Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 2:11

Εσείς οι ίδιοι γνωρίζετε ότι τις δικές μου ανάγκες και εκείνων που ήταν μαζί μου τις υπηρέτησαν αυτά τα χέρια. Προς Θεσσαλονικείς Α΄. Εσείς είστε μάρτυρες, καθώς και ο Θεός, για το πόσο όσια και δίκαια και άμεμπτα συμπεριφερθήκαμε σε εσάς που πιστεύετε, όπως ακριβώς και εσείς γνωρίζετε.

Ομιλία Γ΄. Διότι θυμάστε, αδελφοί, τον κόπο και τον μόχθο μας· επειδή, εργαζόμενοι νύχτα και μέρα για να μην επιβαρύνουμε κανέναν από εσάς, σας κηρύξαμε το Ευαγγέλιο του Θεού. Εσείς είστε μάρτυρες, καθώς και ο Θεός, για το πώς με οσιότητα, αμεμπτότητα και δικαιοσύνη συμπεριφερθήκαμε σε εσάς που πιστεύετε, όπως ακριβώς γνωρίζετε πώς τον καθέναν από εσάς ξεχωριστά, σαν πατέρας τα δικά του παιδιά, σας προτρέπαμε, σας παρηγορούσαμε και σας εξορκίζαμε, ώστε να πορευθείτε κατά τρόπο άξιο του Θεού, ο οποίος σας κάλεσε στη δική Του βασιλεία και δόξα.

Έπρεπε και πάλι να τους επαινέσει· γι' αυτόν τον λόγο προβάλλει αυτά, τα οποία ήταν ικανά να τους πείσουν. Διότι συλλογίζεται πως εκείνος που βρέθηκε σε ανάγκη εκεί και δεν έλαβε τίποτα, πόσο μάλλον τώρα. «Πόσο όσια και δίκαια και άμεμπτα συμπεριφερθήκαμε σε εσάς που πιστεύετε, όπως ακριβώς γνωρίζετε, πώς τον καθένα από εσάς, σαν πατέρας τα δικά του παιδιά, σας παρακαλούσαμε και σας παρηγορούσαμε».

Αφού μίλησε παραπάνω για τον τρόπο ζωής, εδώ αναφέρεται στην αγάπη· η οποία ήταν ανώτερη και από την προστασία. Και τα λεγόμενα αποτελούν γνώρισμα ανθρώπου ταπεινόφρονα, χωρίς έπαρση: «Όπως ένας πατέρας τα παιδιά του, έτσι σας παρακαλούσαμε, σας παρηγορούσαμε και σας εξορκίζαμε να ζείτε επαξίως του Θεού, ο οποίος σας καλεί στη δική του βασιλεία και δόξα». Όταν είπε, «Και εξορκίζοντας», τότε έκανε τη μνεία στους πατέρες, δείχνοντας ότι «Ακόμη κι αν σας εξορκίζαμε, αυτό δεν το κάναμε με αυστηρότητα, αλλά ως πατέρες». «Τον καθένα ξεχωριστά από εσάς». Τι θαυμαστό! Σε τόσο μεγάλο πλήθος να μην παραλείψει κανέναν, ούτε μικρό, ούτε μεγάλο, ούτε πλούσιο, ούτε φτωχό. Γιατί είπε το «Παρακαλώντας»; Για να υπομένουν τα πάντα. «Και παρηγορώντας και εξορκίζοντας». «Παρακαλώντας»· άρα δεν αναζητούσαν τη δόξα. «Και εξορκίζοντας»· άρα δεν κολάκευαν. «Ώστε να ζείτε επαξίως του Θεού, ο οποίος σας καλεί στη δική του βασιλεία και δόξα». Δες πάλι πώς διηγούμενος, και διδάσκει και παρηγορεί· διότι, εάν τους κάλεσε στη βασιλεία, πρέπει να υπομένουν τα πάντα. Σας παρακαλούμε, λέει, όχι για να μας χαρίσετε εσείς κάτι, αλλά για να επιτύχετε τη βασιλεία των ουρανών. «Γι' αυτό κι εμείς ευχαριστούμε τον Θεό αδιαλείπτως, διότι όταν παραλάβατε από εμάς το κήρυγμα του λόγου του Θεού, δεν τον δεχθήκατε ως λόγο ανθρώπων, αλλά, όπως είναι αληθινά, ως λόγο του Θεού, ο οποίος και ενεργεί σε εσάς που πιστεύετε».

«Διότι δεν προσπαθήσαμε να αρέσουμε σε ανθρώπους· ούτε σας κολακέψαμε, αλλά σας κηρύξαμε τα επίπονα.» «Μολονότι μπορούσαμε να σας επιβαρύνουμε ως απόστολοι του Χριστού, εντούτοις γίναμε ήπιοι ανάμεσά σας, όπως η τροφός περιθάλπει τα δικά της τέκνα. Έτσι, νιώθοντας ζωηρό πόθο για εσάς, είχαμε την καλή διάθεση να σας μεταδώσουμε όχι μόνο το Ευαγγέλιο του Θεού, αλλά και τις ίδιες μας τις ψυχές, διότι μας γίνατε αγαπητοί. Διότι θυμάστε, αδελφοί, τον κόπο και τον μόχθο μας· επειδή εργαζόμενοι νύχτα και μέρα, για να μην επιβαρύνουμε κανέναν από εσάς, σας κηρύξαμε το Ευαγγέλιο του Θεού. Εσείς είστε μάρτυρες, καθώς και ο Θεός, για το πόσο όσια, δίκαια και άμεμπτα συμπεριφερθήκαμε σε εσάς που πιστεύετε· όπως γνωρίζετε πώς τον καθένα σας ξεχωριστά, σαν πατέρας τα δικά του τέκνα, σας παρακαλούσαμε, σας παρηγορούσαμε και σας νουθετούσαμε, ώστε να πολιτευθείτε αξίως του Θεού, ο οποίος σας καλεί στη δική του βασιλεία και δόξα. Γι' αυτό κι εμείς ευχαριστούμε τον Θεό αδιαλείπτως, διότι, όταν παραλάβατε από εμάς το κήρυγμα του λόγου του Θεού, το δεχθήκατε όχι ως λόγο ανθρώπων, αλλά, όπως είναι αληθινά, ως λόγο του Θεού, ο οποίος και ενεργεί μέσα σε εσάς που πιστεύετε.»