Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 2:1

Προς Θεσσαλονικείς Α΄. Διότι εσείς οι ίδιοι γνωρίζετε, αδελφοί, την έλευσή μας προς εσάς, ότι δεν υπήρξε μάταιη· αλλά, αφού προηγουμένως υποφέραμε και υβριστήκαμε, όπως γνωρίζετε, στους Φιλίππους, λάβαμε την παρρησία διά του Θεού μας για να σας κηρύξουμε το Ευαγγέλιο του Θεού μας με πολύν αγώνα.

ΑΛΛΟ. «Διότι εσείς οι ίδιοι γνωρίζετε, αδελφοί, την έλευσή μας σε εσάς, ότι δεν υπήρξε μάταιη· αλλά, αν και προηγουμένως πάθαμε και υβριστήκαμε, όπως γνωρίζετε, στους Φιλίππους, πήραμε θάρρος στηριζόμενοι στον Θεό μας για να σας κηρύξουμε το Ευαγγέλιο του Θεού με μεγάλο αγώνα.» Ιδού πάλι, ολοφάνερα ονομάζει τον Χριστό Θεό· διότι δικό του είναι το Ευαγγέλιο.

Διότι, εάν τον ανέστησε από τους νεκρούς και βρίσκεται στον ουρανό και από εκεί πρόκειται να έλθει (και πιστέψατε ότι αυτά είναι αληθινά· διότι δεν θα είχατε υποφέρει τόσα πολλά, εάν δεν τα είχατε πιστέψει), και αυτά αποτελούν επαρκή παρηγορία. Εάν δε και αυτοί πρόκειται οπωσδήποτε να τιμωρηθούν, όπως άλλωστε λέει και στη δεύτερη επιστολή, θα έχετε και εσείς μιαν άλλη, διόλου μικρή, παρηγορία. Εξάλλου, είπε επίσης να αναμένουμε τον Υιό του από τους ουρανούς, υποδηλώνοντας ότι τα μεν δεινά είναι παρόντα, ενώ τα αγαθά ανήκουν στο μέλλον, όταν θα έλθει ο Χριστός από τους ουρανούς. Δες πόση ελπίδα χρειάζεται η πίστη ότι ο Σταυρωθείς αναστήθηκε, ότι αναλήφθηκε στους ουρανούς, ότι έρχεται να κρίνει ζώντες και νεκρούς. «Διότι εσείς οι ίδιοι γνωρίζετε, αδελφοί, την έλευσή μας προς εσάς, ότι δεν υπήρξε μάταιη, αλλά, αφού προηγουμένως υποφέραμε και υβριστήκαμε, καθώς γνωρίζετε, στους Φιλίππους, αποκτήσαμε θάρρος διά του Θεού μας να σας κηρύξουμε το Ευαγγέλιο του Θεού με μεγάλο αγώνα».

Και αυτό το φανέρωσε γράφοντας στους Θεσσαλονικείς: «Διότι και εσείς οι ίδιοι γνωρίζετε», λέει, «αγαπητοί, τον ερχομό μας σε εσάς, ότι δεν υπήρξε μάταιος, αλλά αφού πρώτα πάθαμε και υβριστήκαμε, όπως γνωρίζετε, στους Φιλίππους». Στενοχωριόταν, λοιπόν, ο Επαφρόδιτος, επειδή είχαν ακούσει ότι, εξαιτίας του κηρύγματος προς αυτούς, τον περιέβαλε τόσο μεγάλος κίνδυνος, ώστε να φτάσει μέχρι και τον θάνατο. «Για να μην έχω λύπη πάνω στη λύπη. Γι' αυτό τον έστειλα με μεγαλύτερη προθυμία, ώστε, βλέποντάς τον πάλι, να χαρείτε και εγώ να είμαι λιγότερο λυπημένος. Να τον υποδεχθείτε, λοιπόν, εν Κυρίω με κάθε χαρά, και να έχετε σε τιμή τέτοιου είδους ανθρώπους· διότι για το έργο του Χριστού πλησίασε μέχρι τον θάνατο, εκθέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του». Είχε βέβαια λύπη για την απώλεια εκείνων που τον καταδίωκαν.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Βʹ. «Διότι εσείς οι ίδιοι γνωρίζετε, αδελφοί, την είσοδό μας σε εσάς, ότι δεν υπήρξε κενή, αλλά, παρόλο που προηγουμένως πάθαμε και υβριστήκαμε, όπως γνωρίζετε, στους Φιλίππους, λάβαμε παρρησία μέσω του Θεού μας, ώστε να σας κηρύξουμε το Ευαγγέλιο του Θεού με πολύ αγώνα. Διότι η παράκλησή μας...» Τους ίδιους προς τους οποίους απευθύνεται ο λόγος καλεί ως μάρτυρες, επειδή ακριβώς θέλει αυτοί να γνωρίζουν, ότι η θλίψη που συνέβη στους Φιλίππους δεν τον έκανε πιο οκνηρό απέναντι στο δικό τους κήρυγμα. Αυτό δε αποτελεί μια έμμεση προτροπή στο να υπομένουν γενναία τις θλίψεις. «Δεν προέρχεται από πλάνη». Και απόδειξη αυτού είναι το ότι κήρυξαν μέσα σε θλίψη. Διότι αυτός που εξαπατά μέσω του κηρύγματος ποτέ δεν θα υπέμενε θλίψη χάριν του ίδιου του κηρύγματος, εφόσον γνωρίζει ότι αυτό το πράγμα αποτελεί καθ' εαυτό θλίψη. «Ούτε από ακαθαρσία, ούτε με δόλο, αλλά, όπως έχουμε δοκιμαστεί από τον Θεό ώστε να μας εμπιστευθεί το Ευαγγέλιο, έτσι μιλούμε, όχι για να αρέσουμε στους ανθρώπους, αλλά στον Θεό, ο οποίος δοκιμάζει τις καρδιές μας. Διότι ποτέ δεν μεταχειριστήκαμε λόγια κολακείας, όπως γνωρίζετε, ούτε προφάσεις πλεονεξίας· ο Θεός είναι μάρτυρας· ούτε ζητήσαμε δόξα από ανθρώπους, ούτε από εσάς, ούτε από άλλους». Δηλαδή, αντί του να σας λέμε όσα σας προξενούν ευχαρίστηση· αλλά έτσι κηρύξαμε, λέει, όπως ακριβώς μας δοκίμασε ο Θεός.