματος για τον αγιασμό της ψυχής και του σώματος, με πλήρη βεβαιότητα πίστεως, σύμφωνα με εκείνον που είπε ότι το ευαγγέλιό μας δεν ήρθε σε εσάς μόνο με λόγο, αλλά και με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος και με πολλή βεβαιότητα, όπως γνωρίζετε. Και πάλι: είθε να διατηρηθεί άμεμπτο ολόκληρο το πνεύμα σας και η ψυχή και το σώμα κατά την ημέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Πρέπει, λοιπόν, αυτός που πρόκειται να προσφέρει την ψυχή και το σώμα του στον Θεό σύμφωνα με τον νόμο της ευσέβειας και να του αποδώσει την αναίμακτη και καθαρή λατρεία, καθιστώντας οδηγό της ζωής του την ευσεβή πίστη, την οποία οι φωνές των αγίων διακηρύσσουν σε εμάς μέσα από ολόκληρη τη Γραφή, να παραδίδει έτσι πειθήνια και ευάγωγη την ψυχή του στους δρόμους της αρετής. Οφείλει να αποδεσμεύει τον εαυτό του ολοκληρωτικά από τα δεσμά του βίου τούτου και, έχοντας απαλλαγεί από κάθε υποδούλωση στα ταπεινά και μάταια πράγματα, να ανήκει ολοκληρωτικά, με την πίστη και τον βίο του, μόνο στον Θεό. Πρέπει να γνωρίζει σαφώς ότι όπου υπάρχει πίστη ευσέβειας και άμεμπτος βίος, εκεί είναι παρούσα και η δύναμη του Χριστού, και όπου είναι παρούσα η δύναμη του Χριστού, από εκεί φυγαδεύεται κάθε κακία και ο θάνατος που ληστεύει τη ζωή μας. Διότι τα πονηρά δεν έχουν από μόνα τους τόση δύναμη ώστε να αντιστέκονται στη δεσποτική δύναμη, αλλά εμφανίζονται εκ φύσεως ως αποτέλεσμα της παρακοής των εντολών. Αυτό ακριβώς έπαθε παλαιότερα ο πρωτόπλαστος, και τώρα όλοι όσοι μιμούνται την παρακοή του με ελεύθερη προαίρεση. Όσους όμως προσέρχονται στο Πνεύμα με άδολο φρόνημα και έχουν πίστη με πλήρη βεβαιότητα, χωρίς να υπάρχει καμία κηλίδα στη συνείδησή τους, αυτούς τους καθαρίζει η δύναμη του Πνεύματος, σύμφωνα με εκείνον που είπε: «Ότι το ευαγγέλιό μας δεν ήλθε σε εσάς μόνο με λόγια, αλλά και με δύναμη και με Άγιο Πνεύμα και με πολλή βεβαιότητα, όπως γνωρίζετε», και πάλι: «Ολόκληρο το πνεύμα σας και η ψυχή και το σώμα ας διατηρηθούν άμεμπτα στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού», ο οποίος παρέσχε μέσω του λουτρού στους αξίους το ενέχυρο της αθανασίας, ώστε το τάλαντο που εμπιστεύθηκε στον καθένα, με την πνευματική εργασία εκείνων στους οποίους εμπιστεύθηκε, να αποφέρει τον αόρατο πλούτο.

Επομένως, τα γεγονότα δεν φανέρωναν μόνο την ανδρεία τους, αλλά και ότι πίστευαν με απόλυτη βεβαιότητα στα έπαθλα που τους περίμεναν. Διότι γι' αυτόν τον λόγο παραχωρούσε ο Θεός να γίνονται αμέσως διωγμοί, ώστε να μην πει κανείς ότι το κήρυγμα επικρατούσε απλώς και με κολακείες, και για να φανεί η θέρμη τους, καθώς και ότι δεν ήταν ανθρώπινη πειθώ, αλλά η δύναμη του Θεού αυτή που έπειθε τις ψυχές των πιστών, ώστε να είναι προετοιμασμένοι ακόμη και για αμέτρητους θανάτους. Αυτό δεν θα συνέβαινε, εάν το κήρυγμα δεν είχε στερεωθεί αμέσως σε βάθος και δεν στεκόταν ακλόνητο. «Γνωρίζοντας, αδελφοί αγαπημένοι, την από τον Θεό εκλογή σας, ότι το Ευαγγέλιό μας δεν κηρύχθηκε σε εσάς μόνο με τον λόγο, αλλά και με δύναμη, και με Πνεύμα Άγιο, και με πολλή βεβαιότητα· καθώς γνωρίζετε ποιοι γίναμε ανάμεσά σας». Τι σημαίνει αυτό που λέει: «Γνωρίζετε ποιοι γίναμε ανάμεσά σας»; Εδώ αναφέρεται και στα δικά του κατορθώματα, αλλά συγκεκαλυμμένα· διότι επιθυμεί πρώτα να επεκταθεί στα δικά τους εγκώμια.

Αυτό δε που λέγει, είναι το εξής: Γνωρίζαμε ότι ανήκατε στους γενναίους και μεγάλους άνδρες, ότι ήσασταν από τους εκλεκτούς· γι' αυτό και εμείς υπομένουμε τα πάντα για εσάς. Διότι η φράση, «Τέτοιοι που γίναμε ανάμεσά σας», φανερώνει ακριβώς τούτο, ότι με πολλή προθυμία και πολλή σφοδρότητα είμαστε έτοιμοι να παραδώσουμε τις ψυχές μας για εσάς· και γι' αυτό δεν οφείλεται χάρη σε εμάς, αλλά σε εσάς, επειδή ήσασταν εκλεκτοί. Γι' αυτό και αλλού λέγει: «Και αυτά τα πάσχω για τους εκλεκτούς».

Το δε προοίμιο διακρίνεται από ταπεινοφροσύνη, εφόσον βέβαια κατατάσσει τους μαθητές του ως ίσους με τον εαυτό του. Τους υπενθυμίζει δε τη χάρη δια της οποίας λυτρώθηκαν, ελέγχοντας ήπια τα σφάλματα του βίου τους· και όχι μόνο αυτό, αλλά τον ονομάζει Θεό και Πατέρα, φέρνοντάς τους στη μνήμη την υιοθεσία τους. «Ευχαριστούμε τον Θεό πάντοτε για όλους σας, κάνοντας μνεία για εσάς στις προσευχές μας, μνημονεύοντάς σας αδιαλείπτως.» Δες πώς η ευχαριστία υπέρ αυτών που αναπέμπεται στον Θεό είναι αληθινή, διότι είχαν πίστη, και όχι απλώς πίστη, αλλά έμπρακτη, και όχι απλώς αγάπη, αλλά κοπιαστική αγάπη, όπως είπε. Διότι κοπίαζαν στους διωγμούς ένεκα της αγάπης τους για τον Κύριο. Και δεν είχαν απλώς ελπίδα, αλλά ελπίδα με υπομονή. «Ενθυμούμενοι το έργο της πίστεώς σας, και τον κόπο της αγάπης, και την υπομονή της ελπίδας στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ενώπιον του Θεού και Πατέρα μας.» Αν πιστεύεις, να τα υπομένεις όλα. Εάν όμως δεν τα υπομένεις, δεν πιστεύεις. «Γνωρίζοντας, αδελφοί αγαπημένοι από τον Θεό, την εκλογή σας, ότι το Ευαγγέλιό μας δεν κηρύχθηκε σε εσάς μόνο με λόγια, αλλά και με δύναμη, και με Πνεύμα Άγιο, και με πολλή βεβαιότητα, καθώς γνωρίζετε πώς συμπεριφερθήκαμε ανάμεσά σας για χάρη σας, και εσείς γίνατε μιμητές δικοί μας και του Κυρίου, αφού δεχθήκατε τον λόγο μέσα σε πολλή θλίψη, με χαρά του Αγίου Πνεύματος.»

Και, «ότι στέκεστε σταθεροί σε ένα Πνεύμα, με μία ψυχή, αγωνιζόμενοι μαζί για την πίστη του Ευαγγελίου». Και, «διότι εμείς είμαστε η περιτομή, εμείς που λατρεύουμε με το Πνεύμα του Θεού, και καυχιόμαστε για τον Χριστό Ιησού». Και στην πρώτη προς Θεσσαλονικείς: «διότι το ευαγγέλιό μας δεν παραδόθηκε σε εσάς μόνο με λόγια, αλλά και με δύναμη και με Άγιο Πνεύμα· επομένως, αυτός που αθετεί δεν αθετεί άνθρωπο, αλλά τον Θεό, ο Οποίος και μας δίνει το Άγιο Πνεύμα Του». Και στην προς Τιμόθεον: «το δε Πνεύμα λέει ρητώς, ότι στους έσχατους καιρούς μερικοί θα αποστατήσουν από την πίστη». Και στη δεύτερη προς Τίτον: «φύλαξε την καλή παρακαταθήκη δια του Αγίου Πνεύματος που ενοικεί μέσα μας». Και στην προς Εβραίους: «γι' αυτό, όπως λέει το Άγιο Πνεύμα, σήμερα εάν ακούσετε τη φωνή Του». Και, «διότι είναι αδύνατον εκείνοι που άπαξ φωτίστηκαν, και γεύθηκαν την επουράνια δωρεά, και έγιναν μέτοχοι του Αγίου Πνεύματος, και γεύθηκαν τον καλό λόγο του Θεού». Και, «με αυτό δήλωνε το Άγιο Πνεύμα, ότι δεν έχει ακόμη φανερωθεί η οδός των Αγίων». Και, «πόσο χειρότερης τιμωρίας νομίζετε ότι θα κριθεί άξιος εκείνος που καταπάτησε τον Υιό του Θεού, και θεώρησε κοινό το αίμα της διαθήκης με το οποίο αγιάστηκε, και εξύβρισε το Πνεύμα της χάριτος;». Αυτά, λοιπόν, εκθέτει διεξοδικά ο μακάριος Παύλος στις προαναφερθείσες Επιστολές.

Ας είναι λοιπόν πρωτίστως, για όλους όσους έχουν αφιερώσει τους εαυτούς τους στον Θεό και αγωνίζονται πάντοτε να παριστούν τα σώματά τους ως θυσία ζωντανή, αγία, ευάρεστη στον Θεό, που είναι η λογική λατρεία, προκείμενος σκοπός της ευσέβειας ο φωτισμός και η πίστη σύμφωνα με τις ιερές υποσχέσεις των Ευαγγελίων και των λοιπών Γραφών, επιδίδοντας τους εαυτούς τους σε κάθε αγαθό έργο και σε κάθε άσκηση της αρετής. Και να έχουν τη βέβαιη πεποίθηση ότι, διά της χάριτος του Χριστού και της θείας δυνάμεως, είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί μέσα μας ολοκληρωτικά η ίαση και η κάθαρση από τα πάθη της ατιμίας που ενεργούνται στην ψυχή και στο σώμα, διότι τα αδύνατα για εμάς είναι δυνατά για τον Θεό που έδωσε την υπόσχεση. Διότι τα πάθη της αμαρτίας προστέθηκαν εκ των υστέρων στην ψυχή και στο σώμα εξαιτίας της παραβάσεως του πρωτοπλάστου Αδάμ. Και να αξιωθούν, τέλεια και ολοκληρωτικά, το πνεύμα της υιοθεσίας για τον αγιασμό της ψυχής και του σώματος με απόλυτη βεβαιότητα, σύμφωνα με εκείνον που είπε: «Το ευαγγέλιό μας δεν ήρθε σε εσάς μόνο με λόγια, αλλά και με δύναμη και με Πνεύμα Άγιο και με πολλή πληροφορία, καθώς γνωρίζετε». Και πάλι: «Ολόκληρο το πνεύμα σας και η ψυχή και το σώμα είθε να διατηρηθεί άμεμπτο κατά την ημέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού». Τον αρραβώνα αυτής της ανέκφραστης ευεργεσίας δεχθήκαμε εμείς που πιστέψαμε κατά το άγιο βάπτισμα της μακαρίας Τριάδος, έχοντας λάβει ως παρακαταθήκη αυτό το μέγα και άχραντο μυστήριο για την αύξηση και προκοπή της τέλειας κληρονομίας και για τον πολλαπλασιασμό του ταλάντου.