Πατερικές αναφορές στο Α΄ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ 2:13

ΑΛΛΟ. «Γι' αυτό και εμείς ευχαριστούμε τον Θεό αδιάλειπτα, επειδή, όταν παραλάβατε τον λόγο του Θεού που ακούσατε από εμάς, τον δεχθήκατε όχι ως λόγο ανθρώπων, αλλά, όπως είναι αληθινά, ως λόγο Θεού, ο οποίος και ενεργεί σε εσάς που πιστεύετε.» Εάν, λοιπόν, για τους μακάριους αποστόλους ο λόγος αφορούσε την πίστη στον Χριστό, σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν από τον Παύλο: «Διότι δεν έκρινα σωστό να γνωρίζω κάτι άλλο ανάμεσά σας, παρά μόνο τον Ιησού Χριστό, και αυτόν εσταυρωμένο», και έπειτα ονομάζουν λόγο Θεού το κήρυγμα περί αυτού, ποιος άραγε είναι τόσο θρασύς ώστε να τολμήσει να αποκαλέσει κτίσμα εκείνον που διά της αποστολικής γλώσσας ονομάζεται Θεός, και με ριψοκίνδυνο τρόπο να αντιλέγει σε αυτούς που μιλούν διά του Πνεύματος;

Αφού μίλησε παραπάνω για τον τρόπο ζωής, εδώ αναφέρεται στην αγάπη· η οποία ήταν ανώτερη και από την προστασία. Και τα λεγόμενα αποτελούν γνώρισμα ανθρώπου ταπεινόφρονα, χωρίς έπαρση: «Όπως ένας πατέρας τα παιδιά του, έτσι σας παρακαλούσαμε, σας παρηγορούσαμε και σας εξορκίζαμε να ζείτε επαξίως του Θεού, ο οποίος σας καλεί στη δική του βασιλεία και δόξα». Όταν είπε, «Και εξορκίζοντας», τότε έκανε τη μνεία στους πατέρες, δείχνοντας ότι «Ακόμη κι αν σας εξορκίζαμε, αυτό δεν το κάναμε με αυστηρότητα, αλλά ως πατέρες». «Τον καθένα ξεχωριστά από εσάς». Τι θαυμαστό! Σε τόσο μεγάλο πλήθος να μην παραλείψει κανέναν, ούτε μικρό, ούτε μεγάλο, ούτε πλούσιο, ούτε φτωχό. Γιατί είπε το «Παρακαλώντας»; Για να υπομένουν τα πάντα. «Και παρηγορώντας και εξορκίζοντας». «Παρακαλώντας»· άρα δεν αναζητούσαν τη δόξα. «Και εξορκίζοντας»· άρα δεν κολάκευαν. «Ώστε να ζείτε επαξίως του Θεού, ο οποίος σας καλεί στη δική του βασιλεία και δόξα». Δες πάλι πώς διηγούμενος, και διδάσκει και παρηγορεί· διότι, εάν τους κάλεσε στη βασιλεία, πρέπει να υπομένουν τα πάντα. Σας παρακαλούμε, λέει, όχι για να μας χαρίσετε εσείς κάτι, αλλά για να επιτύχετε τη βασιλεία των ουρανών. «Γι' αυτό κι εμείς ευχαριστούμε τον Θεό αδιαλείπτως, διότι όταν παραλάβατε από εμάς το κήρυγμα του λόγου του Θεού, δεν τον δεχθήκατε ως λόγο ανθρώπων, αλλά, όπως είναι αληθινά, ως λόγο του Θεού, ο οποίος και ενεργεί σε εσάς που πιστεύετε».

«Διότι δεν προσπαθήσαμε να αρέσουμε σε ανθρώπους· ούτε σας κολακέψαμε, αλλά σας κηρύξαμε τα επίπονα.» «Μολονότι μπορούσαμε να σας επιβαρύνουμε ως απόστολοι του Χριστού, εντούτοις γίναμε ήπιοι ανάμεσά σας, όπως η τροφός περιθάλπει τα δικά της τέκνα. Έτσι, νιώθοντας ζωηρό πόθο για εσάς, είχαμε την καλή διάθεση να σας μεταδώσουμε όχι μόνο το Ευαγγέλιο του Θεού, αλλά και τις ίδιες μας τις ψυχές, διότι μας γίνατε αγαπητοί. Διότι θυμάστε, αδελφοί, τον κόπο και τον μόχθο μας· επειδή εργαζόμενοι νύχτα και μέρα, για να μην επιβαρύνουμε κανέναν από εσάς, σας κηρύξαμε το Ευαγγέλιο του Θεού. Εσείς είστε μάρτυρες, καθώς και ο Θεός, για το πόσο όσια, δίκαια και άμεμπτα συμπεριφερθήκαμε σε εσάς που πιστεύετε· όπως γνωρίζετε πώς τον καθένα σας ξεχωριστά, σαν πατέρας τα δικά του τέκνα, σας παρακαλούσαμε, σας παρηγορούσαμε και σας νουθετούσαμε, ώστε να πολιτευθείτε αξίως του Θεού, ο οποίος σας καλεί στη δική του βασιλεία και δόξα. Γι' αυτό κι εμείς ευχαριστούμε τον Θεό αδιαλείπτως, διότι, όταν παραλάβατε από εμάς το κήρυγμα του λόγου του Θεού, το δεχθήκατε όχι ως λόγο ανθρώπων, αλλά, όπως είναι αληθινά, ως λόγο του Θεού, ο οποίος και ενεργεί μέσα σε εσάς που πιστεύετε.»

1 Θεσ. 2,4—6 〈Αλλά καθώς έχουμε δοκιμαστεί.〉 Για το ότι δεν ήρθαν 〈με λόγια κολακείας〉 καλεί τους ίδιους ως μάρτυρες —και δικαιολογημένα· διότι αυτοί γνώριζαν καλύτερα από τους άλλους τα σχετικά με αυτούς—, ενώ για το ότι ούτε με 〈πρόφαση〉 και σκοπό να λάβουν, καλεί τον 〈Θεό〉 ως 〈μάρτυρα·〉 διότι είναι άδηλα στους ανθρώπους όσα μελετώνται στη διάνοια του καθενός. Διότι το να λάβει κανείς ή να μη λάβει γίνεται γνωστό στους ανθρώπους και μαρτυρείται, αλλά το να μην αποκτήσει καν ποτέ σκοπό να λάβει, γνωρίζεται μόνο από τον Θεό, ενώ με την πάροδο του χρόνου αποκαλύπτεται και στους ανθρώπους· διότι αυτός που έχει αυτόν τον σκοπό, οπωσδήποτε, εάν δεν αλλάξει σκοπό, κάποτε θα λάβει. Στον Παύλο όμως ούτε καν πέρασε από τον νου το να κηρύξει με πρόφαση το κέρδος. Γι' αυτό δικαιολογημένα για τα όσα βρίσκονται στη διάνοια καλεί τον Κύριο ως μάρτυρα. Ο ίδιος δε είναι μάρτυρας, λέει, ότι ούτε 〈ζητώντας δόξα από ανθρώπους κηρύττουμε.〉 Και ορθά λέει 〈από ανθρώπους·〉 διότι την δόξα από τον Θεό και την αναζητούσαν και την ελάμβαναν. Πολύ σοφά επίσης προσθέτει το 〈ζητώντας·〉 διότι, κι αν ακόμη δοξάζονταν από τους ανθρώπους, όμως αυτό δεν γινόταν επειδή ζητούσαν ούτε επειδή επιδίωκαν να δοξαστούν. Γι' αυτό και για τούτο 〈μάρτυρας είναι ο Θεός·〉 διότι πρέπει να εννοηθεί από κοινού. 1 Θεσ. 2,10 〈Μάρτυρες είστε εσείς〉 για όσα είδατε· και για όσα εσείς δεν είδατε, μάρτυρας είναι ο 〈Θεός〉 που γνωρίζει τα πάντα. Έτσι δεν ήθελε να τους αφήσει ούτε καν αφορμή για υποψία. 1 Θεσ. 2,13 〈Λόγο ακοής.〉 Πολύ σωστά· διότι δεν μπορούσαν όλοι να γίνουν αυτόπτες μάρτυρες αυτού που κηρυττόταν.